Και στο μηδέν ξαναγυρνάμε διαρκώς…

Και στο μηδέν ξαναγυρνάμε διαρκώς, τραγούδαγε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου πριν από τριάντα χρόνια. Ο στίχος ταιριάζει γάντι σε όσα συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες με τη διαπραγμάτευση. Κάθε φορά που δίνεται η εντύπωση ότι πλησιάζουμε στο αίσιο τέλος (όσο αίσιο μπορεί να είναι αυτό…), κάτι συμβαίνει και γκρεμίζονται όλα. Και στο μηδέν ξαναγυρνάμε διαρκώς…

Αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να γίνει ασφαλής πρόβλεψη για σχεδόν τίποτα: Πότε θα επιστρέψουν τα κλιμάκια; Θα κλείσει η τεχνική συμφωνία στις 7 Απριλίου; Αν δεν κλείσει στις 7 Απριλίου, πότε θα κλείσει; Όταν κλείσει τεχνική συμφωνία, πότε θα ολοκληρωθεί η αξιολόγηση; Θα μπορέσει να μπει η Ελλάδα στο Πρόγραμμα Ποσοτικής Χαλάρωσης; Μετά από τόση καθυστέρηση είναι εφικτό να επιτευχθούν οι στόχοι του προϋπολογισμού; Μήπως τελικά πάμε σε πρόωρες εκλογές;

Η αβεβαιότητα χτυπάει «κόκκινο». Η συνέχιση της απομακρύνει την επιστροφή στην ανάπτυξη και φέρνει πιο κοντά το 4ο Μνημόνιο.

 

• Βασίλης Παπακωνσταντίνου