«Ιθάκη»: Ο Τσίπρας ξύνει πληγές… δείχνει ενόχους – Προβλέπεται μακελειό – Το ενεργειακό όνειρο, τα γκάλοπ και οι… βελόνες – Η Ζωή, ο Διαμαντής και η… απόσταση με την κοινωνία

Σαν έτοιμη από καιρό η «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα –που κυκλοφορεί σήμερα – έρχεται να πέσει ακριβώς πάνω στο σημείο όπου ο ΣΥΡΙΖΑ πονάει περισσότερο: στις εσωτερικές κόντρες, τις βεντέτες και τις ομάδες που από το 2019 έως το 2023 μετέτρεψαν την Κουμουνδούρου σε ένα μικρό κοινοβούλιο… πολυφωνίας και πολυδιάσπασης.

Ο πρώην πρωθυπουργός δείχνει αποφασισμένος να μην αφήσει τίποτα στο σκοτάδι. Αποφασίζει να «ξεκαθαρίσει λογαριασμούς» με την τετραετία της αντιπολίτευσης – εκεί όπου, όπως υπαινίσσεται, η εσωστρέφεια έκανε περισσότερη ζημιά από τον Μητσοτάκη. Σύμφωνα με την Καθημερινή της Κυριακής, ο Τσίπρας περιγράφει τις συγκρούσεις όχι απλώς ως πολιτικές διαφωνίες, αλλά ως καθαρή «σύγκρουση κουλτούρας» που κατέβαινε μέχρι τη βάση.

Από τη μία, η ιστορική «Ομπρέλα» των Ευκλείδη Τσακαλώτου, Πάνου Σκουρλέτη και Νίκου Φίλη. Από την άλλη, το δίδυμο Παππά – Πολάκη, ενισχυμένο από την «Κίνηση Μελών». Κι ανάμεσά τους, ο πρώην πρόεδρος να παρακολουθεί το κόμμα να διχάζεται, να ασφυκτιά, και τελικά να οδηγείται στην εκλογική κατάρρευση του 2023.

Στο βιβλίο δεν λείπουν τα… καυτά επεισόδια. Η υπόθεση του «κοψίματος» Πολάκη από τα ψηφοδέλτια –και της εντυπωσιακής αναδίπλωσης που ακολούθησε– έχει ειδικό κεφάλαιο. Από την περιγραφή του Τσίπρα, προκύπτει καθαρά πως το χάσμα με στελέχη και τάσεις δεν ήταν ούτε μικρό ούτε επιφανειακό. Και κάπου εκεί διακρίνεται και ο υπαινιγμός: στο μέλλον, κάποιοι δεν θα χωρέσουν στο ίδιο πλοίο.

Ο Τσίπρας εξηγεί επίσης αναλυτικά πώς οδηγήθηκε στην παραίτηση του Ιουνίου του 2023 – και, κυρίως, τι έκανε μετά. Δεν αφήνει ασχολίαστη ούτε την εκλογή Κασσελάκη, ούτε τις τότε φιλοδοξίες Τσακαλώτου, Αχτσιόγλου, Παππά και Τζουμάκα. Απαντά σε εκείνους που τον κατηγόρησαν ότι άτυπα στήριξε τον Κασσελάκη, αλλά και σε όσους υπονόησαν ότι πιέστηκε από το δικό του περιβάλλον να εγκαταλείψει την ηγεσία.

Συνολικά, η «Ιθάκη» δείχνει να μην είναι απλώς ένα βιβλίο-απολογισμός. Είναι μια πρώτη ύλη για το πολιτικό του μέλλον, μια δήλωση ότι επιστρέφει ως παρατηρητής – και ίσως ως κάτι παραπάνω. Και μέσα από τις σελίδες, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: στο ταξίδι της επιστροφής, κάποιοι δεν θα έχουν θέση στο κατάστρωμα.

Προβλέπεται μακελειό

Περί Τσίπρα και…αιματοχυσίας ο λόγος, μιας και κάποιοι τροχίζουν τα μαχαίρια τους για να επιτεθούν στον πρώην πρωθυπουργό. Αφορμή; Οσα επικριτικά γράφει γι’ αυτούς στο βιβλίο του που κυκλοφορεί σήμερα(24 Νοεμβρίου).

Μιλάμε, όπως αναφέραμε παραπάνω,  για τους Πολάκη, Τσακαλώτο, Ζωή Κωνσταντοπούλου και άλλους πρώην συντρόφους και συνεργάτες, τους οποίους περνάει δεκατέσσερις απ’ ο,τι λένε εκείνοι που έχουν ήδη διαβάσει μεγάλο μέρος του βιβλίου. Ο μόνος από τον «κύκλο» του που κάπως την γλιτώνει είναι ο Νίκος Παππάς.

Πέραν αυτών, όμως, άρχισαν ήδη σκληρές κριτικές π.χ. για το Μάτι. Ενδεικτικές είναι ορισμένες αντιδράσεις συγγενών των θυμάτων, με σοβαρά επιχειρήματα και συγκεκριμένες ενστάσεις(λεπτομέρειες σε διπλανές στήλες, εδώ στο Νewpost).

Εντάξει, θα πουλήσει το βιβλίο του- σε ύψη Χαρι Πότερ που λέει ο εκδότης του-, αλλά ο εν γένει θόρυβος και προπάντων οι αιχμηρές κριτικές πανταχόθεν, μάλλον θα στοιχίσουν στον Τσίπρα.

Αυτό έχει φανεί ήδη: Ηταν αρκετές κάτι λίγες κριτικές, διαψεύσεις και αποδομητικές αναλύσεις για να πληγεί ο Τσίπρας όπως έδειξε η πρόσφατη δημοσκόπηση της MRB(πτώση ποσοστών μέσα στον Οκτώβρη για το αναμενόμενο κόμμα του).

Εμείς προβλέψεις για τον Τσίπρα και το μέλλον του δεν κάνουμε. Ας τις αναλάβουν οι…καθ’ υλην αρμόδιοι(αστρολόγοι, χαρτορίχτρες κ.α.). Εκείνο που βλέπουμε είναι οτι έχει πέραση στον κόσμο της Κεντροαριστεράς, σε σύγκριση με τους σημερινούς ηγέτες της(Ανδρουλάκης, Φάμελλος, Χαρίτσης, Βαρουφάκης).

Όμως υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να βαρεθεί ο κόσμος ν΄ακούει κάθε μέρα για τον Τσίπρα και τις διαμάχες που θα προκύψουν, τη στιγμή μάλιστα που η πλειονότητα της κοινωνίας τα βγάζει δύσκολα πέρα…

Κι όταν ο κόσμος κουράζεται από κάτι ή από κάποιον, αντιδρά αρνητικά…

Το ενεργειακό όνειρο και η… επιστροφή στο 25%

Τα τελευταία δημοσκοπικά ευρήματα επιβεβαιώνουν ότι η ΝΔ «τσιμπάει» ξανά. Το ενεργειακό αφήγημα, οι ελληνοαμερικανικές χειραψίες και το όνειρο ότι η Ελλάδα γίνεται κόμβος της περιοχής φαίνεται να λειτουργούν ψυχολογικά – τουλάχιστον στους ψηφοφόρους που τους αρέσει να βλέπουν χάρτες, σωλήνες και γεωπολιτικά ντιλ.

Το ερώτημα, βέβαια, είναι πόσο κρατάει ένα όνειρο.
Γιατί άλλο ο LNG-ρομαντισμός της Αλεξανδρούπολης κι άλλο η τσέπη που βλέπει τα ίδια στο σούπερ μάρκετ.
Κι όταν «σκάει» μια εξεταστική με Φραπέ, Χασάπη και νέες καταγγελίες, το σύστημα τείνει να επανέρχεται στις εργοστασιακές ρυθμίσεις του 25%.

Το στοίχημα «Πιερρακάκης – Eurogroup» και το Μαξίμου που κρατάει την ανάσα του

Η συζήτηση που πριν λίγα χρόνια θα ακουγόταν σαν καμένου σεναρίου, τώρα είναι πανευρωπαϊκό μικρό θρίλερ:
Ο Κυριάκος Πιερρακάκης για την προεδρία του Eurogroup.

Ο υπουργός Οικονομικών εμφανίζεται ψύχραιμος, αλλά το ξέρει:
Ο δρόμος έχει έναν μεγάλο «Βέλγο».
Και οι Βέλγοι, ως γνωστόν, έχουν περισσότερα κλειδιά για πόρτες της ΕΕ απ’ όσα έχει μπαούλο φιλοτελιστή γραμματοσήμων.

Το παιχνίδι είναι χοντρό:
– Θα ενωθεί ο ευρωπαϊκός νότος;
– Οι σοσιαλδημοκράτες θα προτιμήσουν «δικό τους» ή θα κοιτάξουν συναινέσεις;
– Θα βοηθήσουν οι καλές σχέσεις με Ισπανούς και Ιταλούς;

Μαθαίνω ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει πάρει πάνω του όλη την επιχείρηση.
Γιατί αν κερδηθεί το τρόπαιο, δεν είναι μόνο νίκη Πιερρακάκη.
Είναι πολιτικό παράσημο για τον ίδιο – και επιβεβαίωση ότι οι επιλογές του απέδωσαν.

Πώς το βλέπουν οι υπόλοιποι υπουργοί;
Δεν θα τολμήσω να πω – αν με εννοείτε.

Βελόνα: από τον Γερουλάνο στην Διαμαντοπούλου

Στο ΠΑΣΟΚ, η «βελόνα» που πηγαινοερχόταν από τον Παύλο Γερουλάνο φαίνεται να πέρασε – έστω και έμμεσα – στα χέρια της Άννας Διαμαντοπούλου.

Ο Γερουλάνος λέει «μετά το συνέδριο».
Η Διαμαντοπούλου λέει «τα γκάλοπ είναι άσχημα και κάτι πρέπει να γίνει».

Αλλά, μεταξύ μας:
Κανείς δεν παίζει μετωπικά πριν το ΠΑΣΟΚ μετρηθεί σε συνθήκες «κόμματος Τσίπρα».
Τις πραγματικές δυνάμεις θα τις δούμε όταν ξεκαθαρίσει αν θα υπάρξουν νέα σχήματα Σαμαρά, Τσίπρα ή Καρυστιανού.

Μέχρι τότε: βελόνα, ναι.
Ράψιμο, όχι ακόμα.

Σοφία Ζαχαράκη: από την Ανατολική Αττική στην Αθήνα; — ή απλώς… κυκλοφορεί η φήμη

Στο γαλάζιο παρασκήνιο ακούγεται έντονα πως η Σοφία Ζαχαράκη μπορεί να είναι «χρίσμα» για τον Δήμο Αθηναίων.
Κάποιοι το πιστεύουν.
Κάποιοι… γελούν.

Το μυστικό χαρτί του Μητσοτάκη για τον προϋπολογισμό
Κυκλοφορεί πως υπάρχει «άσος στο μανίκι» για την ώρα της συζήτησης στη Βουλή. Δεν είναι έτοιμος, αλλά ζυγίζουν το timing με βάση τα γκάλοπ.
Τακτική… χειρουργική.

Το «Κύμα» του Καραχάλιου έγινε… ναυάγιο
Μετά το τέλος των συζητήσεων με την Καρυστιανού, ο Νίκος Καραχάλιος συνεχίζει μόνος. «Κύμα» θέλει να το λέει, περισσότερο σε ρεύμα αέρα μοιάζει. Και όσο χτυπάει την Καρυστιανού τόσο αυτή ανεβαίνει όπως έδειξαν οι τελευταίες μετρήσεις.

Αμερικανοί vs Κινέζοι – και μια κυβέρνηση που κοιτάει τον αγώνα από την εξέδρα

Η νέα πρέσβης των ΗΠΑ, Κίμπερλι Γκίλφόιλ, κάνει είσοδο στην Αθήνα σαν να μπαίνει σε νυχτερινό κλαμπ:
φλας, θόρυβος, deals, χαμόγελα, δηλώσεις – όλα στο τέρμα.

Το Μαξίμου εμφανίζεται πανευτυχές, στο πλάι της, ενώ εκείνη μιλά για συνεργασίες στα ναυπηγεία που… παρακάμπτουν τον Πειραιά (άρα και τους Κινέζους της COSCO).
Και ταυτόχρονα «βάζει γραμμές» για τον ρόλο των ΗΠΑ στα στρατηγικά έργα.

Οι Κινέζοι απάντησαν με συνοπτικές διαδικασίες:
«Ψυχροπολεμική νοοτροπία»,
«παρέμβαση στα εσωτερικά της Ελλάδας»,
και – το καλύτερο –
υπενθύμιση ότι εκείνοι βοήθησαν τη χώρα όταν πνιγόταν στα μνημόνια.

Εν ολίγοις:
Το παιχνίδι χοντραίνει.
Κι η Ελλάδα βρίσκεται στο κέντρο μιας ενεργειακής και γεωπολιτικής διελκυστίνδας, όπου άλλοι παίζουν και άλλοι… χαμογελούν στις φωτογραφίες.

Και κάπως έτσι ξεκινά η εβδομάδα.
Με γκάζια, βελόνες, διπλωματικές κόντρες και πολλή – μα πολλή – συζήτηση για το τι έρχεται μετά.

Η Ζωή, ο Διαμαντής και η… απόσταση με την κοινωνία

Στο Buongiorno είδαμε χθες μια σκηνή που περισσότερο θύμιζε… συνάντηση πολιτικού αρχηγού με προσωπικό δικηγόρο παρά συνέντευξη.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου μπήκε στο στούντιο αποφασισμένη να υπερασπιστεί μέχρι τελευταίας ρανίδας… μελάνης τον Διαμαντή Καραναστάση. Και το έκανε. Με ένταση, με επιμονή, με τη γνωστή ρητορική δεινότητα που της αναγνωρίζουν και οι αντίπαλοί της.

Το πρόβλημα; Ότι αυτή η υπερβολή φαίνεται να αφορά μόνο το κόμμα της και την ίδια – όχι την κοινωνία.

Γιατί ο κόσμος μπορεί να καταλαβαίνει ότι για την Πλεύση Ελευθερίας ο Καραναστάσης είναι σημαντικός, μπορεί να δέχεται ότι είναι εργατικός, ότι έχει προσφέρει, ότι έγραψε 156 σελίδες προγράμματος πολιτισμού.
Αλλά άλλο αυτό και άλλο τα οκτώ λεπτά αποχαιρετισμού στο περιστύλιο, οι μισές αναφορές σε… Λίνκολν και Εθνάρχη, και το ξέσπασμα κατά του Ουγγαρέζου σαν να έκανε προσβολή εθνικού συμβόλου.

Και η κοινωνία; Η κοινωνία, ξέρετε, έχει ένα απλό κριτήριο:
το μέτρο. Κι όταν το μέτρο χάνεται, το καταλαβαίνει.
Απλά, καθαρά, όπως ακριβώς το είπε ο Δημήτρης Ουγγαρέζος: «Δεν χάσαμε και τον Λίνκολν».
Μια φράση που έβαλε δάχτυλο στην πληγή: την απόσταση ανάμεσα στο πώς βλέπει η Ζωή τον Καραναστάση και στο πώς τον αντιλαμβάνεται το ευρύ κοινό.

Γι’ αυτό και η Ζωή βρέθηκε σε θέση άμυνας – και στιγμές-στιγμές σε θέση… έκθεσης. Το να επιτίθεσαι στον παρουσιαστή λέγοντάς του «λες ψέματα» δεκαπέντε φορές, το να του αρνείσαι δικαίωμα άποψης, το να μιλάς για «μίσος» επειδή εξέφρασε μια γνώμη και να ζητάς να… σε ακούσει για να τον «ενημερώσεις δεν δείχνει πολιτική αυτοπεποίθηση.
Δείχνει εγκλωβισμό.

Ένα ακόμα πρόβλημα;
Όταν – σε μια χώρα με χιλιάδες προβλήματα – ακούγεται στον αέρα ότι
«Ο Διαμαντής έχει κάνει περισσότερο έργο από τους περισσότερους βουλευτές της Βουλής», ο πολίτης δεν συγκινείται. Απομακρύνεται.

Γιατί μπορεί να σέβεται τον καλλιτέχνη, να κατανοεί την προσωπική επιλογή της Ζωής, αλλά δεν συμμερίζεται την υπερβολή. Και στο τέλος, η εικόνα που μένει δεν είναι η απολογία ενός προσώπου, αλλά η παγίδευση μιας πολιτικής αρχηγού σε έναν μικρόκοσμο όπου όλα μοιάζουν υπερμεγέθη – εκτός από την απήχηση στην κοινωνία. Και αυτό, όσο κι αν δεν θέλει να το παραδεχτεί η Ζωή,
το κατάλαβε όλη η Ελλάδα σε ζωντανή μετάδοση.

• Αλέξης Τσίπρας
• Ιθάκη
• Κυριάκος Πιερρακάκης
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής