Η Συρεγγέλα, ο Σκρέκας και η πτήση προς Μπίλντερμπεργκ – Το casting συνεχίζεται – Το αμπέχονο του ΣΥΡΙΖΑ και τα κουρέλια που δεν τραγουδούν – Εσχάτη προδοσία: Απρόσμενο δώρο στον Μητσοτάκη

«Ήταν θέμα χρόνου» λένε οι γνωρίζοντες, και δεν έχουν άδικο. Γιατί η παραίτηση της Μαρίας Συρεγγέλα από τη θέση της γραμματέως της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν περισσότερο σαν εκείνο το επεισόδιο που το βλέπεις να ‘ρχεται εδώ και καιρό, αλλά κανείς δεν άλλαζε το κανάλι.

Το συνέδριο του κόμματος αναβλήθηκε, οι εσωκομματικές ισορροπίες άρχισαν να τρίζουν, και όσο οι κάλπες πλησιάζουν – οι πραγματικές, όχι οι κοινοβουλευτικές των Τεμπών – τόσο πιο επιτακτικό γίνεται το κάστινγκ για τον ρόλο του “συντονιστή των πάντων”. Εκείνου που θα πρέπει να μιλάει με όλες τις φατρίες, να χτυπάει φιλικά την πλάτη των παλαιών, να κρατάει χαρτί με τις υποψηφιότητες και να θυμάται ποιον ξέχασαν να καλέσουν στην Πιερία.

Η Συρεγγέλα, μητσοτακική και γυναίκα, ανέλαβε το φορτίο αλλά προφανώς εκ του αποτελέσματος δεν άντεξε το βάρος της θέσης. Κι έτσι, αφού δεν πρόλαβε να οργανώσει συνέδριο, θα οργανώσει την προεκλογική της εκστρατεία στον Δυτικό Τομέα. Εκεί που τα ψηφοδέλτια δεν βγαίνουν με κομματικά βιογραφικά, αλλά με προσωπικές επαφές και πορτοκαλάδες στα καφενεία και ελληνικούς στα νεκροταφεία.

Ο Σκρέκας έρχεται – ο Σμυρλής μένει στο πλάνο

Στη θέση της, λένε οι διαρροές, θα τοποθετηθεί ο Κώστας Σκρέκας. Άλλη μεγάλη επιτυχία αν τα πάει όπως με την ακρίβεια, βλέπω τη ΝΔ να χρειάζεται αύξηση στο ΦΠΑ για άνοδο των εκλογικών αποτελεσμάτων. Εκτός αν έχει καταλάβει τον τρόπο που τα σούπερ μάρκετ αυγάτιζαν τα κέρδη τους σε βάρος των καταναλωτών και ακολουθήσει ίδια τακτική με τα καθηλωμένα ποσοστά της ΝΔ. Έχει ήδη περάσει από το Μαξίμου για το briefing, και λογικά περιμένει μόνο το επίσημο «καλώς ήρθες». Η επιλογή μοιάζει μετεκλογική, αλλά έρχεται προεκλογικά. Το μήνυμα; Κανείς δεν το έχει καταλάβει, όπως άλλωσστε και με τη Συρεγγέλα…

Κάπου στο τραπέζι έπαιξε και το όνομα του Γιάννη Σμυρλή, γενικού διευθυντή της ΝΔ και παλαιού γνώριμου των κεντρικών της Πειραιώς. Τελικά, κρίθηκε ότι χρειάζεται κάποιος με πιο βαρύ χαρτοφυλάκιο στα κανάλια και τα πηγαδάκια. Γιατί το να συντονίζεις την ΝΔ αυτή την περίοδο, είναι κάτι ανάμεσα σε project manager, πολιτικό ψυχαναλυτή και τηλεφωνητή για παράπονα στελεχών.

Μακριά απ’ όλα αυτά, ο Πρωθυπουργός πετάει… για Στοκχόλμη

Όσο στα ενδότερα της ΝΔ γίνονται αλλαγές βάρδιας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιλέγει εξωτερικό για το τριήμερο – όχι για ρεπό, αλλά για μια ταχεία περιοδεία σε Οδησσό, Μολδαβία και Σουηδία. Μπαίνει σε ρόλο διεθνούς παίκτη, με αναφορές σε πόλεμο, γεωπολιτική και – ναι – τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, όπου θα συμμετάσχει στη φετινή συνάντηση, μαζί με τον πρωθυπουργό της Σουηδίας και άλλους «εκλεκτούς».

Το θέμα της συνάντησης παραμένει επτασφράγιστο, ως συνήθως. Κυκλοφορεί όμως πως θα συζητηθούν τεχνητή νοημοσύνη, απειλές κατά της δημοκρατίας, social media και Ουκρανία. Ή, αλλιώς, όλα όσα η πολιτική δεν μπορεί να διαχειριστεί, μαζεμένα σε μια αίθουσα χωρίς πρακτικά.

Και μπορεί για τον Μητσοτάκη αυτή να είναι η πρώτη φορά που συμμετέχει ως πρωθυπουργός, δεν είναι όμως άμαθος της λέσχης: έχει ξαναπάει σε Τορίνο και Δρέσδη, κι όπως φαίνεται, ξέρει καλά πότε να λείπει διακριτικά από τις εσωτερικές αναταράξεις.

Όλοι στις θέσεις σας – πλησιάζει η ώρα της παράστασης

Στην Πειραιώς ετοιμάζουν καλοκαιρινό lifting. Ο γραμματέας αλλάζει, οι υποψήφιοι ετοιμάζουν φυλλάδια, και ο αρχηγός κάνει παγκόσμιες επαφές. Όλα δείχνουν πως μπαίνουμε σε φάση προεκλογικής εγρήγορσης, ακόμα κι αν δεν έχει οριστεί ημερομηνία.

Η πολιτική σκηνή μετατρέπεται ξανά σε θεατρική: πρόσωπα αλλάζουν, αλλά οι ρόλοι μένουν ίδιοι. Και στο παρασκήνιο, ο μόνος διάλογος που συνεχίζεται είναι αυτός με τις δημοσκοπήσεις. Το ερώτημα είναι: το κοινό, θα μείνει ή θα αποχωρήσει στο διάλειμμα;

Εσχάτη προδοσία: Απρόσμενο δώρο στον Μητσοτάκη

Πρώτα πρώτα να επαναλάβουμε το αυτονόητο για την κυρία Καρυστιανού που πρότεινε να ερευνηθεί ο πρωθυπουργός για το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας(πρόταση που υιοθετήθηκε από ορισμένα κόμματα).

Ξαναλέμε, λοιπόν, ότι ο σεβασμός προς την κυρία Καρυστιανού, καθώς και σε όλους του συγγενείς των θυμάτων δεν είναι απλώς αυτονόητος, αλλά απεριόριστος. Τελεία.

Όμως, όταν κάποιος γίνεται δημόσιο πρόσωπο, με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και δραστηριότητες που άπτονται της πολιτικής-και μάλιστα για μείζονα θέματα όπως το έγκλημα των Τεμπών- τότε είναι αναπόφευκτο να κρίνεται για όσα λέει και πράττει. Πάμε παρακάτω.

Για την περίπτωση της εσχάτης προδοσίας, πότε ισχύει με βάση το άρθρο 134 του Ποινικού Κώδικα, υπάρχουν διιστάμενες απόψεις μεταξύ συνταγματολόγων, νομικών κ.α.

Συγκεκριμένα, ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει υποστηρίξει ότι στοιχειοθετείται το στοιχείο της εσχάτης προδοσίας στην περίπτωση της Novartis, καθώς, όπως λέει, παραβιάστηκε η συνταγματική αρχή περι διάκρισης των εξουσιών από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ.

Εντελώς αντίθετη γνώμη έχει ο επίσης συνταγματολόγος Νίκος Αλιβιζάτος, λέγοντας ότι «δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά», καθώς και ο Ανδρέας Λοβέρδος, πανεπιστημιακός, ενεργός δικηγόρος και πολιτικός, που μίλησε για «νομικά τερατώδες λάθος».

Την αντίθεσή τους στα περί εσχάτης προδοσίας εκφράζουν αρκετά στελέχη της αντιπολίτευσης σε συζητήσεις που είχαμε, ενώ δημόσια την αποδοκίμασε ο βουλευτής Μεϊκόπουλος του ΣΥΡΙΖΑ. Εννοείται ότι  ΠΑΣΟΚ,ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά επίσης τηρούν αποστάσεις από την συγκεκριμένη πρόταση.

Σοβαρά, τώρα: Πιστεύει κανείς ότι ο Μητσοτάκης αλλοίωσε το πολίτευμα με την στάση του στο θέμα των Τεμπών και γι αυτό πρέπει να ερευνηθεί για εσχάτη προδοσία;

Οσο κι αν τραβήξεις απ΄τα μαλλιά τη ρύθμιση του άρθρου 134, τέτοιο συμπέρασμα δεν βγαίνει, πώς να το κάνουμε. Να πείτε ότι κάθε κυβέρνηση, επομένως και η σημερινή, κάνει ο,τι μπορεί να χειραγωγήσει την Δικαιοσύνη-και τέλος πάντων αυτό προσπαθεί- μάλιστα, ισχύει. Αλλά το ότι τέτοιου είδους απόπειρες έχουν επιφέρει αλλοίωση του πολιτεύματος- «στιγμιαία ή διαρκή»- δεν στέκει, ρε παιδιά.

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και δεδηλωμένοι αντίπαλοι του Μητσοτάκη και της κυβέρνησής του(δημοσιογράφοι, σάιτ κ.α.) θεωρούν ασίστ και δώρο στον πρωθυπουργό τα περί εσχάτης προδοσίας.

Τέλος, δυό «πραγματάκια» για την πρόταση της κυρίας Καρυστιανού, που όπως είπαμε υιοθετήθηκε από ένα ετερόκλητο σύνολο κομμάτων: Πρώτον, δεν ρωτήθηκαν όλοι οι συγγενείς των θυμάτων. Γι αυτό και υπήρξαν σχετικές καταγγελίες και διαφωνίες σχετικά την κατάθεσή της.

Και, δεύτερον, από την πρόταση αυτή απουσιάζουν εντελώς τα περί ξυλολίου, τα οποία είχαν γίνει αιχμή του δόρατος σύσσωμης της αντιπολίτευσης για αρκετούς μήνες…

Όταν η στρατηγική σου βασίζεται σε έξι υπογραφές… και τέσσερις από αυτές σε έχουν διαγράψει στο mute

Στην Κουμουνδούρου συνεχίζουν να αναρωτιούνται –όχι πια με απορία αλλά με τον ήχο του τακτικού facepalm– γιατί πίστεψαν ότι οι «κασσελακικοί» βουλευτές θα στήριζαν την πρόταση του κόμματος για προανακριτική επιτροπή. Δηλαδή, μετά από όλο αυτό το La La Land που ζουν μήνες τώρα, υπήρχε κάποιος που είπε με straight face: «Παιδιά, θα τους έχουμε μαζί μας»;

Ο άνθρωπος που κρέμασε το κόμμα στα μανταλάκια δύο φορές σε δύο εκλογικές περιόδους, και το παρέδωσε διασπασμένο, δεν κράτησε την υπογραφή του – αλλά να κρατήσει την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ;

Και φυσικά, ο υπόλοιπος μισός ΣΥΡΙΖΑ δείχνει τον Σωκράτη Φάμελλο. Όχι γιατί είπε κάτι λάθος, αλλά γιατί δεν είπε εγκαίρως ό,τι έπρεπε να πει. Έχασε, λένε, την ευκαιρία να καβαλήσει το κύμα της αγανάκτησης και να χτίσει μια εντελώς ανακόλουθη –αλλά ωφέλιμη επικοινωνιακά– συμμαχία με την Πλεύση, την Ελληνική Λύση και τη Νίκη. Θα έπαιζε ωραία στα πάνελ: η Κουμουνδούρου με τους αντισυστημικούς, στο όνομα των θυμάτων. Όχι για να αλλάξει τον κόσμο, αλλά για να αλλάξει τα ποσοστά.

Όταν το κοινό δεν αποδοκιμάζει – απλώς αδιαφορεί

Το πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πια ότι δεν τον γουστάρουν. Είναι ότι δεν τους αφορά. Οι σπασμοί του κόμματος δεν απασχολούν τα media, ούτε παραδοσιακά ούτε «νέα». Δεν εξιτάρουν, δεν πουλάνε, δεν γεμίζουν τηλεοπτικά παράθυρα. Είναι όπως εκείνες τις παλιές σειρές που κάποτε έκαναν νούμερα αλλά τώρα τις βλέπουν τυχαία κάτι ξενύχτηδες στο ERTFLIX.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρχεται και συνέδριο. Για να αποδείξει όχι ότι το κόμμα έχει μέλλον, αλλά ότι το παρόν του είναι διαρκώς μπερδεμένο με το παρελθόν του. Ίσως και με την ψυχανάλυσή του.

Κοστούμι το πρωί, αμπέχονο το βράδυ – και στο ενδιάμεσο… ποιος είμαι εγώ;

Το βασικό πρόβλημα; Δεν υπάρχει πολιτικό σχέδιο. Καμία συνέχεια, καμία πυξίδα. Τη μία μέρα, παρουσίαση κυβερνητικού προγράμματος με κουστούμια, powerpoints και σοβαροφανείς δηλώσεις περί προοδευτικής διακυβέρνησης. Την άλλη, πέσιμο στα κάγκελα με το αμπέχονο της αντισυστημικής αγανάκτησης.

Το αποτέλεσμα; Ούτε ψήφος για κυβέρνηση, ούτε ψήφος διαμαρτυρίας. Ο μέσος ψηφοφόρος, βλέπει έναν ΣΥΡΙΖΑ που δεν θέλει να διαλέξει ρόλο – κι έτσι δεν του δίνει και κανείς ρόλο.

Γιατί στην πολιτική, όπως και στον κινηματογράφο, αν δεν ξέρεις τι ρόλο παίζεις, καταλήγεις κομπάρσος στο ίδιο σου το έργο.

 Ό,τι αγνοείς, γίνεται πεπρωμένο

Κάπως έτσι φτάνουμε στο υπαρξιακό δράμα του ΣΥΡΙΖΑ. Όχι πια απλώς ένα κόμμα σε κρίση. Αλλά ένας μηχανισμός χωρίς πυρήνα, χωρίς γλώσσα και χωρίς εχθρό – εκτός απ’ τον εαυτό του.

Και όπως λέει και ο παλιός νόμος της τραγωδίας: ό,τι δεν ομολογείς, σε βρίσκει στο τρίτο μέρος. Όχι με λύτρωση. Με λήθη.

Το “Tempi Trial” έρχεται στο θερινό ρεπερτόριο

Η Ελλάδα ετοιμάζεται να ζήσει ένα θεσμικό υπερθέαμα. Όχι σε Netflix ή Cosmote TV, αλλά σε ζωντανή μετάδοση από την Ολομέλεια της Βουλής, με 14 κάλπες, 4.500 ψηφοδέλτια και την πρώτη φορά στη Μεταπολίτευση που στήνονται τόσα… κουτιά ανά πολιτικό πρόσωπο. Ανάμεσά τους, και μία για τον ίδιο τον Πρωθυπουργό. Όχι για βράβευση – για εσχάτη προδοσία, λέει το κατηγορητήριο.

Η Προανακριτική δεν ξεκινά απλώς έρευνα. Ανοίγει νέο κύκλο σύγκρουσης, διαχωρισμών, φωνασκιών και τυφλών καταγγελιών. Μια Βουλή που μοιάζει ολοένα και περισσότερο με το 12 Angry Men, μόνο που εδώ έχουμε 300 εκνευρισμένους βουλευτές και 14 κατηγορητήρια.

Η μάχη των προτάσεων: Αντί για ενότητα, τρεις δρόμοι και ένας γκρεμός

Η ΝΔ κατεβάζει τη δικιά της πρόταση: μόνο Καραμανλής, και μάλιστα για πλημμέλημα. Το ΠΑΣΟΚ ανεβάζει τη θερμοκρασία, προτείνει κακουργήματα για οκτώ πρόσωπα, αλλά ο Μητσοτάκης μένει εκτός κάδρου – τουλάχιστον πολιτικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ πασχίζει να βρει τις υπογραφές για να φέρει και αυτός τη δική του πρόταση – αλλά το “Κίνημα Δημοκρατίας” του Κασσελάκη τον κρέμασε τελευταία στιγμή.

Και κάπως έτσι, η αριστερά παρακολουθεί από τις κερκίδες την ετερόκλητη συμμαχία δεξιάς και «αντισυστημικής αγανάκτησης» να πρωταγωνιστεί στο δράμα των Τεμπών, με την Πλεύση, την Ελληνική Λύση, τη Νίκη και τους «καρυστιανούς» να στήνουν το πιο σκληρό κατηγορητήριο – ακόμα και για προδοσία.

«Όποιος δεν έχει να φοβηθεί, δεν έχει να κρυφτεί», λένε από τη μία πλευρά. «Συμμαχία τεράτων χειρότερη από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ», λένε από την άλλη. Μόνο που σε όλο αυτό, η ουσία –δηλαδή τα Τέμπη– έχει ήδη μετατραπεί σε φόντο πολιτικής διαχείρισης. Κάτι σαν σκηνικό σε θεατρική παράσταση με πολλούς πρωταγωνιστές αλλά καθόλου κοινό.

Κατά πρόσωπο και κατά αδίκημα – Ψήφος αλά καρτ

Η ψηφοφορία δεν θα γίνει «κατά πρόταση», αλλά κατά πρόσωπο και κατά αδίκημα. Δηλαδή ο κάθε βουλευτής θα αποφασίζει ποιον κατηγορεί και για ποιο λόγο. Σαν να του δίνεις μενού προανακριτικής και να του λες: διάλεξε από τη στήλη με τα πιάτα ευθύνης.

Η ΝΔ κρατά τη γραμμή της νομιμότητας – και της αυτοσυντήρησης. Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να εμφανιστεί σοβαρό αλλά δυναμικό. Η Κωνσταντοπούλου και ο Κασσελάκης, με το στιλ του “ούτε βήμα πίσω”, βαράνε τα τύμπανα της σύγκρουσης. Κι ο ΣΥΡΙΖΑ; Προσπαθεί να εξηγήσει γιατί έχει πρόταση που δεν κατατέθηκε αλλά ισχύει – κάπως σαν “πολιτική σε αναστολή λειτουργίας”.

Όλα τα κόμματα. Όλες οι ευθύνες. Καμία εμπιστοσύνη.

Η Προανακριτική για τα Τέμπη είναι ίσως η πιο σκληρή, πολυκομματική και επικίνδυνα διχαστική διαδικασία της Βουλής εδώ και χρόνια. Όχι γιατί θα φέρει κάθαρση. Αλλά γιατί έχει ήδη μετατραπεί σε εργαλείο στρατοπέδων.

Και όσο κάθε κόμμα επιλέγει «τον δικό του ένοχο» και τον «σωστό τρόπο να αποδοθεί δικαιοσύνη», τόσο πιο φανερό γίνεται το πραγματικό έλλειμμα: εμπιστοσύνης, θεσμών και ενιαίας φωνής για μια τραγωδία που θα έπρεπε να ενώνει.

Φινάλε χωρίς κάθαρση;

Σε κάθε δημοκρατία, η αναζήτηση ευθυνών είναι ιερή υπόθεση. Στην ελληνική εκδοχή της, όμως, μπορεί εύκολα να γίνει reality show. Και τότε, η Προανακριτική δεν είναι το εργαλείο της αλήθειας – είναι το άλλοθι της σύγκρουσης.

Είσοδος ελεύθερη.
Αίσιο τέλος… άγνωστο.

• Κώστας Σκρέκας
• Μαρία Συρεγγέλα