Η νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου στον ΣΥΡΙΖΑ – Η «σφαγή» των Kasselistas – Ανασχηματισμός σε αργή κίνηση: Όταν ο Μητσοτάκης δίνει χρόνο στον χρόνο» – Πολιτικά «μαγειρέματα» ΓΑΠ-Δούκα 

Καλωσήρθατε στον κόσμο του “Hard Talks”… Κυρίες και κύριοι, τραβήξτε καρέκλα, καθίστε αναπαυτικά και ετοιμαστείτε για μια γερή δόση φλέγματος και σαρδόνιου σχολιασμού! Στη στήλη όπου οι πολιτικοί μας δείχνουν τα όρια της σοβαρότητας – ή καλύτερα, της έλλειψής της – ξετυλίγουμε τα παρασκήνια και τα φανερά των ισχυρών με την ειρωνεία που αξίζει σε αυτό το σόου. Ξεκινάμε με ατάκες που θα μπορούσαν να ανήκουν σε σενάρια του Κόπολα, αλλά και με την καθοδήγηση των μεγάλων σοφών που μας θυμίζουν ότι, «όποιος ελέγχει το παρόν, ελέγχει και το μέλλον» – αν καταφέρουν βέβαια να το ελέγξουν!

Η Νύχτα Αγίου Βαρθολομαίου στον ΣΥΡΙΖΑ – Το θέατρο του παραλόγου και ο Προκρούστης με γραβάτα

Όταν το πολιτικό σκηνικό μετατρέπεται σε remake της «Νύχτας Αγίου Βαρθολομαίου», τα εκτελεστικά όργανα του ΣΥΡΙΖΑ βγαίνουν με ζήλο προς αναζήτηση «αιρετικών». Οι «87» και οι σύμμαχοί τους, παίζοντας το ρόλο του εξαγνιστή, βάζουν στο στόχαστρο τις φωνές που τολμούν να ταχθούν υπέρ του Στέφανου Κασσελάκη. Όπως θα έλεγε και ο Τζορτζ Όργουελ, «όλοι οι σύνεδροι είναι ίσοι, αλλά κάποιοι είναι πιο ίσοι από τους άλλους». Και κάπως έτσι, η δημοκρατική παράδοση καταλήγει στον Προκρούστη, με τη νομιμοποίηση των συνέδρων να θυμίζει περισσότερο… καθαρόαιμο πολιτικό «ξεκαθάρισμα λογαριασμών».

Η Επιτροπή Δεοντολογίας, μιλώντας τη γλώσσα της ψυχρής αλήθειας, ξεκαθαρίζει πως «κανένα όργανο δεν δικαιούται να διορθώσει τις εκλογές», θυμίζοντας το θεμελιώδες: η δημοκρατία δεν δανείζει ούτε ανακαλεί την εξουσία που η βάση της παραχωρεί. Οι ηγέτες της «πολιτικής ασυμβατότητας» ίσως να διαφωνούν, αλλά εκείνοι που έδωσαν στον Λένιν το προσωνύμιο «ο Ελεγκτής» δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν ότι οι ιδέες τους θα γίνονταν σλόγκαν σε συνέδριο της Αριστεράς.

Την ίδια ώρα, οι επικεφαλής του αποκλεισμού συνέδρων αποφεύγουν κάθε αναμέτρηση στο πεδίο της λογικής, επενδύοντας σε σενάρια πολιτικής καθαρότητας, λες και πρόκειται για τον «Νονό» της πολιτικής. Τα μέλη της ΕΔ, ωστόσο, δήλωσαν ξεκάθαρα ότι τέτοιες μαζικές πρακτικές δεν ταιριάζουν με τις αξίες του κόμματος και ότι η «επιτροπή νομιμοποίησης» είναι ταγμένη να ακολουθεί τις ψήφους της βάσης και όχι να λογοδοτεί σε εσωτερικούς καθαριστές.

ΣΥΡΙΖΑ – Η Δημοκρατία σε 15 Λεπτά

Στον μαγικό κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ, όπου η δημοκρατία λειτουργεί με ταχύτητες Formula 1, τα μέλη της Κεντρικής Οργανωτικής Επιτροπής Συνεδρίου (ΚΟΕΣ) ενημερώθηκαν στις 23:00 για έκτακτη συνεδρίαση που ξεκίνησε στις 23:15. Σκοπός; Η αποπομπή του Θάνου Μωραΐτη και της Νίνας Κασιμάτη από την Επιτροπή Νομιμοποίησης, ώστε να συνεχιστεί απρόσκοπτα η διαγραφή συνέδρων και ολόκληρων οργανώσεων που στηρίζουν τον Στέφανο Κασσελάκη, χωρίς ενοχλητικούς αντιλόγους.

Η ταχύτητα αυτής της διαδικασίας θυμίζει περισσότερο σκηνή από ταινία δράσης παρά εσωκομματική δημοκρατική διαδικασία. Όπως θα έλεγε και ο Γκράουτσο Μαρξ, «Αυτές είναι οι αρχές μου, και αν δεν σας αρέσουν… έχω κι άλλες». Φαίνεται πως η ΚΟΕΣ υιοθέτησε πλήρως αυτό το μότο, προσαρμόζοντας τις αρχές της ανάλογα με τις ανάγκες της στιγμής.

Η αποπομπή των Μωραΐτη και Κασιμάτη ανοίγει τον δρόμο για μια «καθαρή» Επιτροπή Νομιμοποίησης, έτοιμη να διαγράψει όποιον τολμά να στηρίξει τον Κασσελάκη. Η δημοκρατία, όμως, δεν είναι απλώς μια λέξη σε καταστατικά και ανακοινώσεις. Είναι μια πρακτική που απαιτεί χρόνο, διάλογο και σεβασμό στη διαφορετική άποψη. Όταν αυτά θυσιάζονται στον βωμό της ταχύτητας και της αποτελεσματικότητας, το αποτέλεσμα είναι μια καρικατούρα δημοκρατίας.

Στον ΣΥΡΙΖΑ, η δημοκρατία φαίνεται να έχει μετατραπεί σε μια διαδικασία που μπορεί να ολοκληρωθεί σε 15 λεπτά, αρκεί να εξυπηρετεί τους σκοπούς της πλειοψηφίας. Όμως, όπως είπε και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, «Η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, με εξαίρεση όλα τα άλλα». Ίσως ήρθε η ώρα για τον ΣΥΡΙΖΑ να θυμηθεί αυτή τη ρήση και να αναλογιστεί τις συνέπειες των πράξεών του.

Προαναγγελία ανασχηματισμού ή απλώς πολλά σενάρια;

Η στήλη άναψε φωτιές με την αποκάλυψη ότι οι όποιες αλλαγές στον κυβερνητικό σχηματισμό θα έρθουν μετά την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Γνωστό το στυλ του Μητσοτάκη: δεν κάνει αλλαγές χωρίς σκέψη – και προφανώς δεν του αρέσει να βιάζεται. Σαν τον πρωταγωνιστή σε παλιά γκανγκστερική ταινία, ο πρωθυπουργός δίνει χρόνο στον χρόνο, αφήνοντας τους επίδοξους «ανασχηματισθέντες» να περιμένουν. Όμως, αυτό δεν σταματά τα σενάρια, που ήδη άρχισαν να κυκλοφορούν για τον Φεβρουάριο και… βάλε. Όλα δείχνουν ότι ο Μητσοτάκης σκέφτεται αλλαγές στο Υπουργείο Εξωτερικών, με τον Γεραπετρίτη να επιστρέφει στο Μαξίμου – κάτι που σίγουρα δεν είναι ευχάριστο για όλους στο πρωθυπουργικό επιτελείο.

Η σκιά του Σχοινά και το «Δεν περιγράφω άλλο»

Στην επιφάνεια, η ιδέα για τη διαδοχή στο ΥΠΕΞ είναι η περίπτωση του Μαργαρίτη Σχοινά. Η ιδέα κυκλοφορεί σαν φάντασμα από παλιά ταινία μυστηρίου, προκαλώντας… άβολα σχόλια και αντιδράσεις που θα μπορούσαν να συνοψιστούν με τη φράση «δεν περιγράφω άλλο». Ο Σχοινάς μπορεί να είναι έμπειρος, αλλά η «μετάθεσή» του στον ρόλο αυτό θα προκαλούσε σοβαρές συζητήσεις και, ας το παραδεχτούμε, περισσότερες αμφιβολίες παρά ενθουσιασμό. Από την άλλη, η φθορά των προσώπων που σήμερα βρίσκονται στον Μαξίμου δίνουν έδαφος σε αυτό το σενάριο, αλλά στον πυρήνα της κυβέρνησης τα βλέμματα είναι στραμμένα σε κάτι πιο άμεσο: τη συνάντηση Γεραπετρίτη – Φιντάν.

Η ανησυχία του Καραμανλή: Ένας παλιός παίκτης στη σκακιέρα

Σαν σε κλασικό πολιτικό δράμα, η επανεμφάνιση του Κώστα Καραμανλή έφερε ανησυχίες στο Μαξίμου. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν χρειάζεται να είναι βουλευτής για να κάνει ηχηρές παρεμβάσεις – και οι δηλώσεις του για τις «υπαρκτές και εύλογες ανησυχίες» στα εθνικά θέματα ηχούν σαν κωδικοποιημένο μήνυμα προς την κυβέρνηση. Το Μαξίμου προσπαθεί να κρατήσει τη ψυχραιμία του, όμως με τον Καραμανλή κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος. Σαν τον Michael Corleone στο The Godfather, ο Μητσοτάκης μοιάζει να αντιμετωπίζει τον Καραμανλή με «business respect», αλλά η συνάντηση Γεραπετρίτη – Φιντάν ίσως αποκαλύψει αν οι ανησυχίες θα συνεχιστούν ή θα βρουν απαντήσεις… για την ώρα.

Οι μεν και οι…δε(ν)

 Οι μεν σκοτώνονται κι έχουν γίνει νούμερο σ΄ολη την κοινωνία. Οι ΣΥΡΙΖΑιοι, ντε. Που πάνε για Συνέδριο μες σε κραυγές και σε βρισιές κι ένας θεός ξέρει τι θα συμβεί στο…μπουζουκτσίδικο που επέλεξαν για να λύσουν τους λογαριασμούς τους.

Προβλέπονται μάχες, κοκορομαχίες, λιντσαρίσματα και ίσως αποχωρήσεις και γιούχα κι άλλα ωραία και…προοδευτικά. Πάντως καλού κακού, ας έχουν stand by κάνα ασθενοφόρο. Μπορεί να τους χρειαστεί…

Οι δε, τώρα, η Νέα Αριστερά δηλαδή, πάει ήσυχα και πολιτισμένα στο δικό της Συνέδριο που γίνεται τις ίδιες μέρες με το άλλο, των πρώην συντρόφων. Το πρώτο που είπαν προχθές στη συνέντευξη Τύπου ότι ΔΕΝ επιστρέφουν στον ΣΥΡΙΖΑ.

Τι άλλο είπαν; Ότι το ΠΑΣΟΚ έχει κάνει δεξιά στροφή, ότι χρειάζεται Λαϊκό Μέτωπο α λα Γαλλία και ότι οι συγκλίσεις «μπορούν να γίνουν στη βάση ενός προγραμματικού περιεχομένου που να απαντάει στις λαϊκές ανάγκες».

Όμως μη νομίσετε ότι πάνε όλα πρίμα σ΄αυτό το νέο καραβάκι της Αριστεράς. Σας λέγαμε σε προηγούμενο σημείωμα ότι κάποιοι έχουν εξαφανιστεί(Τζανακόπουλος, Τσακαλώτος) κι αυτό δεν είναι ο,τι καλύτερο τώρα που μπαίνουν οι βάσεις για ένα καινούργιο ξεκίνημα.

Το ψάξαμε, λοιπόν, και βρήκαμε ότι οι δύο που προαναφέραμε είναι λίγο πριν την εθελούσια αποστράτευση. Ο μέν Τζανακόπουλος σκεφτόταν να παραιτηθεί από βουλευτής, να παραδώσει την έδρα και να ασχοληθεί «με τα δικά του». Με τι ακριβώς, δεν μάθαμε. Ακόμη δεν έχει αποφασίσει οριστικά…

Ο Τσακαλώτος επίσης προβληματίζεται. Είναι απογοητευμένος, δεν έχει όρεξη να μετέχει ενεργά στις κομματικές διαδικασίες και δεν αποκλείεται να υπάρχει ως ωσεί παρών. Πρόβλημα υπαρξιακής (πολιτικής) φύσεως ή δεν θέλει πια να χάνει τον καιρό του σ΄έναν αγώνα άγονο; Δεν ξέρουμε.

Τέλος, να σας πούμε κι αυτό: Όταν ρωτάς στελέχη της Νέας Αριστεράς «γιατί είστε σχεδόν εξαφανισμένοι από την πιάτσα», λένε ότι δεν τους προβάλλουν τα ΜΜΕ… Αυτό το επιχείρημα είναι πολύ βολικό. Το επιστρατεύουν συνήθως όσοι δεν έχουν κάτι ουσιαστικό να πούν.

Για δείτε το αυτό, παιδιά. Δεν πείθει. Ούτε μπορεί να σταθεί ως άλλοθι…

Επιβεβαίωση αποκάλυψης: Στη χαραυγή μιας «Νύχτας των κρυστάλλων» στον ΣΥΡΙΖΑ»

Κι όμως, δεν ήταν ούτε εικασίες ούτε υπερβολές. Τα όσα αποκαλύψαμε στη στήλη Hard Talks από το Newpost.gr επιβεβαιώθηκαν δημόσια από τις Θεοδώρα Τζάκρη και Νίνα Κασιμάτη. Οι αναφορές μας στη «Νύχτα των Κρυστάλλων» σε slow motion, όπου οι «87» του ΣΥΡΙΖΑ αναλαμβάνουν να «καθαρίσουν» τον χώρο τους από τους υποστηρικτές του Κασσελάκη, επαληθεύτηκαν με κάθε επισημότητα. Τα 500 ονόματα, που αναφέραμε, δεν ήταν απλώς σενάριο, αλλά μια πραγματικότητα που σπάει σε θραύσματα την αριστερή δημοκρατία σε μια αποδόμηση… made in SYRIZA.

Από θρίλερ σε πραγματικότητα: Όταν το σενάριο ζωντανεύει

Η στήλη μας επαλήθευσε και το «συστράτευμα» επιτροπών, ψηφοδελτίων και άτυπων συνεδριάσεων που στήθηκαν για να διαφυλάξουν την ιδεολογική καθαρότητα. Οι ίδιες οι πρωταγωνίστριες αναφέρθηκαν στις σκοτεινές κινήσεις των επιτροπών και στις υπόγειες προσπάθειες αποκλεισμού. Τελικά, στην Κουμουνδούρου οι φήμες και οι παρασκηνιακές κινήσεις ήταν ό,τι ακριβώς αποκαλύψαμε: ένας καλοσχεδιασμένος «εμφύλιος» σε slow motion.

«Κινούμενη άμμος: Σύνεδροι, καταγγελίες και ένα συνεδριακό θρίλερ στον ΣΥΡΙΖΑ» – Αριθμοί στον αέρα και σκιές διαγραφών

Στον ΣΥΡΙΖΑ, οι σύνεδροι είναι, αυτή τη στιγμή, σαν την άμμο που αλλάζει σχήμα με κάθε φύσημα του ανέμου. Τρεις μέρες έχουν περάσει από την ολοκλήρωση των διαδικασιών, αλλά η Κουμουνδούρου τηρεί σιγή ιχθύος για τον αριθμό των ψηφισάντων και των τελικών αντιπροσώπων. Η Επιτροπή Νομιμοποίησης, η οποία συνεδρίασε χθες, μοιάζει να ετοιμάζεται για μια… μεγάλη εκκαθάριση, με σχέδιο να «κόψει» μαζικά ολόκληρες Νομαρχιακές και εκατοντάδες συνέδρους. Σκηνή που θυμίζει The Godfather, όπου ο Μάικλ Κορλεόνε ξεκαθαρίζει το τοπίο με μεθοδικότητα: «It’s not personal, it’s strictly business». Στον ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται πως το business είναι να εξασφαλίσουν ότι μόνο οι «πιστοί» θα μείνουν για το μεγάλο Συνέδριο.

Σύνεδροι «Όπου φυσάει ο άνεμος» 

Σαν να πρωταγωνιστούν στο Gone with the Wind, οι σύνεδροι κινούνται ανάλογα με το «πού φυσάει ο άνεμος», χωρίς απόλυτη πίστη σε στρατόπεδο. Αυτό, φυσικά, μπορεί να διαμορφώσει δραματικές οριακές καταστάσεις, με τον καθένα να κοιτάζει τον άλλον σαν σε σκηνή από το 12 Angry Men, όπου όλοι περιμένουν ποιος θα κάνει την επόμενη κίνηση.

Θρίλερ προ των Πυλών: Χέρι-Χέρι η καταμέτρηση;

Αν τελικά η «κινούμενη άμμος» αποφασίσει να κινηθεί προς την πλευρά του νικητή, το Συνέδριο ίσως καταλήξει σε ένα θρίλερ που θα χρειαστεί καταμέτρηση… χέρι-χέρι, σύνεδρο σύνεδρο, για να κριθεί το τελικό αποτέλεσμα. Σαν σκηνή από το High Noon, όλοι θα κοιτάζουν το ρολόι και θα περιμένουν την κρίσιμη στιγμή. Το μόνο που μένει να δούμε είναι αν η Επιτροπή Νομιμοποίησης θα καταφέρει απόψε να βάλει ένα φρένο σε αυτή την εκρηκτική ατμόσφαιρα ή αν το Συνέδριο θα γίνει τελικά η «Νύχτα των Κρυστάλλων» της αριστερής πολυφωνίας.

«Δημοκρατία σε slow motion: Εκεί που η Κουμουνδούρου… ξέχασε το μέτρημα»

Η Κουμουνδούρου ζει το δικό της δράμα, σαν σκηνή από ταινία του Γκοντάρ, όπου το σενάριο αναζητά το νόημα… αλλά οι αριθμοί χάθηκαν στο μοντάζ. Ξέρουμε ότι η ευκαιριακή ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ διατυμπανίζει θρίαμβο με 65% – απέναντι στον Κασσελάκη που έμεινε στο 35%. Και όμως, τρείς μέρες μετά και ούτε τα βασικά: «Πόσοι ψήφισαν και πόσοι εκλέχθηκαν;» Οι αριθμοί έμειναν σιωπηλοί, σαν να κρατούν κάποιο μυστικό. Αν πράγματι είχαν την πλειοψηφία, δεν θα το είχαν δείξει με κάθε τρόπο, όπως θα έλεγε ο Μάο: «Η δύναμη γεννιέται απ’ το στόμα του λαού – ή έστω, απ’ το ποσοστό στο χαρτί». Και αφού δεν ανακοινώνονται τα αποτελέσματα «με λεπτομέρειες», θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι πραγματικά συμβαίνει. Σαν να παρακολουθούμε το «Inception», όπου κάθε αριθμός κρύβει έναν άλλο μέσα του, η Κουμουνδούρου φαίνεται να στροβιλίζεται σε έναν λαβύρινθο εξουσίας.

Επιτροπές-φαντάσματα και προβοκάτορες με σφραγίδα… «Δημοκρατίας»

Κι επειδή οι αριθμοί δεν τους κάθισαν όπως έπρεπε, η Κουμουνδούρου εφευρίσκει τη «μαγική» λύση: την Επιτροπή Νομιμοποίησης Συνέδρων – το απόλυτο εργαλείο αλλοίωσης. Η επιτροπή, σαν ένας ντετέκτιβ σε φιλμ νουάρ, αναζητά «παραβάτες» συνέδρους που δεν ανταποκρίνονται στα δημοκρατικά πρότυπα. Αυτοί που… τόλμησαν να στηρίξουν τον Κασσελάκη πρέπει να αποκλειστούν. Γιατί, όπως θα έλεγε κι ο Αλ Καπόνε: «Όποιος δεν παίζει με τους κανόνες, δεν έχει θέση στο τραπέζι». Ο στόχος; Να μετατραπεί ο Κασσελάκης σε μειοψηφία, χωρίς καν ψηφοφορία. Και κάπου εκεί ακούγεται ο Γκλέτσος να φωνάζει: «Αστυνομία και εισαγγελείς να διαφυλάξουν την τάξη στο συνέδριο». Ένα συνέδριο που θυμίζει δυστοπική ταινία, με πρωταγωνιστές-σκιές και κομπάρσους χωρίς ρόλο. Η δημοκρατία στην Κουμουνδούρου παίρνει πλέον μια μορφή που κανείς σοβαρός θεατής δεν αναγνωρίζει – και το χειρότερο είναι πως οι δημιουργοί του δράματος το θεωρούν έργο τέχνης.

Προσεκτικός ο Τζιτζικώστας – Ο δρόμος για την Κομισιόν μοιάζει με… Mission Impossible

Ο Απόστολος Τζιτζικώστας πέρασε τη «μεγάλη δοκιμασία» στην επιτροπή Μεταφορών του Ευρωκοινοβουλίου – και τι δοκιμασία! Με κριτική ματιά και ύφος διαβασμένου φοιτητή που ετοιμάστηκε για κάθε πιθανή ερώτηση, κατάφερε να κερδίσει την έγκριση για την Ολομέλεια με ευρεία πλειοψηφία. Αν νομίζατε πως η θέση του στην Κομισιόν θα ήταν περίπατος στο πάρκο, αναθεωρήστε. Το χαρτοφυλάκιο που αναλαμβάνει θυμίζει την ατάκα του Τζέιμς Μποντ: «Είσαι έτοιμος για έναν δύσκολο ρόλο;» Με την ευρωπαϊκή πολιτική γεμάτη τούνελ και στροφές που χρειάζονται αψεγάδιαστη στρατηγική, ο Τζιτζικώστας καλείται να δείξει την αποτελεσματικότητα και την αξιοπιστία του – χωρίς τις πολυτέλειες του Χόλιγουντ.

Διαλογή συνέδρων με twist από ΣΥΡΙΖΑ – Συνέδριο στον αέρα ή αλλού;

Κι ενώ ο Τζιτζικώστας τραβά τα δικά του στη γραφειοκρατική ζούγκλα των Βρυξελλών, ο ΣΥΡΙΖΑ, από την πλευρά του, μπλέκει στο δικό του σήριαλ με… συνέδρους χωρίς συνέδριο! Ας σκεφτούμε τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στο «Καζαμπλάνκα», με το διαχρονικό του «Here’s looking at you, kid», μόνο που εδώ έχουμε το παράδοξο να έχουμε συνέδρους που ίσως κοιτάζουν στον αέρα, αφού το συνέδριο είναι άφαντο. Με μια πολιτική διάσταση πιο πολύπλοκη κι από το σενάριο του Inception, η εκλογή συνέδρων δείχνει ότι ο δρόμος για το συνέδριο δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα αλλά με τις σκιές του αβέβαιου και του αναβλητικού. «Μάγκες, να κοιτάμε το ταβάνι ή να ξεκινήσουμε;» – ας αφήσουμε τους ήρωες του ΣΥΡΙΖΑ να βρουν τη λύση, αν και η έκβαση μοιάζει με cliffhanger ταινίας δράσης.

Με τραγιάσκα και πολιτικά μυστικά – Στη “Ψιψίνα” για τσιπουράκι με Παπανδρέου και Δούκα

Στη διάσημη ταβέρνα «Ψιψίνα», όπου τα πολιτικά μαγειρέματα γίνονται μαζί με τους μεζέδες, εθεάθησαν προχθές, ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου και ο Χάρης Δούκας. Ένας καλός πληροφοριοδότης μας, που καθόταν κοντά στο τραπέζι τους, μας διαβεβαίωσε πως ο Παπανδρέου δεν αποχωρίζεται την αγαπημένη του τραγιάσκα, κάνοντας έτσι την εμφάνισή του με μια δόση νοσταλγικής κομψότητας που θυμίζει τους παλιούς, κλασικούς πολιτικούς.

Η συνάντηση δεν πέρασε απαρατήρητη ούτε από τους θαμώνες του μαγαζιού. Οι δυο τους, χαμογελαστοί και σε εξαιρετική διάθεση, φαίνεται πως πέρασαν το χρόνο τους όχι μόνο μεταξύ τους, αλλά και συζητώντας με τους πελάτες της ταβέρνας – κάτι που μας δείχνει ότι η «εξωστρέφεια» για ορισμένους πολιτικούς δεν είναι απλώς επικοινωνιακή στρατηγική. Το κλίμα φιλικό, τα χαμόγελα πολλά, και οι σχέσεις Παπανδρέου και Δούκα να φαίνονται στενές και άνετες. Έτσι, στη «Ψιψίνα», οι πολιτικές συζητήσεις έγιναν ξανά… πιάτο ημέρας, με ένα άρωμα που θύμισε τα παλιά πολιτικά σαλόνια.

«Ανοιχτή γραμμή ή απλώς… Σχέδιο Β; Ο Άδωνις σε ρόλο διαπραγματευτή»

Αχ, οι χαριτωμένες ανατροπές της ελληνικής πολιτικής σκηνής! Σαν σε ταινία του Φελίνι, όπου η λογική ξεφεύγει και τα σενάρια εναλλάσσονται με ρυθμούς που ζαλίζουν. Ποιος θα το περίμενε, λοιπόν, ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης θα άνοιγε πόρτα συνεργασίας με ΠΑΣΟΚ και –κρατηθείτε– τον Στέφανο Κασσελάκη! Κι εκεί που υποτίθεται ότι η Νέα Δημοκρατία διατηρεί τις αποστάσεις της από τα μικρότερα κόμματα, ο γνωστός υπουργός υγείας, σαν άλλος smooth operator, καλεί τα «πράσινα» στελέχη να σοβαρευτούν για πιθανή συγκυβέρνηση, λέγοντάς τους με την άνεση του βετεράνου συγκυβερνήτη: «Κυβέρνηση σημαίνει αναλαμβάνω ευθύνη». Σα να λέμε «είμαστε εδώ και πάλι αν σας ενδιαφέρει η συνεργασία, αλλά χωρίς ερασιτεχνισμούς». Σαν τον Βίτο Κορλεόνε που υπενθυμίζει στους συμμάχους του ότι «η επιχείρηση είναι σοβαρή υπόθεση».

Η γέφυρα Κασσελάκη: Γιατί όχι… και κόμμα φιλικό στην επιχειρηματικότητα;

Κι όμως, οι γέφυρες του Άδωνι δεν τελειώνουν εδώ. Όχι μόνο δηλώνει συμπάθεια προς το «πράσινο» στρατόπεδο, αλλά αφήνει ανοικτή και μια χαραμάδα για τον Κασσελάκη, ίσως στο πλαίσιο ενός νέου πολιτικού σχήματος. Αν ο Στέφανος αποφασίσει να ιδρύσει το δικό του κόμμα, ο Άδωνις δείχνει έτοιμος να αναγνωρίσει τη… φιλικότητά του προς την επιχειρηματικότητα. Είναι σαν να παρακολουθούμε το Jerry Maguireμε το αξέχαστο «Show me the money», όπου το κάθε στρατόπεδο επιζητά έναν νέο συνεργάτη, εφόσον υπάρχει το κατάλληλο κίνητρο. Όμως, για να μην ξεχνιόμαστε, ο Άδωνις αποκαλεί υποκριτές όσους αντιδημοκρατικά αποκλείουν τον Κασσελάκη. Και εδώ η ειρωνεία χτυπά κόκκινο, γιατί στον ελληνικό πολιτικό καμβά, η «υποκρισία» και οι γέφυρες συνεργασίας φαίνεται να πηγαίνουν χέρι χέρι.

Ο πόλεμος των “Όχι”: ΠΑΣΟΚ και Κυβέρνηση σε αέναη σύγκρουση

Κάπως σαν παλιά καλή μονομαχία, η κυβέρνηση και το ΠΑΣΟΚ έχουν μπει σε έναν αδιάκοπο «πόλεμο των Όχι». Με το Μαξίμου να αποφασίζει να μετρήσει κάθε «όχι» του Νίκου Ανδρουλάκη σαν να συλλέγει αποδεικτικά στοιχεία, το ΠΑΣΟΚ απαντά σαν να δίνει ρεσιτάλ σε δράμα του κλασικού Χόλιγουντ: «Εμείς μετράμε τις αποτυχίες σας στην καθημερινότητα, από την ακρίβεια μέχρι το στεγαστικό.» Σαν τον Atticus Finch στο To Kill a Mockingbird, ο Κώστας Τσουκαλάς επιτίθεται στην κυβέρνηση δηλώνοντας ότι το ΠΑΣΟΚ θα αποδομεί κάθε πολιτική που είναι εις βάρος της κοινωνίας, με σκοπό να φέρει μια «άλλη διακυβέρνηση». Είναι σαν το Groundhog Day, με τα ίδια “Όχι” να επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά.

Η οικονομική ατζέντα ως αντίδοτο στον πόλεμο των “Όχι”

Από την πλευρά του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αντί να εμπλακεί στις «πολεμικές» τακτικές, επιλέγει να απαντήσει με την οικονομική ατζέντα, σαν τον Michael Corleone στο The Godfather: «Δεν είναι προσωπικό, είναι απλώς οικονομία». Με το βλέμμα στο 2027, από το Ναύπλιο, ανέφερε ξανά την επίτευξη «υψηλών ρυθμών ανάπτυξης» και «μειώσεις φόρων», δείχνοντας προς ένα μέλλον όπου τα νούμερα θα μιλούν πιο δυνατά από την αντιπολιτευτική ρητορική. Το μήνυμα; Ότι η οικονομία και η ανάπτυξη μπορούν να λειτουργήσουν σαν ανώδυνο χάπι για κάθε “Όχι” του ΠΑΣΟΚ, αφήνοντας το κοινό να αναρωτιέται αν αυτός ο πόλεμος έχει νικητές ή απλώς… αμετανόητους συμμετέχοντες.

«Μαζί στην ΚΕΔΕ: Ανδρουλάκης και Δούκας σε αταίριαστη συνεργασία– Πολιτική συμβίωση ή αναγκαστική ανακωχή;

Σε μια σκηνή που θυμίζει το The Odd Couple, ο Νίκος Ανδρουλάκης και ο Χάρης Δούκας ετοιμάζονται να κατέβουν μαζί στη Ρόδο για το συνέδριο της ΚΕΔΕ, παραμένοντας όμως παράξενοι σύντροφοι σε αυτό το εγχείρημα. Η συμβίωση κυλά ομαλά – προς το παρόν τουλάχιστον – με στόχο την ενίσχυση της παράταξης, όπως αποδεικνύεται από το μετεκλογικό zoom meeting όπου και οι δύο προσπάθησαν να δείξουν «ενωμένοι». Ο Δούκας, με τις προτάσεις του για την τοπική αυτοδιοίκηση, θέλει να δείξει ότι είναι έτοιμος να δουλέψει για το καλό του κόμματος, ενώ ο Ανδρουλάκης προσπαθεί να ισορροπήσει την κατάσταση με διπλωματική ευγένεια.

Η κοινή πορεία στην ΚΕΔΕ: Ειρήνη ή προσωρινή εκεχειρία;

Αν και η συνεργασία τους μοιάζει ειλικρινής, οι δύο φιναλίστ των εσωκομματικών εκλογών δεν έχουν αφήσει πίσω τους εντελώς τον πολιτικό τους ανταγωνισμό. Σαν σκηνή από το Gladiator, όπου οι μονομάχοι αναγκάζονται να συνεργαστούν για έναν κοινό σκοπό, η παρουσία τους στην ΚΕΔΕ ίσως είναι περισσότερο θέμα πολιτικής σκοπιμότητας παρά αληθινής ενότητας. Η «ανακωχή» δείχνει να κυλά ομαλά προς το παρόν, με στόχο την ενδυνάμωση της παράταξης και τη διατήρηση της αντιπολιτευτικής παρουσίας στην τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά ποιος ξέρει πότε θα έρθει η στιγμή που ο ένας θα κοιτάξει τον άλλο και θα θυμηθούν ότι, τελικά, ο αγώνας για την πρωτιά δεν τελειώνει ποτέ.

Από τη σεξουαλική αγωγή στο Κυπριακό και την ανατολική Νοσταλγία»

Ο Δημήτρης Νατσιός, επικεφαλής της Νίκης, σήκωσε  το λάβαρο για την κατάργηση της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία, προφασιζόμενος την «ανησυχία των γονέων» και τη διαφύλαξη της «αθώας παιδικής ψυχής» από τη διαφθορά της γνώσης. Με μια ρητορική που θυμίζει πιο πολύ σκηνή από το Footloose όπου οι νέοι καλούνται να απαγγείλουν παραδοσιακές αρετές αντί να χορεύουν, ο Νατσιός ζήτησε την απόσυρση του μαθήματος. Η υφυπουργός Παιδείας, Ζέττα Μακρή, απάντησε ότι η διαφυλική αγωγή έχει υιοθετηθεί και από την Εκκλησία, σφραγίζοντας τον διάλογο με την υποψία πως ο επόμενος γύρος θα παιχτεί «εν πνεύματι» – κι όπως φαίνεται, οι ανησυχίες για την «παιδική αθωότητα» θα εξακολουθήσουν να απασχολούν τα δύο στρατόπεδα, αφήνοντας τα ίδια τα παιδιά έξω από τη συζήτηση. Σαν να λέμε «God bless America», αλλά σε ελληνική έκδοση και με… θεσμική ιερότητα.

Αντίο, Λένιν! – Η Σοσιαλιστική νοσταλγία του Κουτσούμπα

Από την άλλη, στην πιο παράδοξη ίσως εκδήλωση, ο γ.γ. του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας παρευρέθηκε σε συναυλία του συλλόγου «Εμείς που σπουδάσαμε στο Σοσιαλισμό», ένας τίτλος που θα μπορούσε να εμπνεύσει τον Γούντι Άλεν αν γύριζε μια ταινία για πολιτική νοσταλγία. Η εκδήλωση περιλάμβανε μουσικά κομμάτια Σοστακόβιτς, Μουλχάνοφ και Θεοδωράκη, προσφέροντας μια γεύση Ανατολικού Μπλοκ που ξεθωριάζει αλλά πάντα θα βρίσκει πιστούς. Σαν να βγήκε από το Goodbye Lenin, το κοινό έδειχνε να απολαμβάνει μια μουσική αναδρομή στον καιρό που οι έννοιες της «κοινωνικής αλληλεγγύης» και της «αδελφότητας των λαών» έκαναν ακόμα ηρωική είσοδο. Αλλά, φυσικά, το «γηράσκω αεί διδασκόμενος» ισχύει και για τους κομμουνιστές, και ίσως αυτή η συγκινητική βραδιά να υπενθύμισε σε όλους τους παρευρισκόμενους πως το «προλεταριάτο» μπορεί να μεγαλώνει, αλλά πάντα… μαθαίνει.

Κι έτσι, όπως κάθε καλή ταινία, ο πολιτικός μας μύθος κλείνει με αναμονές, υποσχέσεις και ανοιχτά μέτωπα. Από τον Μητσοτάκη που δίνει χρόνο στον χρόνο, σαν τον πιο έμπειρο παίκτη που περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να τραβήξει το χαρτί του, μέχρι την Κουμουνδούρου που μοιάζει να ξαναγράφει τον πολιτικό «Νονό» με ένα γκρίζο καστ συνέδρων και επιτροπών – η κατάσταση θυμίζει αργή κίνηση ενός θρίλερ που ακόμα δεν έχει φτάσει στο φινάλε του.

Γιατί εδώ, στον κόσμο του “Hard Talks,” πάντα κάτι μένει να ειπωθεί. Οι θεατές παρακολουθούν, κι εμείς είμαστε έτοιμοι να ξεδιπλώσουμε τα επόμενα κεφάλαια, μέχρι την επόμενη αποκάλυψη, την επόμενη μεγάλη ατάκα και το επόμενο σενάριο που θα μας αφήσει να αναρωτιόμαστε: Αυτή είναι η πολιτική σκηνή; Ναι, και ίσως δεν έχουμε δει τίποτα ακόμα.

• Hard Talks
• Κώστας Καραμανλής
• ΣΥ​ΡΙΖΑ