Ισαποστασάκηδες, αυτή η μάστιγα

Μια φορά κι έναν καιρό, παραλίγο να καταντήσω κι εγώ ισαποστασάκιας.
Στις αρχές της περασμένης δεκαετίας συνέβη αυτό, όταν κατέρρευσε η «Ελευθεροτυπία», είχαμε θανάτους στην οικογένεια, σωνόταν τα λεφτά, δεν την πάλευα ρε φίλε και πολύ καλά.
Με δυο λόγια, ήμουν σε φάση «ευάλωτη», που λέγανε παλαιότερα και στα ρομάντικ κόμεντιζ του Χόλυγουντ.

Έκανα, επίσης, παρέα με κάτι τύπους που μου γανώνανε καθημερινά το μυαλό με θεωρίες για ενωμένες Ευρώπες, για προχώ Ελλάδες, για ψηφιακά μέλλοντα, τα ονείρατα τέλος πάντων που κάνουν τους χίπστερς να βρέχουν το βρακί τους. Όλη μέρα μπίρι, μπίρι, πολύ δεν θέλει ο άνθρωπος για να τζαζέψει…
Ματημπαναγία, δεν λέω ψέματα, παραλίγο να κυλήσω και να κυλιστώ στο βούρκο των ίσων αποστάσεων.

Και ξέρετε τι μ’ έσωσε;
Δεν μ’ έσωσε ότι είμαι ακραιφνής αριστερός, μ’ έσωσε ότι είμαι φανατισμένος Παναθηναϊκός.

Και ως οπαδός του τριφυλλιού είχα ζήσει επί χρόνια, επί δεκαετίες ολόκληρες, δράματα και θάματα στα γήπεδα.
Σημεία και τέρατα, δράκους, σπαθιά και πειρατές.
Καταστάσεις τραγικές και εξωπραγματικές που είτε σε στέλνουν για χάπια είτε σε ατσαλώνουν.
Κι εγώ, από χάπια μόνο βιταμίνες…

Ως σπλήνα Παναθηναϊκός λοιπόν, είχα μάθει από νωρίς να ξεχωρίζω την παραμύθα απ’ την αλήθεια. Και να καταλαβαίνω το εξής:

Ίσες αποστάσεις δεν υπάρχουν!

Ναι παιδιά, τελεία, όβερ, άντε γειά. Ίσες αποστάσεις είχε μόνο ο κύριος ημών Ιησούς Χριστός από τους Δύο Ληστές στον Γολγοθά!
Όλα τα άλλα είναι φούμαρα που εκτοξεύονται στη μάπα ανθρώπων δυσκολεμένων, ταλαιπωρημένων, ζαβλακωμένων (η πλειοψηφία ημών και υμών, σε κάποια φάση της ζωής μας τουλάχιστον…) για να τους θολώσουν την κρίση, για να τους συντρίψουν τη λογική, για να τους διαστρέψουν τη ματιά απέναντι στον κόσμο.

Με αντικειμενικό στόχο, φυσικά, την πορτοφόλα!

Πάντα και μόνο την πορτοφόλα , διότι εκεί είναι το ζουμί κάθε εκμεταλλευτικού μηχανισμού. Στο ντουλά, στο μπερντέ, στα μπικικίνια, πράγμα το οποίο αποδείχθηκε και στην περίοδο γέννησης, ισχυροποίησης και απογείωσης του ισαποστακισμού, στην οκταετία Σημίτη. Όταν το φτηνό (τι λέω, το τζάμπα!) χρήμα, ξεμυάλισε ακόμη και τους πιο προσγειωμένους πολίτες αυτής της χώρας. Και όσους δεν τους ξεμυάλισε, τους βούλωσε το στόμα. Τι να πεις δηλαδή και τι να μολογήσεις, όταν ο άλλος βγαίνει με τη μαύρη τη σακούλα στη μέση του δρόμου και μοιράζει φράγκα; Στην καλύτερη περίπτωση, γυρίζεις την πλάτη και συμπληρώνεις κάνα δελτίο Τζόκερ ταξίδι στο όνειρο με βάρκα την ελπίδα. Στη χειρότερη, πας και στήνεσαι κι εσύ στην ουρά παρέα με το υπόλοιπο πόπολο…

Αλλά μιας και μιλάω για τους ισαποστασάκηδες, οφείλω να καταθέσω και κάτι που έχω παρατηρήσει τώρα τελευταία:
Ότι δηλαδή ουκ ολίγοι εξ αυτών, που κάποτε τηρούσαν έστω και ελαχίστως τα προσχήματα αλλά τα τελευταία δυο-τρία χρόνια το είχαν στρίψει φανερά, ολοφάνερα προς τα δεξιά, εδώ και κάτι βδομαδούλες ξαναβρήκαν την παλιά τους τέχνη κόσκινο.

Έπαψαν, εν ολίγοις, να υμνούν την γαλάζια κυβέρνηση και τα επιτεύγματά της και ανακάλυψαν ξαφνικά ότι έχει τρύπες το πανί και μπαλώματα η σόλα. Και ξανάγιναν φανατικοί ισαποστασάκηδες, φταίνε και οι μεν, φταίνε και οι δε, ουδείς αναμάρτητος, παντού υπάρχουν ένοχοι, απαιτείται ψυχραιμία και σοβαρότης για μια συγκροτημένη πορεία προς το αύριο κ.λπ κ.λπ.

Το οποίον, θα μπορούσε να το εκλάβει κανείς ως έκλαμψη ενόχου συνειδήσεως, αλλά προσωπικώς προτιμώ να το καταγράψω ως ένδειξη για το προς τα πού φυσάει ο άνεμος. Είναι γατιά οι ισαποστασάκηδες παιδιά, μην τους υποτιμάτε. Και βλέπουν πως ό,τι κι αν λένε οι δημοσκοπήσεις των καναλιών (χα, χα, χα οι δημοσκοπήσεις των καναλιών!), το γήπεδο που έγερνε προς τη μία πλευρά έχει αρχίσει τώρα να γέρνει προς την άλλη. Ρωτήστε και κάναν βέρο Παναθηναϊκό να σας πει, ξέρουμε εμείς απ’ αυτά…   

• δημοσκοπήσεις
• Νέα Δημοκρατία
• Παναθηναϊκός
• ΣΥΡIZA