Ιβάν ευχαριστούμε και ας μη μάθαμε ακόμα…

«Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς δεν είναι πια προπονητής του Παναθηναϊκού».

Μία φράση που ακόμα δεν «χωρά» στα μυαλά των περισσότερων φίλων του Παναθηναϊκού και δικαίως, γιατί η απομάκρυνσή του δεν εξηγείται με τίποτα αν το προσεγγίσεις «ποδοσφαιρικά» και αυτό το υποστηρίζουν άπαντες οι «μπαλάτοι» ποδοσφαιρόφιλοι στην Ελλάδα. Και εξηγούμαστε.

Στο άκουσμα της χθεσινής είδησης πως ο Σέρβος κόουτς δεν θα κάθεται πλέον στον πάγκο του Παναθηναϊκού, έχουν γραφτεί αρκετές γραμμές για το αν ήταν σωστή ή λάθος η απόφαση, έγιναν προσπάθειες κατανόησης ακόμα και εξορθολογισμού αυτή της κίνησης με καθαρά ποδοσφαιρικά -για κάποιους και επενδυτικά- κριτήρια.

Το ότι έφυγε άδικα είναι σαφές και βάσει αποτελεσμάτων αλλά και προσφοράς στον σύλλογο αυτά τα 2.5 χρόνια που βρίσκεται στο τιμόνι της ομάδας. Το θέμα είναι ότι δεν έπρεπε να φύγει ακόμα και αν δεν ήταν σε αυτά τα ύψη η προσφορά του γιατί πολύ απλά, ο Παναθηναϊκός δεν έχει πάει ακόμα στο επόμενο βήμα…

Δεν άξιζε να φύγει έτσι

Όταν ο Σέρβος τεχνικός παρουσιάστηκε από τους πράσινους το καλοκαίρι του 2021, όλοι λίγο πολύ αναθάρρησαν από την αύρα αλλά και τη «νέα πραγματικότητα» που ήθελε να φέρει ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς σε έναν όχι απλά κοιμώμενο γίγαντα, αλλά σε μία ομάδα που ήταν για χρόνια βυθισμένη στα προβλήματα, την εσωστρέφεια και το διαρκές αναχρονιστικό ποδοσφαιρικό μοντέλο που υπηρετούσε, απόρροια βεβαίως των οικονομικών προβλημάτων και των λανθασμένων ενεργειών άνωθεν, που οδήγησαν την ομάδα σε αγωνιστικό τέλμα.

Όταν όλοι στην Ευρώπη κατάλαβαν πως τα πράγματα έχουν αλλάξει, πως η στελέχωση στις ποδοσφαιρικές ομάδες αποτελεί το Α και το Ω, εδώ ακόμα ψάχναμε να βρούμε τον νέο… Φέργκιουσον, και ας είχε παρατήσει το άθλημα ο Σερ Άλεξ από το 2013.

Και εδώ έρχεται ο Γιοβάνοβιτς. Γιατί στα μάτια του είδαμε έναν νέο μάνατζερ. Να παίρνει τον ρόλο του καθοδηγητή σε μία ομάδα κενή, χωρίς πλάνο, χωρίς «βαρβάτο» μπάτζετ, χωρίς χωρίς χωρίς…

Και τι έκανε; Έπαιξε Football Manager και κέρδισε.

Πήρε ένα μέτριο ρόστερ και τους έδωσε winning mentality. Δύσκολο αλλά το έκανε. Βήμα βήμα. Με δουλειά και με υπομονή. Όπως πρέπει και δουλεύουν όλοι οι «εκσυγχρονισμένοι» σύλλογοι στον κόσμο. Trust the process! Φράση χιλιοειπωμένη αλλά άγνωστη όταν έρχεται η ώρα να τη χρησιμοποιήσουμε στην Ελλάδα επί του πρακτέου.

Επανερχόμαστε στη στελέχωση.

Για αρκετά χρόνια και κυρίως στο διάστημα της δεύτερης δεκαετίας στη νέα χιλιετία, αν κάποια ομάδα πλησίασε στα ευρωπαϊκά στάνταρ όσον αφορά την στελέχωση και το branding, αυτή ήταν μόνο Ολυμπιακός όταν οι άλλοι ψαχνόντουσαν ολούθε (που σαφώς έπαιξε κι αυτό τον ρόλο του) .

Και τι έκανε ο Ιβάν; Τα κατάφερε και χωρίς αυτό. Πολύ παραπάνω απ΄όσο έπρεπε. Πολύ περισσότερο από όσο θα μπορούσαμε να φανταστούμε. Με τη δική του μαγ(κ)ιά και τα δικά του λάθη.

Ήταν αυτό που έλειπε από τον οργανισμό. Έβαλε ξανά τον Παναθηναϊκό στο προσκήνιο. Τον έκανε νικητή. Έβγαλε από πάνω την τόση σκουριά και έλαμψε. Για Λίγο. Αλλά έλαμψε.

Δεν έπρεπε να φύγει έτσι, δεν το άξιζε ούτε σε δέκα ζωές!

Ο Παναθηναϊκός δεν ήταν έτοιμος να τον αφήσει

Έχει κάνει βήματα μπροστά ο Παναθηναϊκός επί των ημερών του; Ναι έχει κάνει. Έχει κάνει βήματα μπροστά ο Παναθηναϊκός σε διοικητικό επίπεδο τα τελευταία χρόνια ως προς την στελέχωση; Ναι έχει κάνει. Είναι έτοιμος ο οργανισμός να πορευθεί με ένα πιο σύγχρονο μοντέλο και να τηρήσει ευλαβικά ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ένα πλάνο; Όχι δεν είναι. Και εδώ έρχεται η κριτική στο πρόσωπο του Ιβάν.

Πέρα από την προσωπολατρεία, θα κριθεί και ως προπονητής. Και ως τέτοιος το πρόσημο είναι πέρα για πέρα θετικό. Υπάρχουν καλύτεροι προπονητές από τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς; Ναι υπάρχουν. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα ή μάλλον δεν είναι μόνο αυτό.

Για αυτή την περίοδο «μετάβασης» που βρίσκεται ο Παναθηναϊκός, ο Ιβάν ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή.

Ήρθε, δούλεψε, νίκησε και δε κοίταξε ποτέ πίσω. Για τα προπονητικά του λάθη μπορούμε να μιλήσουμε και θα το κάναμε αν τα πράγματα ήταν αλλιώς.

Αν ο Παναθηναϊκός -αλλά και κάθε ελληνική ομάδα κατ’ επέκταση- είχε δείξει πως είναι ένας σύλλογος που λειτουργεί με σύγχρονο πλάνο, ως προς το ποιος έρχεται και ποιος φεύγει, αν υπήρχε ένα τμήμα εντός του οργανισμού που θα δρούσε καταλλήλως σχετικά με την επιλογή των προσώπων που στελεχώνουν την ΠΑΕ, τότε δεν θα ήταν πρόβλημα η απομάκρυνσή του αλλά εννοείται μόνο στο τέλος της σεζόν (επαναλαμβάνω, ποδοσφαιρικά και όχι συναισθηματικά), όχι τώρα.

Δεν έγινε τίποτα από τα δύο, δεν λειτουργεί έτσι ο Παναθηναϊκός.

Και η στελέχωση αφορά άμεσα και την κουλτούρα, την ποδοσφαιρική νοοτροπία όλων μας.

Ακόμα οι ομάδες μας απέχουν παρασάγγας από το να χτίσουν ένα σύγχρονο «μενταλιτέ» όπου οι αποφάσεις θα παίρνονται καθαρά και μόνο από την ορθολογική σκοπιά του ποδοσφαίρου. Γιατί αυτή το 2023 υπάρχει, είναι εδώ. Την έχουν οι «έξω»!

Όμως μέχρι αυτό να πραγματοποιηθεί, να γίνει κτήμα μας και να δουλεύουμε έτσι, ανθρώπους και προπονητές σαν τον Γιοβάνοβιτς δεν τους διώχνεις τόσο εύκολα και με αυτόν τον τρόπο.

Ήρθε, τίμησε, το αν θα φύγει για άλλες πολιτείες δεν το ξέρει κανείς. Κάποιοι δειλά δειλά πετάχτηκαν και μίλησαν περί… Εθνικής!

Ωραίο κούμπωμα. Θα δούμε. Άλλωστε για τον μεγάλο Ιβάν και για εμάς, από σήμερα ξεκινά το ταξίδι της αναπόλησης.

«Εύχομαι να το πάρετε φέτος το πρωτάθλημα και να ξέρετε πως θα το χαρώ πιο πολύ από όλους».

Αυτά ήταν τα τελευταία του λόγια στου παίκτες του Παναθηναϊκού.

Κύριος, δουλευταράς, όλντσκουλ, Μάγκας.

Ευχαριστούμε για τα συναισθήματα, τις μνήμες και τις χαρές.

Ευχαριστούμε Ιβάν Γιοβάνοβιτς!

 

• Ιβάν Γιοβάνοβιτς
• Παναθηναϊκός