Η χρονιά που το Hollywood υποκλίθηκε στην Ινδονησία

Κυριακή βράδυ, μπαίνεις στην σκοτεινή αίθουσα μόνος (ή με παρέα λίγη σημασία έχει) με 2 κιλά ποπ κορν στο δεξί χέρι και άλλα τόσα λίτρα αναψυκτικού κατά προτίμηση τύπου κόλα. Τα «προσεχώς» ζεσταίνουν τη διάθεση για να αφεθείς για δύο ώρες πάνω κάτω σε έναν κόσμο άλλο από αυτό που ζεις και όταν επιτέλους ξεκινά η προβολή, έχεις ήδη ξεχάσει το χαράτσι της ΔΕΗ, το ραβασάκι της εφορίας και ό,τι αλλο σε σκότιζε τις προηγούμενες 6 ημέρες.

Κινηματογράφος. Η έβδομη Τέχνη, λένε πολλοί. Η μαζική και λαϊκή Τέχνη θα το πούμε εμείς. Γιατί ο κινηματογράφος είναι εικόνα, ήχος και κίνηση. Όλα τα υπόλοιπα (βαθυστόχαστα νοήματα, συμβολισμοί κτλ) είναι προαιρετικά. Η τέχνη της κινούμενης εικόνας, θέλκτική και άμεση, η μοναδική που μπορεί να παρασύρει το θεατή για όσο διάστημα διαρκεί.

Φέτος, ευτυχήσαμε να δούμε πολλές, πάρα πολλές ταινίες. Καλές και κακές, μαζικές ή «ψαγμένες», πάντως απολαύσαμε μερικά μικρά αριστουργήματα. Αξίζει όμως μια μικρή παρένθεση, γιατί… «ανήκουμε στην Ευρώπη»: Όταν η Ασία και η Μέση Ανατολή ανταγωνίζονται στα ίσια το Hollywood, ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος τις τελευταίες χρονιές έχει μείνει αν όχι πίσω, τουλάχιστον στάσιμος. Κλείνει η παρένθεση.

Από αυτές λοιπόν που είδαμε εφέτος, ξεχωρίσαμε τις πλέον εμπορικές, τις ταινίες που έκαναν το απαιτούμενο «σαματά», γιατί αυτές οι ταινίες είναι που απευθύνθηκαν στο μέγιστο αριθμό ανθρώπων. Κι όμως, παρά το σνομπισμό περί «ποπ κορν» από πολλούς ειδήμονες και μη του σινεμά, αρκετές από αυτές ήταν άρτιες, καλοκουρδισμένες και ατμοσφαιρικές.

Το 2012 όμως, το Hollywood εχασε. Γιατί μπορεί η συντριπτική πλειοψηφία των λεγόμενων action movies να προέρχεται από τη Μέκκα του κινηματογράφου, ωστόσο η… «ασήμαντη» Ινδονησία νίκησε κατα κράτος με μία μόλις ταινία.

Στη λίστα που ακολουθεί, το newpost.gr ξεχώρισε τα καλύτερα ποπ κορν της χρονιάς που πέρασε:

Επιχείρηση: Χάος (The Raid: Redemption)

Είναι η ταινία από την Ινδονησία που έβαλε κάτω όλο το Hollywood. Παραγωγής 2011, ωστόσο ο υπόλοιπος πλανήτης την είδε στο σινεμά φέτος. Και είμαστε πολύ τυχεροί που μια τέτοια ταινία βρήκε το δρόμο για τις αίθουσες των ΗΠΑ και της Ευρώπης γιατί είναι ο ορισμός της περιπέτειας. Από το πρώτο δευτερόλεπτο μέχρι το τελευταίο, δε σε αφήνει να πάρεις ανάσα.

Δεν μιλάμε απλώς για καταιγιστική δράση. Μιλάμε για ένα ανελέητο σφυροκόπημα αδρεναλίνης, με ελάχιστες παύσεις. Αριστουργηματική κινηματογράφηση, όπου με έναν παράδοξο τρόπο οι ατελείωτες σκηνές πυροβολισμών και ξύλου περιγράφουν στο φόντο πλήρως την πλοκή της ιστορίας.

Εμπειρία ζωής.

---

Skyfall

Να μας συγχωρεί η χάρη του Σον Κόνερι, αλλά ο Ντάνιελ Γκρεγκ είναι ο James Bond. Σκοτεινός και γερασμένος, ανθρώπινος και τσαλακωμένος, o Bond συνειδητοποιεί πως η μέρες του είναι μετρημένες.

Το Skyfall, μπορεί να μην έπιασε τα επίπεδα του Casino Royale, όμως προχώρησε – επιτέλους – την ιστορία του 007 λίγο παρακάτω. Προσαρμόστηκε στις κινηματογραφικές απαιτήσεις του 2012, προσέφερε θέαμα και μια Bond Girl…. να την πιεις στο ποτήρι.

Στα συν της ταινίας, οι πιο εντυπωσιακοί τίτλοι αρχής που είδαμε στον κινηματογράφο τελευταία.

---

Hunger Games

Σε έναν εφιαλτικό κόσμο, όπου κάθε χρόνο 2 νέοι από τις 12 Περιφέρειες επιλέγονται από την κυβέρνηση για να διαγωνιστούν μεταξύ τους μέχρι… θανάτου. Μόνο ένας πρέπει να επικρατήσει.

Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο, το Hunger Games, διαθέτει τα συστατικά ενός σκληρού και βίαου reality, με αξιοπρεπείς ερμηνείες, εντυπωσιακή κινηματογράφηση, μια Jennifer Lawrence, η «ψυχή» της ταινίας, αλλά με ένα όχι και τόσο καλό φινάλε.

Ίσως γιατί πρέπει να δούμε το sequel που θα βγει μέσα στην επόμενη χρονιά.

Μακάρι.

---

Η κληρονομιά του Bourne (The Bourne Legacy)

Επειδή η τριλογία του Bourne με τον Ματ Ντέιμον στο τιμόνι είναι μακράν η πιο επιτυχημένη τριλογία περιπέτειας, αυτή εδώ η ταινία αντιμετωπίστηκε με περισσια καχυποψία από κοινό και κριτικούς.

Το κύριο πρόβλημα της είναι ότι για να δεις αυτήν την ταινία θα πρέπει να εχεις δει τις προηγούμενες τρεις, και αμα δεν τις εχεις δει και πρόσφατα, θα σου πάρει μερική ώρα για να συντονιστείς με το όλο κλίμα. Το «φάντασμα» του Bourne πλανάται σε όλη τη διάρκεια, διαθέτει όμως μερικές αρετες:

Ο Τζέρεμι Ρένερ αποδείχθηκε άξιος συνεχιστής του Ματ Ντέιμον, η Ρέιτσελ Βαις είναι κλάσεις ανώτερη από τη Franka Potente και την Julia Stiles των προηγούμενων Bourne, και η πλοκή είναι έτσι δομημένη που αυξάνει τη δράση λεπτό με το λεπτό.

Αλλά… το τέλος;

---

Underworld: Awakening

Αν τα δύο sequel που ακολούθησαν μετά το πρώτο και αριστουργηματικό Underworld μας απογοήτευσαν όλους, η τέταρτη ταινία της σειράς πήρε το αίμα της πίσω. Κυριολεκτικά και μεταφορικά!

Γιατί, εδώ, γίνεται πραγματικά ένας χαμός. Το πιο σαγηνευτικό βαμπιρ στην ιστορία της pop κουλτούρας, η Selene, τα βάζει με όλους, όταν οι άνθρωποι ανακαλύπτουν την ύπαρξη λυκανθρώπων και βαμπίρ. Όλοι εναντίον όλων, λοιπόν, με την Κέιτ Μπεκινσέιλ να δίνει τα ρέστα της.

Κοινώς, δεν χορταίνεις να τη βλέπεις.

---

The Dark Knight Rises

Μετά από δύο αριστουργηματικές ταινίες, ο Κρίστοφερ Νόλαν, προσπαθεί να δώσει το πιο εντυπωσιακό φινάλε στη δική του εκδοχή του ήρωα της DC.

Το Dark Knight Rises φαινομενικά τα έχει ολα: Σκοτεινή ατμόσφαιρα, καλοκουρδισμένο σενάριο, με μια ανατροπή που δεν προβλέπεις ακόμα κι ο Μάντης Κάλχας να ήσουν, υπέροχες ερμηνείες και τον πιο ενδιαφέροντα «κακό» του κόμικ, τον Bane.

Παρ’ όλα αυτά, στους τίτλους του τέλους νιώθεις ότι κάτι ελειπε. Ακόμα όμως δεν έχω καταλάβει τι…

---

Η οργή των Τιτάνων (Wrath of the Titans)

Η οργή των Τιτάνων ή αλλιώς… η Ζήνα σε υπερπαραγωγή του Hollywood.

Το sequel του Clash of the Titans ακολουθεί την ίδια ακριβώς συνταγή: Ελληνική Μυθολογία (λέμε τώρα), ίντριγκα, μάχες και κυρίως οπτικά εφέ για Όσκαρ.

Ο ορισμός του pop corn movie, όπου το μόνο που υπόσχεται είναι δύο χορταστικές ώρες με αμέτρητους σκοτωμούς και λίγη – πολύ λίγη όμως – πλοκή.

---

Οι Εκδικητές (The Avengers)

Δύο ΣΟΒΑΡΕΣ ενστάσεις:

1. Hulk χωρίς τον Έντουαρντ Νόρτον; Λάθος. Μέγα Λάθος.
2. Η ρωσίδα κατάσκοπος, με το ταραγμένο παρελθόν, Black Widow, να τρέχει σαν «γυναικούλα» πίσω από τον Hawkeye;

Με εξαίρεση αυτά τα δύο αμείλικτα ερωτήματα, οι Avengers είναι ό,τι περιμένεις από μια κινηματογραφική μεταφορά των σούπερ ηρώων της Marvel.

Υπερ-χορταστική δράση, εντυπωσιακοί ήρωες, χιούμορ και συγκίνηση.

Καλύτερος όλων, φυσικά, ο Iron Man.

Φυσικά, οι ταινίες δεν τελειώνουν εδώ.

Μέσα στο 2012 είχαμε την ατυχία να δούμε επίσης τα ανεκδιήγητα:

Resident Evil – Η Τιμωρία
Men in Black 3
Battleship
Ghost Rider – Το πνεύμα της εκδίκησης

Και μερικές μέτριες ταινίες όπως:

Προμηθέας
The Amazing Spiderman
Οι Αναλώσιμοι 2
Η Αρπαγή 2

Ας ελπίσουμε να έχουμε μια γεμάτη κινηματογραφική χρονιά το 2013!

Άγγελος Ανδρέου

• Χόλιγουντ