Η στήλη σήμερα το ρίχνει στην ενδοσκόπηση. Και κάνει μαζί σας ένα ταξίδι στο ακριβό παρελθόν φτάνοντας στο φτηνό σήμερα. Για το αύριο δε θα σας μιλήσω…Τρομάζω…

Ο εμφύλιος στον ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζεται και παίρνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις! Κάποιοι χαρακτηρίζουν την κατάσταση γραφική. Εγώ και κάποιοι άλλοι σκεπτόμενοι αριστεροί,  διαπιστώνουμε κατάντια! Ψηλαφούμε τη φρίκη βλέποντας συντρόφους να αλληλοεξευτελίζονται ανταλλάσσοντας χαρακτηρισμούς στα κανάλια! Ξεχνώντας μέχρι και τις στοιχειώδεις αρχές της συντροφικότητας. Η λέξη “σύντροφε” έχει πλέον χάσει κάθε βάρος! Χρησιμοποιείται όπως η λέξη “φίλε”,  που είναι ως γνωστόν ξεγυμνωμένη από κάθε σύνδεσμο με τη λέξη “φιλία”… Το ” να σου πω ρε φίλε “, Χρησιμοποιείται πλέον τις περισσότερες φορές αντί του ” να σου πω ρε μαλ@@α”…

Όλοι λοιπόν εναντίον όλων στον ΣΥΡΙΖΑ! Καινοφανές; Ίσως όχι.  Συνέβαινε ίσως και στην προ Κασσελάκη εποχή,  στην χρυσή εποχή Τσίπρα, αλλά όχι σε αυτό το βαθμό.  Υπήρχαν και εκείνη την εποχή,  που μας φαίνεται μακρινή ενώ έχει περάσει μόλις ένας χρόνος,  συντροφικά μαχαιρώματα.  Με κίνητρο προσωπικές φιλοδοξίες και σκοπιμότητες… Όμως από την εκλογή Κασσελάκη στη θέση του προέδρου και μετά,  το χόμπι έγινε πρωταθλητισμός.  Και τα σκάγια παίρνουν δικαίους και αδίκους.  Ο Στέφανος έσυρε πρώτος τον χορό των προσωπικών επιθέσεων με δήθεν ιδεολογικό περιεχόμενο. Κι άρχισε νωρίς,  από την επομένη της στέψης του ο αλληλοσπαραγμός… Με χτυπήματα βρόμικα,  συνήθως κάτω από τη ζώνη.  Και το περιβάλλον του μεγαλύτερου κόμματος της αριστεράς,  αυτού που έφτασε να κατακτήσει την εξουσία και να κυβερνήσει,  έγινε ζούγκλα τύπου μεγάλης εταιρείας.  Όπου τα προσωπικά συμφέροντα στρέφουν τους υπαλλήλους τον έναν εναντίον του άλλου.  Και ανθούν οι ρουφιανιές,  τα ψέματα,  τα καρφώματα και οι συρράξεις μέχρι τελικής πτώσης… Ναι,  ο αμερικανοτραφής μάνατζερ Στέφανος μετέτρεψε το εσωτερικό ενός αριστερού κόμματος σε πεδίο μάχης,  σε ζούγκλα ιδιωτικής κερδοσκοπικής εταιρείας που προσφέρει καριέρες με αντίτιμο ανθρώπινο αίμα…

Περιβάλλον που δε διαφέρει πολύ από αυτό που έζησα επί δεκαετίες στα μίντια. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι ιδιωτικές ή και κάποια ελάχιστα δημόσιες,  εταιρείες με σκοπό το κέρδος. Που προσφέρουν ευκαιρίες λαμπρής καριέρας.  Τόσο λαμπρής και φανταχτερής όσο περισσότερο είσαι διατεθειμένος να ξεχάσεις την ανθρώπινη διάστασή σου και να γίνεις ένα αδίστακτο τέρας,  διψασμένο για δόξα και χρήμα.  Πορεύεσαι σε δρόμο γεμάτο παγίδες και λάσπη.  Φυλάς τα νώτα σου πάνω από όλα.  Και ενώ ο στόχος είναι μπροστά και μακριά,  αντί να έχεις καρφωμένα τα μάτια σου σε αυτόν,  κοιτάς μονίμως κάτω.  Να αποφύγεις τις τρικλοποδιές… Και να συνεχίσεις να πορεύεσαι όσο επιβιώνεις… Ξεχνάς στην πορεία κάθε έννοια εμπιστοσύνης στους ανθρώπους δίπλα σου.  Κάθε έννοια φιλίας… Έχεις μόνο εχθρούς,  κρυφούς και φανερούς και το ξέρεις.  Οι μόνοι πλέον που εκτιμάς είναι όσοι σου επιτίθενται από μπροστά.  Κατά μέτωπον. Αντρίκια.  Και μαθαίνεις να οικτίρεις όσους σου την πέφτουν πισώπλατα…

Ε, λοιπόν ναι! Ο Στέφανος Κασσελάκης μετέτρεψε το περιβάλλον του κόμματος της Ευρωπαϊκής αριστεράς στη χώρα μας σε περιβάλλον ζούγκλας σαν αυτό που σας περιέγραψα παραπάνω… Όσοι δεν μπορούσαν να το διακρίνουν έντεκα μήνες τώρα, πλέον το βλέπουν ξεκάθαρα.  Και κάποιοι πέφτουν από τα σύννεφα. Οι ρομαντικοί ιδεαλιστές της αριστεράς που μόλις ξύπνησαν από τον ύπνο του δικαίου… Κάποιοι ακόμα κοιμούνται.  Και είναι αυτοί που ακολουθούν τυφλά τον Στέφανο, σαν πολιτικά ζόμπι… “Μπροστά πηγαίνει ο αρχηγός και πίσω του οι σκύλοι” ένα πράγμα… Φόλοουερς πλέον και όχι μέλη ή φίλοι κόμματος.  Με χαρακτηριστικά οπαδών ποδοσφαιρικής ομάδας ή φανατικών θσυμαστών ροκ συγκροτήματος…

Στο άρρωστο αυτό τοπίο δίνεται η ύστατη μάχη επικράτησης. Οι ορθόδοξοι του ΣΎΡΙΖΑ που έφτασαν να ξεχάσουν τις μεταξύ τους αντιπαλότητες για να δώσουν από κοινού την μάχη της επιβίωσης του κοινού τους σπιτιού,  του κόμματος.  Απέναντι σε έναν στρατό ανταρτών Κασσελίστας. Που ενώ είχαν καταλάβει το κάστρο βρέθηκαν εκτός των τειχών. Και τώρα το πολιορκούν για να το ξαναπάρουν.  Χωρίς να τους νοιάζει αν αυτό που θα κατακτήσουν θα έχει μετατραπεί σε ερείπιο.  Σε πλίνθους και κέραμους ατάκτως ερριμένους…

Ήμουν στρατευμένος στο πλευρό του ΣΎΡΙΖΑ ή Συνασπισμού όπως λεγόταν νωρίτερα ή ΚΚΕ εσωτερικού, όπως λεγόταν ακόμα παλαιότερα,  επί δεκαετίες.  Ποτέ κανείς δεν με πείραξε. Ούτε φυσικά με βοήθησε.  Και ποτέ δεν άκουσα ένα ευχαριστώ από τα στελέχη του κόμματος όσο κι αν στάθηκα στο πλευρό της παράταξης,  στηρίζοντας από τα συστημική μίντια σε καιρούς δύσκολους και με κίνδυνο της επαγγελματικής μου επιβίωσης.  Μέχρι…

Μέχρι να τολμήσω να βάλω υποψηφιότητα στις εσωκομματικές εκλογές για την συγκρότηση του ευρωψηφοδελτίου του ΣΎΡΙΖΑ. Άρχισα να βλέπω “φιλικά” βλέμματα από διάφορα στελέχη… Βλέμματα που έκρυβαν πίσω από χαμόγελα και χειραψίες,  καχυποψία και φθόνο εν πολλοίς… Μία εχθρότητα με μανδύα φιλίας. Το φαινόμενο κορυφώθηκε με την εκλογή μου από τη βάση για μία θέση στο ευρωψηφοδέλτιο. Και κυρίως με τη δυναμική που διεφάνη για πιθανότατη εκλογή στην θέση του Ευρωβουλευτή. Δύο μέρες μετά την εκλογή οι μάσκες έπεσαν.  Και ήταν ο ίδιος ο πρόεδρος,  ο Στέφανος,  που προχώρησε στον αποκεφαλισμό μου με συνοπτικές διαδικασίες που καμία σχέση δεν είχαν με αριστερό δημοκρατικό κόμμα! Στο βωμό της τακτοποίησης των…δικών του παιδιών! Έτρεχα μετά να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας!!! Να καθαρίσω τη λάσπη που μου πετούσαν στα μούτρα ομαδικά οι Κασσελίστας… Οι άλλοι,  οι ορθόδοξοι αριστεροί,  που ήξεραν την πορεία και την προσφορά μου στο κόμμα,  απλά σιωπούσαν.  Γιατί τα’σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά…

Δεν κράτησα κακία στον Στέφανο.  Και από εκτίμηση στις ιδέες και τον στόχο του κόμματος συμπαρατάχθηκα και πάλι.  Του έδωσα μάλιστα προσωπικά συμβουλές που αν τις άκουγε θα ήταν με βεβαιότητα ο επόμενος πρωθυπουργός.  Ίσως καλύτερα που δεν το έκανε. Και επειδή  karma is a bitch,  ή όπως λέμε εμείς εδώ στο Ελλάντα,  όλα εδώ πληρώνονται,  βρέθηκε ο Στέφανος στη θέση που έβαλε εμένα λίγους μήνες πριν.  Αποπομπή από τη θέση του προέδρου μετά από μομφή στην Κεντρική επιτροπή!!! Ούτε σενάριο ταινίας δε θα περιελάμβανε τέτοια πλοκή!!! Οι συμβουλές του Άρη Σπυλιωτόπουλου, δεινού κατά τα άλλα επικοινωνιολόγου,  και οι συμβουλές των στενών συνεργατών του Στέφανου,  μέτρησαν περισσότερο από τις δικές μου.  Και βρέθηκε ο νεαρός ομογενής αντί για πρωθυπουργός,  έκπτωτος πρίγκιπας!!!

Και δυστυχώς μυαλό δεν έβαλε!!! Στην κριτική που ασκώ για τις αντιδεοντολογικές του ενέργειες και τα λάθη του που τον οδήγησαν στο να χάσει και τη θέση του προέδρου και την θέση του υποψηφίου προέδρου,  ο Στέφανος μου απαντά με ομοβροντία πυρών από στελέχη που παραμένουν δίπλα του,  την έκπτωτη αυλή του δηλαδή.  Αλλά και με ομοβροντία άθλιων τρολ του διαδικτύου… Τακτική προσφιλή του Στέφανου η εκστρατεία αποδόμησης και απαξίωσης δια διαδυκτιακών πυρών… Νέα εποχή  νέα ήθη…

Όχι ότι φοβάμαι κάτι.  Τα πυρά των Κασσελίστας είναι πλέον άσφαιρα… θλίβομαι όμως για την κατάντια!  Και καλά να μου την πέσουν κάτι κακόμοιρα τρολ… Οι μισθοφόροι των 0,60€ ανά επίθεση… Ή κάτι φαιδροί “προεδρικοί ακόλουθοι ” τύπου Μωραΐτη,  που έφτασε μέχρι και τον Τσίπρα να απαξιώνει για τα μάτια του Στέφανου…  Αλλά να δέχομαι και επιθέσεις από ανθρώπους της γενιάς μου που εκτιμώ την πορεία τους;! Για να εξαργυρώσουν την τακτοποίηση τους με παρέμβαση Στέφανου σε μία θεσούλα στα κομματικά ΜΜΕ;! ΝΤΡΟΠΉ! Και απογοήτευση…  Ξέρω βέβαια ότι για τριάκοντα αργύρια έγινε το μεγαλύτερο έγκλημα της ανθρωπότητας.  Οι άνθρωποι εξαγοράζονται εύκολα . Και οι περισσότεροι ξεπουλιούνται σε τιμή ευκαιρίας… Αλλά όσο ζω ελπίζω.  Ότι υπάρχουν και οι άλλοι.  Οι άνθρωποι με αρχές,  αξίες,  μνήμη,  εκτίμηση,  συναδελφικότητα , συντροφικότητα… Αυτό το σπάνιο είδος που κοντεύει να εκλείψει…

Χθες το βράδυ κάποιος φίλος μου έστειλε την ανάρτηση του Νίκου Μουρατίδη. Ανάρτηση που με αφορά.  Και που μου φανέρωσε ένα πρόσωπο του Νίκου που,  ενώ πολλοί μου έλεγαν ότι είναι η πραγματική του ταυτότητα,  αρνούμουν να πιστέψω.  Ο Νίκος Μουρατίδης λοιπόν,  άλλος έκπτωτος πρίγκιπας των ΜΜΕ και ουχί της πολιτικής,  ένας άνθρωπος που γνωρίζει την πορεία μου χρόνια πολλά,  με απαξιώνει εξαργυρώνοντας προφανώς το ρουσφέτι που του έκανε ο Στέφανος να του δώσει μία εκπομπή στον ραδιοσταθμό Κόκκινο,  του ΣΎΡΙΖΑ! Για τον Νίκο είμαι ” ο γνωστός από την εκπομπή της Σταματίνας Τσιμτσιλή,  πανελίστας Δημήτρης Παπανώτας “!!! 

 

Και επειδή  ου γαρ έρχεται μόνον, ο κ. Μουρατίδης ,  γνωστός από την αυστηρή κριτική του σε  νεαρούς wannabe τραγουδιστές σε τηλεοπτικά τάλεντ σόου,  κάνει και σε μένα αυστηρή κριτική  επειδή λέει εμφανίστηκα στην εκπομπή της κυρίας Χριστίδου στο mega,  και επιτέθηκα λέει στον Κασσελάκη επειδή με έβγαλε με άθλιο τρόπο από το ψηφοδέλτιο ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ !!!! Που σημαίνει ότι ο Νίκος Μουρατίδης έλαβε εντολή να γράψει κάτι σε βάρος μου,  και το έκανε χωρίς να μπει στον κόπο να δει την εμφάνιση για την οποία με κατηγορεί.  Και χωρίς να γνωρίζει καν την υπόθεση!!! Για ποιό ψηφοδέλτιο επικρατείας μιλά άραγε;;;!!! Άλλα  του είπαν,  άλλα  κατάλαβε,  άλλα θυμάμαι και άλλα χαίρεται… Πολύ κρίμα.  Για έναν άνθρωπο που υπήρξε δυνατός παίκτης στο ραδιόφωνο της δεκαετίας του 90. Και παριστάνει ότι δεν θυμάται τίποτα για τους πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής…. Κατάντια  …

Μίλησα με τον άνθρωπο στο τηλέφωνο.  Του θύμισα ποιός είμαι εκτός από ” πανελίστας” … Του θύμισα την στήριξη μου επί δεκαετίες όταν δεχόταν πανταχόθεν επιθέσεις για τον ρόλο του ως κριτής σε τηλεοπτικά ριάλιτι.  Του θύμισα μια μακρά συνέντευξη που του πήρα στο σπίτι του στο Γκάζι πέρσι… Την βοήθεια που του προσέφερα προβάλλοντας από τη δημοφιλέστατη τηλεοπτική μου εκπομπή,  όπου δεν ήμουν “πανελίστας “, του μοναδικού καλλιτέχνη που μανατζάρισε,  του Μαζωνάκη,  όταν ήταν ακόμα άγνωστος και πρωτοεμφανιζόμενος… Στου κουφού την πόρτα… Το ακραίο σύμπτωμα της εσωτερικής σήψης των ανθρώπων είναι ότι κάνουν πως δεν θυμούνται… Ότι απαξιώνουν τους πάντες και τα πάντα… Ότι δεν χρωστούν του αγγέλου τους νερό… Κρίμα! Με θλίβει ειλικρινά και βαθιά να βλέπω ανθρώπους να κατρακυλούν εκεί. Ανθρώπους που εκτιμούσα…  Ας πει κάποιος στο Νικόλα ότι τα επιχειρήματά του θυμίζουν 18χρονα τρολ του διαδικτύου… Αμόρφωτα παιδιά που πεινούν.  Και ο θυμός τους για την δεινή θέση στην οποία τα φέρνουν οι εφαρμοζόμενες νεοφιλελεύθερες πολιτικές,  ξεσπάει μέσω πληκτρολογίου σε οποιονδήποτε.  Ανώριμα παιδιά μίας βάρβαρης ψηφιακής εποχής…

Υ.Γ. Μην ανησυχείς φίλε μου Νίκο,  δεν ζω κανένα δράμα.  Αντιθέτως ζω μία ζωή γεμάτη,  τόσο πολύ που είναι σα να ζω τρεις ζωές στη διάρκεια μίας… Εσύ;