Η συγκριτική λογική είναι το κατώτατο είδος λογικής, επόμενος

Με έκπληξη διάβασα την απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου Γιάννη Οικονόμου στη συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα την προηγούμενη Κυριακή στο Βήμα αλλά και σήμερα πάλιο το ίδιο συγκριτικό μοτίβο. «Οι πολίτες θα συγκρίνουν και θα αποφασίσουν» ανέφερε μεταξύ άλλων, φέρνοντας για πολλοστή φορά στο τραπέζι το δόγμα «ή εμείς ή αυτοί», δόγμα που πολλές φορές επισκιάζει ακόμα και τα καυτά θέματα της επικαιρότητας. Παραπάνω από τις μισές ανακοινώσεις τους είναι τα κατηγορώ του ενός προς τον άλλο.

Προφανώς δεν πρόκειται για τίποτε προσωπικό αλλά βασανίζομαι από την ύπαρξη αυτού του «manual» που επαναλαμβάνεται σταθερά ανάμεσα στα κόμματα εξουσίας από την Μεταπολίτευση κι έπειτα. Εν προκειμένω:

Δεν είναι η ακρίβεια, είναι τι κάνουμε εμείς και τι έκαναν αυτοί.

Δεν είναι η ενεργειακή κρίση, είναι πως τη διαχειριζόμαστε εμείς και πως θα την διαχειρίζονταν αυτοί.

Δεν είναι η στάση που κρατάμε στο ουκρανικό, είναι τι θα έκαναν αυτοί.

Δεν είναι ότι έχουμε 27.000 νεκρούς από κορωνοϊό, είναι ότι αυτοί θα είχαν περισσότερους.

Κάποτε κάποιος που θυμάμαι καλά μου είπε «η συγκριτική λογική είναι το κατώτατο είδος λογικής». Κι αφού αρχικά κατανόησα και στη συνέχεια αφομοίωσα αυτή τη φράση συνειδητοποίησα πόσο χρόνο μπορεί να μου σώσει. Έκτοτε οποιοσδήποτε συγχρωτιζόμουν και χρησιμοποιούσε τη σύγκριση ως μέθοδο εξαγωγής ουσιαστικών συμπερασμάτων απλώς απομακρυνόμουν. Είτε φίλος είτε ακόμη περισσότερο συνεργάτης.

Η χρήση της σύγκρισης δείχνει μικρόνοια, δείχνει μυωπική αντίληψη. Δεν λέω ότι δεν είναι δόκιμη ή και πολλές φορές θεμιτή αλλά αν θέλει κάποιος να πετύχει σπουδαία πράγματα θαρρώ πως καλό είναι να αποφεύγεται. Για το μεταξύ μας είναι μια χαρά, η εφαρμογή της μάλιστα συμβαίνει κατά κόρον στις ερωτικές σχέσεις. Αλλά ως εκεί. Ειδάλλως μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, συγκρινόμενοι μεταξύ μας, προσμένουμε όλοι κάποιο θάμα, για να παραφράσω έναν μεγάλο ποιητή μας.

Μα η εξαγωγή δεδομένων θα πει κάποιος, διαδικασία απόλυτα χρήσιμη για την επιστήμη της στατιστικής, προϋποθέτει σύγκριση. Και θα συμφωνήσω απόλυτα, παίρνοντας όμως ως προαπαιτούμενο το γεγονός πως η Στατιστική χρησιμοποιεί ως δείγματα μελέτης γεγονότα που συντελέστηκαν στο παρελθόν για να εξάγει συμπεράσματα που πιθανόν θα φανούν χρήσιμα στο μέλλον. Η Στατιστική δεν συγκρίνει το τώρα με το πριν, θα ήταν τουλάχιστον αντιεπιστημονικό, ο παρών κύκλος είναι πάντα ανοιχτός.

Επειδή δηλαδή οι προηγούμενοι ήταν κάτω από τον πάτο ε εντάξει δεν πειράζει εμείς θα είμαστε ο πάτος κι όλα καλά; Σοβαρά τώρα; Έτσι πάει; Οκέι, ας στηριχθεί η υγιής ιδιωτική πρωτοβουλία κι ακόμη περισσότερο η ατομική κι ας το αφήσουμε να πηγαίνει έτσι, κανένα πρόβλημα. Μια στιγμή όμως. Πως να στηριχθεί με τη βενζίνη στα 2,5 ευρώ; 58 λίτρα μέση μηνιαία κατανάλωση; Σοβαρά πάλι; Εμένα με 30.000 χλμ. που κάνω το χρόνο αυτό με κάνει να θέλω να ξεσκονίσω τα γαλλικά μου.

Αλλιώς τι; Αλλιώς NEXT. Αν εγώ π.χ στη δουλειά μου πιάνω πάτο θα εφησυχαστώ γιατί ο προηγούμενος που έδιωξαν ήταν κάτω από τον πάτο δε θα διώξουν κι εμένα; Πάτος κι όλα καλά δηλαδή; Και πως θα πάει μπροστά το σύνολο; Με τον δικό μου πάτο; Είναι σοβαρά πράγματα αυτά; Γιατί γελάτε κύριοι;

Για συνέλθετε λίγο. Οι ευκαιρίες τελειώνουν.

Αλλιώς, NEXT. Και πάλι NEXT. Και ξανά. Που θα πάει, κάποια στιγμή θα μας κάτσει. Και στις ενδιάμεσες περιόδους ακυβερνησίας τι; Δεν ξέρω, αυτή τη στιγμή η επικρατούσα θεωρία είναι το μη χείρον βέλτιστον. Έτσι όμως δεν θα πάμε μπροστά. Μη χειρότερα.

Υ.Γ Το παρόν αφιερώνεται σε 2 αγαπημένους φίλους, τον ένα που η start-up του έφτασε να τζιράρει στην τριετία πάνω από μισό εκατομμύριο ευρώ και μόλις μετακίνησε όλες τις οικονομικές δραστηριότητές της στην Ολλανδία και τον άλλο που πριν τις εκλογές του 2019 στην ερώτηση τι θα ψηφίσεις απαντούσε κυριολεκτικά «το καλύτερο βιογραφικό της χώρας» και όταν μετά τον χιονιά του 2021 η Εκάλη έμεινε 6 ημέρες και 6 νύχτες χωρίς ρεύμα ψάχνει να βρει που θα ρίξει την επόμενη ψήφο του. Αυτός τα ξεσκόνισε για τα καλά τα γαλλικά του.

Υ.Γ 1 Σε καιρούς σαν τους σημερινούς είναι που η ατομικότητα πρέπει να καταστρατηγείται. Καιροί τόσο διαφορετικοί και τόσο όμοιοι με το παρελθόν. Το ενικό εγώ χρειάζεται συλλογικότητα για να αντιμετωπίζει τη δυσκολία. Ακόμη κι αν η πρωταρχική ουσία της φύσης του ανθρώπου δεν ήταν ο ανθρωπισμός τι αξία θα είχε μια ζωή χωρίς τους ανθρώπους που αγαπάμε;