«Ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς θα είσαι»: Ο Τεμπονέρας και η έμμισθη θέση στον ΣΥΡΙΖΑ

Στον πολιτικό χώρο, η συνύπαρξη μεταξύ της επαγγελματικής δραστηριότητας και της πολιτικής συμμετοχής συχνά αποτελεί ένα δύσκολο ισοζύγιο. Το ζήτημα της αμοιβής στελεχών από τα πολιτικά κόμματα έχει προκαλέσει αντιφάσεις και συζητήσεις για την ηθική και τη διαφάνεια στην πολιτική δράση. Στο επίκεντρο αυτής της συζήτησης βρίσκεται η περίπτωση του Διονύση Τεμπονέρα, ο οποίος δραστηριοποιείται τόσο στο πολιτικό χώρο όσο και στον επαγγελματικό τομέα αλλά ήταν όπως μάθαμε μετά την απόλυση του και έμμισθος επιστημονικός συνεργάτης του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Τεμπονέρας, ως πολιτικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, συμμετέχει σε κορυφαία καθοδηγητικά κομματικά όργανα και μάλιστα θέλει να εμφανίζεται και ως «δελφίνος» αλλά παράλληλα διατηρούσε και έμμισθη σχέση εργασίας στην  επιστημονική τεκμηρίωση στην Κεντρική Ομάδα του κόμματος.

Παράλληλα, ως επιτυχημένος δικηγόρος με δικό του γραφείο, συνδυάζει την πολιτική του δράση με την επαγγελματική του καριέρα, χρειάζεται και ένα μισθό από το κόμμα; Και μάλιστα με πενιχρά οικονομικά έσοδα, στερώντας πόρους  και επιπλέον από κάποιον άλλον άνεργο συνάδελφο του.

Ως πολιτικός πρώτης γραμμής δεν θα έπρεπε να παρέχει δωρεάν την επιστημονική του υπηρεσία. Αυτή η διπλή συμμετοχή φέρνει στο προσκήνιο το ερώτημα: Είναι ηθικό να αμείβεται από το πολιτικό κόμμα του ενώ συγχρόνως είναι ισχυρό πολιτικό στέλεχος;

Η φράση “ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς” επισημαίνει την ανάγκη να επιλέξουμε μεταξύ διαφορετικών ρόλων και να διατηρήσουμε τη συνοχή και την αυθεντία στις πράξεις μας. Στην περίπτωση του Τεμπονέρα, θα έπρεπε να επιλέξει ανάμεσα στην ενεργό συμμετοχή στην πρώτη γραμμή της  πολιτικής ζωής και στον ρόλο του επιστημονικού συνεργάτη ενός κόμματος.

Είναι, πραγματικά απογοητευτικό ένας νέος άνθρωπος, πετυχημένος επαγγελματίας ενώ αποφάσισε να πρωταγωνιστήσει στον ΣΥΡΙΖΑ και στην πολιτική ζωή της χώρας να μην παραιτήθηκε από «υπάλληλος» του Κασσελάκη και να περιμένει να τον απολύσει το «αφεντικό».

Η αμοιβή πολιτικών στελεχών από τα κόμματα μπορεί να είναι πηγή σύγκρουσης συμφερόντων. Όταν ένας πολιτικός λαμβάνει αμοιβή ως συνεργάτης από το κόμμα του, πως μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τα απλά μέλη του που συνεισφέρουν από το υστέρημα τους στις οικονομικές καμπάνιες, που προσφέρει εθελοντικά στις δράσεις του; Και φυσικά είναι διαφορετικό από τις θέσεις με αμοιβή που προβλέπονται για συγκεκριμένους ρόλους εξαιτίας της αποκλειστικής εργασίας στελεχών από τη χαλαρή σχέση του επιστημονικού συνεργάτη και όταν μάλιστα διατηρεί και δικό του γραφείο.

Επίσης, η αμοιβή πολιτικών στελεχών μπορεί να δημιουργήσει ανισότητα μεταξύ των πολιτικών και των πολιτών, ενισχύοντας την αντίληψη ότι η πολιτική τάξη έχει προνόμια από τον κοινό πολίτη. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αποστασιοποίηση και αντίθεση μεταξύ των πολιτών και της πολιτικής ελίτ.

Σε τελική ανάλυση, η επιλογή του Τεμπονέρα – και κάθε πολιτικού στελέχους – είναι να εξετάσει προσεκτικά τις επιπτώσεις της αμοιβής από το κόμμα του στην ανεξαρτησία του και στην ηθική του συμπεριφορά. Στο τέλος, η απόφαση αυτή μπορεί να καθορίσει αν θα είναι παπάς ή ζευγάς στην πολιτική του πορεία.

• Διονύσης Τεμπονέρας
• ΣΥ​ΡΙΖΑ