Η τριλογία του Σαμαρά και ένα πολιτικό φάντασμα – Ο Χαρδαλιάς επιθεωρεί ρέματα, ενώ ο Μητσοτάκης επιθεωρεί… χρίσματα – Ο Ναύαρχoς έριξε… τορπίλη στον Τσίπρα 

Αγαπητοί αναγνώστες, καλώς ήρθατε σε μια ακόμη περιήγηση στο αθέατο παρασκήνιο της πολιτικής σκηνής. Εδώ, στα «Hard Talks», φέρνουμε στο φως το παιχνίδι της εξουσίας, τους εμφυλίους που κρύβονται πίσω από χαμόγελα και τους ψιθύρους που γίνονται κραυγές. Από τον Αντώνη Σαμαρά και την τριλογία του για την πολιτική του αναγέννηση, στον Χαρδαλιά που “επιθεωρεί ρέματα” και στον Ευάγγελο Αποστολάκη που πετά γάντια και τορπίλες στον ΣΥΡΙΖΑ, η πολιτική σκακιέρα δεν σταματά να ανακατεύεται.

Όπως έλεγε και ο Ηράκλειτος, «Τα πάντα ρει». Ας ρίξουμε, λοιπόν, μια προσεκτική ματιά στη ροή αυτή, γεμάτη ίντριγκα, αποφάσεις και λίγη από τη δόση μιας καλής αρχαιοελληνικής τραγωδίας.

Πράξη Πρώτη: Ο Εκδικητής χωρίς Κόμμα

Σαν άλλος Γουίλιαμ Γουάλας  στο Braveheart, o Αντώνης Σαμαράς φαίνεται αποφασισμένος να υψώσει τη φωνή του ως ανεξάρτητος πολεμιστής της πολιτικής σκακιέρας. Αν η διαγραφή του ήταν αναπόφευκτη, εκείνος δεν φαίνεται έτοιμος να εγκαταλείψει τη μάχη. Οι πρώτες ενδείξεις δείχνουν έναν πρώην πρωθυπουργό που επιστρέφει για να συσπειρώσει τους πιστούς του – αλλά μήπως αυτή η κίνηση θυμίζει περισσότερο ρητορική Τζεντάι πριν από την τελική τους ήττα;

Πράξη δεύτερη: Οι πολιτικοί σπαρτιάτες

Στο δεύτερο σενάριο, ο Αντώνης Σαμαράς χτίζει το δικό του στρατό από βουλευτές-Σπαρτιάτες. Τα ονόματα όπως οι Χρυσομάλλης, Αθανασίου και Πασχαλίδης θυμίζουν περισσότερο μια πολιτική εκδοχή του 300, έτοιμοι να αντισταθούν στον Ξέρξη της ΝΔ. Όμως, όπως γνωρίζουμε, η μάχη των Θερμοπυλών είχε τραγικό τέλος για τους Λακεδαιμόνιους.

Πράξη τρίτη: Το παιχνίδι των… θρόνων

Η πιο δραματική εκδοχή τον θέλει να ιδρύει νέο κόμμα, παίρνοντας τη θέση του ως πολιτικός Night King στο Game of Thrones της Δεξιάς. Αν τα δεξιά κόμματα είναι οι «Άγριοι» πέρα από το Τείχος, τότε η συμμαχία με την Αφροδίτη Λατινοπούλου φαντάζει σαν προσπάθεια να ενώσει τις φατρίες. Όμως, όπως κάθε δραματική σειρά, το κοινό περιμένει την προδοσία – από ποια πλευρά θα έρθει;

Εκτός ΝΔ, αλλά μέσα στο παιχνίδι

Ό,τι κι αν επιλέξει, ο Σαμαράς παραμένει παίκτης σε μια πολιτική παρτίδα που δεν έχει τελειώσει. Η διαγραφή του θυμίζει την έξοδο του Μάικλ Κορλεόνε από την οικογένεια Κορλεόνε – αλλά με τη γνωστή υποσημείωση: “Just when I thought I was out, they pull me back in.”

Το ζήτημα τώρα είναι αν θα διατηρήσει τη στρατηγική ψυχραιμία ή αν θα επιλέξει μια πιο επιθετική τακτική. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι επόμενες κινήσεις του θα διαμορφώσουν την εικόνα της ελληνικής κεντροδεξιάς.

Τι μένει να δούμε;

Με το Μαξίμου να διαμηνύει πως “η σταθερότητα είναι προτεραιότητα”, ο Σαμαράς φαίνεται έτοιμος να ρίξει το δικό του σενάριο στο τραπέζι. Μήπως, όμως, η πολιτική του ταινία είναι ήδη γραμμένη;

Οι επόμενες σκηνές ανήκουν στο κοινό: μια εναλλακτική ταινία δράσης ή ένα πολιτικό δράμα που θα μείνει ημιτελές; Σίγουρα, το τέλος δεν θα είναι βαρετό.

Το Φάντασμα της «Όπερας» στη ΝΔ: Από Σαμαρά σε Καραμανλή και επιστροφή

Ο Κώστας Καραμανλής μοιάζει με τον γρίφο της Σφίγγας: λέει πολλά με τη σιωπή του. Εμφανίστηκε στα Γιάννενα, προσπέρασε τα πολιτικά τζαρτζαρίσματα της ΝΔ σαν τον Κιάνου Ριβς στο The Matrix, και υποσχέθηκε να μιλήσει… την Παρασκευή. Η αλήθεια όμως είναι ότι, όπως είχε πει ο Ηράκλειτος, «Τα πάντα ρει». Και μαζί τους ρέει και η δυσθυμία του πρώην πρωθυπουργού για τη διαγραφή Σαμαρά, την οποία χαρακτήρισε «ακραία». Το ερώτημα είναι: Θα επιλέξει να είναι ο γαλήνιος σοφός ή ο επαναστάτης;

Πράξη δεύτερη: Ο Σαμαράς ως πολιτικός…  Κάσσανδρος

Ο Αντώνης Σαμαράς – σαν άλλη Κασσάνδρα ή Κασσάνδρος – φαίνεται να προειδοποιούσε για τον κίνδυνο του εσωκομματικού διχασμού εδώ και καιρό. Αν πίστευε ότι θα διαγραφεί, ίσως το επιδίωξε κιόλας. Σύμφωνα με το Μαξίμου, «το πράγμα στράβωνε». Από την άλλη, οι συνεργάτες του επιμένουν πως η διαγραφή ήταν προδιαγεγραμμένη. Μήπως η ιστορία του θυμίζει τον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών, όπου ο Σαμαράς αναφωνεί «Ω Καπετάνιε μου, Καπετάνιε μου» βλέποντας το κόμμα να ταξιδεύει σε άγνωστα νερά;

Πράξη τρίτη: Ο Καραμανλής ως Πρόεδρος;

Και τώρα το μεγάλο ερώτημα: Μήπως ο Σαμαράς θέλει να “χρίσει” τον Καραμανλή ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Σαν τον Μάικλ Κορλεόνε στο The Godfather Part III, ο Σαμαράς φαίνεται να τραβά τα νήματα, ενώ το Μαξίμου προσπαθεί να ξεφύγει από την «παγίδα». Ο ίδιος ο Καραμανλής δεν δείχνει ενδιαφέρον, αλλά, όπως θα μπορούσε να έλεγε ο Σωκράτης αν ζούσε στην εποχής μας, «Το να μη θέλεις κάτι δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να το δεχθείς».

Πράξη τέταρτη: Οι δίαυλοι της δεξιάς

Η Αφροδίτη Λατινοπούλου δείχνει να θέλει να παίξει τον ρόλο της «Γοργώς της Σπάρτης» στην πατριωτικής δεξιά. Με έναν αστραπιαίο ρυθμό που θυμίζει τον Flash Gordon, έσπευσε να στηρίξει τον Σαμαρά, βλέποντας το δικό της κόμμα ως πιθανό αποδέκτη της δυσαρέσκειας. Αν αυτό θυμίζει τη στροφή του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών προς τα δεξιά, τότε ο Σαμαράς μπορεί να είναι ο Άραγκορν της Δεξιάς – ή τουλάχιστον έτσι φαντάζεται τον εαυτό του.

Φινάλε: Επιστροφή στη Μυθολογία

Όπως στον μύθο του Προμηθέα, ο Σαμαράς φαίνεται να «τιμωρείται» για το ότι «έκλεψε» τη φλόγα της ελεύθερης σκέψης μέσα στη ΝΔ. Το ερώτημα τώρα είναι: θα επανέλθει ως ήρωας, σαν άλλος Ηρακλής που θα σπάσει τις αλυσίδες του, ή θα μείνει παγιδευμένος στον βράχο της πολιτικής του απομόνωσης; Η σκηνή παραμένει ανοικτή, και όπως σε κάθε καλή τραγωδία, το κοινό περιμένει με κομμένη την ανάσα την επόμενη πράξη.

Η στενοχώρια που μοιράζεται, μισή μένει

Ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο άνθρωπος που δεν αφήνει ούτε την πολιτική σκηνή ούτε τη σάλα ενός τηλεοπτικού πάνελ να ηρεμήσει, μας αποκάλυψε τη βαθιά του θλίψη για τη διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά. Με τη σοβαρότητα ενός πρωταγωνιστή σε δράμα του Αλμοδόβαρ, δήλωσε πόσο τον πονάει η πολιτική εξορία του πρώην πρωθυπουργού. Και αφού το “έριξε” στην εξομολόγηση – γιατί, ως γνωστόν, «Το να μοιράζεσαι μια στενοχώρια τη μειώνει στο μισό» (ή κάπως έτσι το είχε πει ο Δημόκριτος, ίσως) – επέστρεψε δριμύτερος στη μάχη κατά της “woke” κουλτούρας, της κασσελακιάδας και της πράσινης επανάστασης του ΣΥΡΙΖΑ. Ο Ηράκλειτος έλεγε ότι «τα πάντα ρει», αλλά στην περίπτωση του Άδωνι τα πάντα… λέγονται. Να μιλάτε, παιδιά, να μιλάτε – και να θυμάστε ότι το μικρόφωνο αγαπά την ενότητα.

Όταν οι εμφύλιοι στη ΝΔ Γγνονται προσωπικοί

Και καθώς ο Γεωργιάδης μοιραζόταν τη θλίψη του, η Σοφία Βούλτεψη αποφάσισε να κάνει το δικό της σχόλιο, θυμίζοντας περισσότερο τους Λακεδαιμόνιους που δεν έδειχναν έλεος στις μάχες. «Άχρηστο ένα νέο κόμμα από τον Αντώνη Σαμαρά», δήλωσε με την ψυχραιμία μιας ηρωίδας του House of Cards, λες και η πολιτική αχαριστία είναι το νέο must-have αξεσουάρ της γαλάζιας παράταξης. Ας μην ξεχνάμε, όμως, πως υπήρξε εκπρόσωπός του – μια λεπτομέρεια που κάνει το “χτύπημα” να μοιάζει πιο “σπαρτιάτικο”. Και όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, «Ο φίλος μου είναι φίλος μου, αλλά η αλήθεια είναι αλήθεια». Εδώ, στη ΝΔ, όταν οι εμφύλιοι ξεσπούν, δεν χρειάζονται καν Μεγαλέξανδρους για να τους λύσουν – αρκεί μια δημόσια δήλωση, και η μάχη έχει ήδη κριθεί.

Ο Ναύαρχος πετά το γάντι

Σαν άλλος στρατηγός Θουκυδίδης, ο Ευάγγελος Αποστολάκης αποφάσισε να μιλήσει για την κατάσταση στον ΣΥΡΙΖΑ. Με φωνή που θυμίζει τον Λόρενς της Αραβίας όταν μπαίνει στη μάχη, δήλωσε ότι θα περιμένει πρώτα να ακούσει τον Αλέξη Τσίπρα πριν χαράξει τη δική του πορεία. Το πρόβλημα; Ο πρώην πρωθυπουργός μοιάζει να έχει υιοθετήσει τη φιλοσοφία του Σωκράτη: σιωπή και σκέψη – ή μήπως απλώς προτιμά να παρατηρεί τους “κασσελίστας” να χτίζουν τη δική τους στρατηγική από απόσταση; Το πολιτικό σκηνικό θυμίζει την οπτική του Ομήρου, ιδιαίτερα στην Οδύσσεια, όπου ο Οδυσσέας παρουσιάζεται ως «πολύτροπος»: «Πολύτροπος ο άνεμος και πολλοί οι δρόμοι που ανοίγονται, αλλά μόνο ένας οδηγεί στη σωτηρία». Μήπως αυτός ο δρόμος περνά από μια δυναμική επιστροφή του Τσίπρα;

Η σιωπή είναι χρυσός – Ή μήπως «Αχίλλειος πτέρνα;»

Η αναβολή της συνεδρίασης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας μοιάζει με σκηνή από ταινία αγωνίας, όπου όλοι περιμένουν την επόμενη κίνηση. Ποιος είναι ο αντίπαλος τελικά; Οι εσωκομματικοί “αντάρτες” ή μήπως ο ίδιος ο χρόνος, που τρέχει εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ; Ο Τσίπρας, αν και προσωρινά σιωπηλός, μοιάζει να κρατά το κλειδί της επόμενης πράξης, καθώς οι πρώην σύμμαχοί του τον πιέζουν να τοποθετηθεί. Όπως θα έλεγε ο Επίκτητος, «Δεν είναι τα γεγονότα που μας ενοχλούν, αλλά η άποψή μας γι’ αυτά». Κι εδώ, η άποψη του πρώην πρωθυπουργού παραμένει η μεγάλη εκκρεμότητα, με τους παρατηρητές να διερωτώνται: Σκοπεύει να σπάσει τη σιωπή ή θα αφήσει τη θύελλα να τον παρασύρει; Σε κάθε περίπτωση, η σκηνή μοιάζει έτοιμη για την επόμενη κορύφωση. Όπως σε κάθε καλή πολιτική τραγωδία, ο χρόνος και οι θεατές περιμένουν τον “πρωταγωνιστή” να μιλήσει.

Από τον Ποδονίφτη με… αγάπη

Το συνέδριο της Ένωσης Περιφερειών (ΕΝΠΕ) στην Αλεξανδρούπολη είχε όλα τα στοιχεία ενός καλού πολιτικού θρίλερ. Ο Αποστόλης Τζιτζικώστας έκανε την τελευταία του εμφάνιση ως πρόεδρος, ενώ ο Γιώργος Χατζημάρκος – με τη φρέσκια σφραγίδα του Κυριάκου Μητσοτάκη – έκανε τη δική του πρεμιέρα ως «εκλεκτός» για τη διαδοχή. Κι εκεί που όλα έμοιαζαν τακτοποιημένα, έλειπαν δύο πρόσωπα-κλειδιά: ο Νίκος Χαρδαλιάς, που ξαφνικά θυμήθηκε να επιθεωρήσει το ρέμα του Ποδονίφτη (ίσως εμπνευσμένος από την Αποστολή στον Άρη), και ο Αλέξανδρος Καχριμάνης, που προτίμησε τις “πολύ σημαντικές συσκέψεις” στα Ιωάννινα. Ο πρώτος, ένας υποψήφιος που ήθελε τη θέση για να “αναβαθμίσει” το πολιτικό του CV, και ο δεύτερος, ο παλαιότερος όλων, που μάλλον πιστεύει ότι η εμπειρία του αξίζει περισσότερο από οποιοδήποτε χρίσμα.

Όπως έλεγαν και οι πρόγονοι: «Η εξουσία αποκαλύπτει τον άνθρωπο» ή σε απλά ελληνικά «Ἡ ἀρχὴ τὸνἄνθρωπον δεικνύει». Στην περίπτωση των γαλάζιων περιφερειαρχών, αποκαλύπτει και κάτι άλλο: τα ρέματα δεν είναι μόνο γεωγραφικά, αλλά και πολιτικά.

Σιωπές και καρφιά στην Ήπειρο

Ο Αλέξανδρος Καχριμάνης, ο «πατριάρχης» των περιφερειαρχών, δεν πήγε στην Αλεξανδρούπολη, αλλά έμεινε στην ήρεμη γαλήνη των Ιωαννίνων, ίσως για να συναντήσει τον Κώστα Καραμανλή, που έκανε τη δική του “άτυπη επίσκεψη”. Ο πρώην πρωθυπουργός, γνωστός για την αγάπη του στη σιωπή, περιόδευε με τον παλιό του συνεργάτη Αλέξανδρο Κοντό. Αν νομίζετε πως είναι τυχαίο, μάλλον δεν έχετε διαβάσει αρκετά Σοφοκλή: «Ουδέν ψεύδος τόσον ευπρεπές ώστε να μην αποκαλύψει την αλήθεια». Ο Καχριμάνης δεν μίλησε ανοιχτά – τουλάχιστον όχι ακόμα. Θα πετάξει τα «καρφιά» του την Παρασκευή στην Πάτρα, σε παρουσίαση βιβλίου. Μάλλον προτιμά να ακολουθήσει τη φιλοσοφία του Αριστοτέλη: «Η σιωπή είναι το στολίδι της σοφίας». Το πολιτικό ρέμα μοιάζει πιο φουσκωμένο από ποτέ, και οι περιφερειάρχες επιλέγουν στρατόπεδα. Είμαστε απλώς στην αρχή του Ψυχρού Πολέμου.

Και τώρα, φίλοι αναγνώστες, το ερώτημα παραμένει: Ποιος θα κάνει την επόμενη κίνηση; Ο Σαμαράς που ετοιμάζει την «αντεπίθεση» του; Ο Μητσοτάκης που μοιράζει χρίσματα σαν πολιτικός Αύγουστος Καίσαρας; Ή μήπως ο Τσίπρας, ο οποίος σιωπά, αλλά ίσως ετοιμάζεται για την τελευταία του πράξη;

Ό,τι κι αν συμβεί, ένα είναι σίγουρο: η πολιτική μας τραγωδία έχει ακόμη πολλές πράξεις. Και, όπως κάθε καλό έργο, το τέλος θα το γράψει το κοινό – εσείς. Μέχρι την επόμενη φορά, κρατήστε το βλέμμα στη σκηνή. Οι ηθοποιοί είναι πάντα έτοιμοι να μας εκπλήξουν.

• Hard Talks
• Αντώνης Σαμαράς
• Νέα Δημοκρατία
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής
• ΣΥ​ΡΙΖΑ