Η σύγκρουση των δύο κόσμων, ο Αλέξης, ο Κυριάκος και η απύθμενη υποκρισία

Η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα να ενδυθεί το κοστούμι του «Ρομπέν των Φτωχών», μόνο σε προεκλογικές σκοπιμότητες μπορεί να αποδοθεί. Είναι ένα επικοινωνιακό εύρημα το οποίο συνοδεύεται από παροχολογία με στόχο να υπάρξει επαναπροσέγγιση με εκλογικά ακροατήρια που συγκινούνται από το αριστερό πρόσημο και εναποθέτουν τις προσδοκίες τους σε πολιτικές δυνάμεις που έχουν (υποτίθεται) σημαία τους την «κοινωνική ευαισθησία».

Η στρατηγική αυτή συνοδεύεται από ισχυρές δόσεις υποκρισίας και απέχει πολύ από την ουσιαστική πολιτική συνέπεια και συνέχεια. Η κυβέρνηση της «αριστεράς» στην τριετία 2016-2018 επέβαλε 11,3 δις€ περισσότερους φόρους από αυτούς που ζήτησαν οι δανειστές και από αυτά τα πάλαι ποτέ «αιματοβαμμένα πλεονάσματα» όπως τα αποκαλούσε ο ΣΥΡΙΖΑ της μνημονιακής αντίστασης, δόθηκαν μόνο 2 δις € σε κοινωνικό μέρισμα ή την «13η σύνταξη» και 360 εκατ. ευρώ ως εγγύηση για να μην αυξηθούν τα τιμολόγια της ΔΕΗ (δελτίο «Σκάι», 8/12/). Εννέα δις πήγαν στο «μαξιλάρι» καθώς το success story της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σκοντάφτει στο απαγορευτικό των αγορών στην χώρα μας και βεβαίως συνέδραμαν στην διόγκωση του κρατικού τομέα και της μισθοδοσίας του δημοσίου, με τις προσλήψεις των ημετέρων που τη χωρίζει χάσμα από την αρχή των ίσων ευκαιριών.

Καμία κοινωνική ευαισθησία δεν υπάρχει στην περαιτέρω αύξηση έμεσων φόρων (ΦΠΑ) στην οποία προχώρησε η κυβέρνηση Τσίπρα. Είναι οι πιο άδικοι φόροι γιατί τους ίδιους πληρώνουν και οι φτωχοί και οι πλούσιοι. Η κυβέρνηση της «αριστεράς» είναι αυτή που αφού μείωσε το ΕΚΑΣ και το κόβει εντελώς από 1/1/2019. Η κυβέρνηση της «αριστεράς» είναι αυτή που ψήφισε δύο φορές την περικοπή των συντάξεων και αφού κράτησε επί 10μηνο στην αγωνία τους συνταξιούχους ανακοίνωσε ότι το μέτρο καταργείται, εφαρμόζοντας την τακτική με το δωμάτιο του Χότζα.

Είτε πρόκειται για συνειδητή άρνηση του οικονομικού επιτελείου υπό τον κ.Τσακαλώτο να αποδεχθεί ότι η υπερφορολόγηση σκοτώνει την οικονομία είτε απλά για ανικανότητα να κάνει μία επανεκκίνηση της οικονομίας, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Ο κωδικός «είμαστε με τους φτωχούς» είναι πομφόλυγα διότι ο ασθενής παίρνει μία ανάσα από ένα επίδομα αλλά παραμένει στην εντατική χωρίς ελπίδα εξόδου.

Κενό περιεχομένου είναι και τα περί σύγκρουσης με την ελίτ. Με ποια ελίτ τα έβαλε η κυβέρνηση; Εχει ακούσει ο κ.Τσίπρας πως μιλάει η επιχειρηματική ελίτ για τον ίδιο και κάποιους υποτίθεται αριστερούς πρώην και νυν υπουργούς του; Εννοείται ότι με την ίδια ευκολία θα αλλάξουν αύριο στρατόπεδο διότι το χρήμα δεν έχει ιδεολογία. Η ιστορία, όμως, έδειξε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και με την παλιά διαπλοκή τα βρήκε μια χαρά και έφτιαξε και νέα.

Όσον αφορά στον ίδιο τον πτωθυπουργό φαίνεται να τον συγκινεί εσχάτως η παλιά ελληνική ταινία «Λαός και Κολωνάκι». Ακόμη και στα σχόλια που έγιναν στη Βουλή για τη λάθος προφορά του πανεπιστημίου Columbia της Νέας Υόρκης, απάντησε «εντάξει εγώ δεν είμαι τόσο άριστος όσο ο κ. Μητσοτάκης και το λέω Κολούμπια, δεν το λέω Κολάμπια».

Υπάρχει περισσή υποκρισία και σε αυτήν την τακτική. Αν και θέλει να εμφανίζει εαυτόν ως λαϊκό παιδί, ο βίος και η πολιτεία του στο Μαξίμου έδειξε ότι είναι αποφασισμένος να γευτεί τα προνόμια της εξουσίας στο έπακρο. Ξεκίνησε με σέλφι φωτογραφίες στην οικονομική θέση, πετώντας στις Βρυξέλλες για να σηματοδοτήσει την αλλαγή πολιτικής συμπεριφοράς και τώρα ακόμη και στη Θεσσαλονίκη πετάει με το κυβερνητικό αεροσκάφος. Είναι λάθος; Όχι. Πρωθυπουργός είναι. Λαικισμός ήταν όσα έλεγε και έκανε πριν. Διακήρρυτε ότι θα πουλήσει τα κυβερνητικά αεροπλάνα γιατί δεν συνάδουν στο νέο ύφος και ήθος. Έσπασαν κάθε ρεκόρ πτήσεων διότι τα παίρνουν και οι υπουργοί για να πετάξουν ακόμη και σε ευρωπαικούς προορισμούς. Είναι λάθος; Ναι, γιατί πρόκειται για κατάχρηση του προνομίου και είναι σπατάλη σε μια εποχή που οι πολίτες έχουν εξαντλήσει τα όρια τους.

Ο κ.Τσίπρας επαίρεται επίσης γιατί μένει σε μια λαική γειτονιά (Άνω Κυψέλη). Πρωθυπουργός είναι, λεφτά έχει, θα μπορούσε να μείνει και στο Κολωνάκι ή στην Κηφισιά. Υποκριτές ήταν και όσοι του επιτέθηκαν όταν υπήρξαν φήμες ότι μετακομίζει σε μεγαλοαστικό προάστειο.

Μεγαλύτερη υποκρισία είναι όμως ο ίδιος να δηλώνει παιδί του λαού σε αντίθεση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, προσθέτοντας, αναληθώς, ότι δεν έχει κλούβες ούτε κάτω από το σπίτι του ενώ έχει, ούτε στο γραφείο του όταν το Μαξίμου επί των ημερών του είναι αποκλεισμένο από αστυνομικές δυνάμεις.

Η κυβέρνηση Τσίπρα έχει πλέον πεπραγμένα. Τα μισά από τα οχτώ χρόνια των μνημονίων έχουν την δική της υπογραφή. Ολες οι κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις υπερβάλουν καθ´ οδόν για τις κάλπες. Δεν πρέπει όμως οι πολίτες να αντιμετωπίζονται ως λωτοφάγοι. Αυτή τη τακτική υποβαθμίζει τον πολιτικό διάλογο και ενίοτε αγγίζει τα όρια της εξαπάτησης κατ´ εξακολούθηση. Και πάνω απ´ όλα δείχνει ότι τα οχτώ χρόνια μνημονίων δεν έγιναν μάθημα.