Καλοκαιρινό φινάλε με παντόφλα, πετσέτα και ελεύθερες παραλίες  στο… Box‑Office

Λοιπόν, φίλοι μου, καθώς ο ήλιος πέφτει στα μάτια μας και στα κορμιά μας (κυριολεκτικά και μεταφορικά), δίνουμε την καλοκαιρινή αποχαιρετιστήρια παράσταση: με πετσέτα στον ώμο, μαγιό στη βαλίτσα και την πιο μεταμεσονύκτια χαλάρωση που θα πάει «nomadland» στο Netflix. Κάτι απ’ την ταινία The Grand Budapest Hotel σε παραθαλάσσιο spin‑off — φανταστείτε…

“Σύντομη Ξεκούραση: Ό,τι συνέβη σε 82 λεπτά, με credits”

Να, το καλοκαίρι κάνει αποχαιρετιστήριο τούμπα στα credits. Ήλιος, θάλασσα, σούμες – και μετά η σκηνή σκοτεινιάζει. Λίγο Mad Max: Fury Road, λίγο Inception, που κανείς στο τέλος δεν καταλαβαίνει τι έγινε (κανείς δεν ξεκουράστηκε δηλαδή).

Προβλέψεις Κινηματογραφικής Εξάμηνης Πλοκής

Άνεμοι πολιτικοί φυσούν προς νέες δημοσκοπικές πρεμιέρες: η ΝΔ σταθερά στο προσκήνιο, η Πλεύση Ελευθερίας «πέφτει» από τον  δεύτερο ρόλο με το ΠΑΣΟΚ να ιδρώνει και όχι από τη ζέστη, ενώ ΣΥΡΙΖΑ ή… «το κόμμα Τσίπρα» προσπαθεί να κάνει comeback, αλλά αναλυτές λένε ότι μάλλον περιμένει το timing, γιατί «δεν έχει νόημα να χάσει για δέκατη φορά» από Μητσοτάκη

Φθινόπωρο (Β’ Πράξη – ανασχηματισμοί, σασπένς, ίσως σεισμός)

Εάν περάσει η τετραετία ή γίνει αιφνιδιαστικός εκλογικός σεισμός, ο Αλέξης συνεχίζει να παίζει το σενάριο του ρόλου του: είτε ως πρωταγωνιστής είτε ως μαύρη λίστα στα credits. Οι αναλυτές ποντάρουν είτε σε νέα κόμμα είτε σε αναδιάταξη συμμαχιών, αλλά προς το παρόν… άγνωστο τέλος

 «Η Απόδραση του Ηλίου — και τι αφήνει πίσω»

Το καλοκαίρι δεν έφυγε. Κάηκε. Κυριολεκτικά. Αν ήταν ταινία, θα την έλεγαν Don’t Look Up (μτφ. «Μην Κοιτάς Πάνω» – γιατί εκεί ήταν ο καπνός). Η χώρα θα καίγεται με τα καναλάκια των social να κάνουν πιο πολλά stories απ’ ό,τι οι δήμαρχοι. Η κλιματική αλλαγή δεν είναι μέλλον. Είναι πυροσβεστικό παρόν χωρίς νερό.

 «Όπου φωτιά και… επικοινωνιακή κάλυψη»

Ο Μπάτμαν είχε το Bat‑signal. Εμείς έχουμε το 112. Η διαχείριση κρίσεων είναι πλέον «σώσε ό,τι μπορείς και πες πως όλα πήγαν καλά». Αν ήταν ταινία, θα την υπέγραφε ο Μάικλ Μπέι: πολλά εφέ, φλόγες, δράση, λίγη ουσία και καθόλου σενάριο. Ο Υμηττός φλέγεται κάθε χρόνο — όπως και η ανικανότητα.

 «Ξεκουράσου τώρα — από φθινόπωρο, πλημμυρίδα»

Επιστροφή από τις παραλίες με καμένη πετσέτα και μούσκεμα παπούτσι. Γιατί αν το καλοκαίρι είχε φωτιά, το φθινόπωρο θα έχει βροχή. Και όχι μεταφορική: πραγματική, έντονη, ασύντακτη. Σαν το The Day After Tomorrow, μόνο που εμείς δεν έχουμε Τζέικ Τζίλενχαλ να μας σώσει. Έχουμε τη Μάνδρα, την Καρδίτσα και τις «αντιπλημμυρικές μελέτες» του 2035.

 «Κι ενώ ο καιρός αλλάζει, η πολιτική σκηνή… επιμένει sequel»

Η κυβέρνηση προβάρει ανασχηματισμούς και μεταρρυθμίσεις  για Σεπτέμβρη, σαν ηθοποιός που αλλάζει κουστούμι αλλά παίζει στον ίδιο βαρετό ρόλο. Η αντιπολίτευση αναζητεί ρόλους: ο Τσίπρας στήνει νέο κόμμα με σενάριο που μοιάζει με το Joker: ακατανόητο, αλλά έχει cult κοινό. Ο Σαμαράς, κλασικός supporting actor, δεν έχει αποφασίσει αν θα ξαναπαίξει ή αν θα αρκεστεί στα special thanks στα credits.

 «Η δημοκρατία αναστενάζει σε κλιματιστικά και πλατφόρμες»

Ο λαός μεταξύ Airbnb και καύσωνα, βλέπει το δελτίο ειδήσεων σαν θρίλερ και τα δελτία Τύπου σαν satire. Αν είχαμε υπουργείο Κλιματικής Επίγνωσης, θα είχε παραιτηθεί ήδη. Αλλά αντί για υπουργείο, έχουμε hashtags.

Φινάλε με Αίσθηση Irony (και… Oscar Reference)

Όπως στο Parasite, όπου κανείς δεν περίμενε την πτώση της μεσαίας τάξης, έτσι και εμείς δεν περιμένουμε πολλά επαναστατικά. Το φθινόπωρο θα φέρει: πιθανή κούραση εκλογική, νέα «σκηνικά» στο πολιτικό παρκέ και ανατροπές σαν twist σε ταινία του Christopher Nolan. Μόνο διαφορετικότητα: δεν θα ξυπνήσουμε από το όνειρο — το έχουμε βαρεθεί από καιρό.

Συμπέρασμα σε… credits roll

• Summer‑season: ξένοιαστη ξεκούραση με αστεία σαρδόνιο χιούμορ.
• Political plot: δημοσκοπήσεις δείχνουν μπροστά τη ΝΔ χωρίς αυτοδυναμία, κόντρα Πλεύσης και ΠΑΣΟΚ και… «προσεχώς» το νέο κόμμα Τσίπρα (αν και οι αναλυτές λένε να περιμένει).
• Autumn twist: ανασχηματισμοί, συμμαχίες, ή και εκλογικός αιφνιδιασμός — plot twist είτε blockbuster είτε flop.

«Ιδού το έργο, θεατές — Το σίκουελ της στάχτης»

Καίγεται η Ελλάδα. Ξανά. Σαν να βλέπεις Groundhog Day , αλλά με στάχτη. Οι ίδιες δηλώσεις, οι ίδιες φωτιές, οι ίδιες δικαιολογίες. Το μόνο που αλλάζει είναι ο τόπος: και σε λίγα χρόνια… τίποτα. Δεν θα ‘χει μείνει τίποτα να καεί.
«Μειώθηκαν οι καμένες εκτάσεις», λένε στα σοβαρά. Ναι, λογικό. Μειώνονται τα δάση. Όχι οι φωτιές.

 «Κάψτε τα όλα — να μην έχετε και πολιτικό κόστος»

Αν ήταν ταινία, θα ήταν το Everything Everywhere All at Once  αλλά με σπίθες. Για να μη φωνάζει η αντιπολίτευση και οι κάτοικοι, καλύτερα να τα κάψουμε όλα. Όταν δεν έχεις δάσος, δεν έχεις και πολιτική ευθύνη. Σωστά; Δεν θα ρωτάει ο κόσμος «πού ήταν τα εναέρια» ή «πού είναι η πρόληψη». Θα λέει: «πού είναι το δέντρο».

«Η κατάρρευση των πνευμόνων — όχι μόνο του περιβάλλοντος»

Οι πνεύμονες καίγονται: οι φυσικοί με τις φλόγες, οι ανθρώπινοι με τον καπνό. Αν το καλοκαίρι είχε αφηγητή, θα ήταν ο Joaquin Phoenix από το Joker: «You get what you deserve».

«Δράματα στα καμένα – και δεν εννοούμε τις πετσετούλες της παραλίας»

Από Σεπτέμβρη έρχονται τα… sequel: πλημμύρες στις στάχτες, φθηνές αποζημιώσεις, κοκορομαχίες στα κανάλια. Το κλασικό ελληνικό drama, αλλά με φόντο μαυρίλα. Αν ήταν σειρά, θα τη λέγανε This Is Us, μόνο που εδώ δεν έχει συγκίνηση — μόνο αγανάκτηση.
Και φυσικά, αρχίζουν και οι δηλώσεις τύπου: «θα κάνουμε αναδασώσεις». Ναι, όπως κάθε χρόνο. Με drone, φωτογραφίες και δεντράκια που ξεραίνονται πριν προλάβουν να μεγαλώσουν.

 «Η πολιτεία παρούσα — στα λόγια»

Ο κρατικός μηχανισμός έχει γίνει Invisible Man . Υπάρχει, λέει, αλλά δεν τον βλέπει κανείς. Όχι στα μέτρα πρόληψης, ούτε στους ελέγχους, ούτε στις επαναλαμβανόμενες μελέτες για την “πυροπροστασία του 2032”. Μόνο στις συνεντεύξεις Τύπου, εκεί εμφανίζεται με κασκόλ ευθύνης: το ρίχνει πάντα στους άλλους.

Επίλογος: «Ας κάνουμε το τέλος… happy end. Όσο έχουμε τίποτα να σώσουμε»

Δεν έχουμε άλλο πράσινο. Δεν έχουμε άλλο οξυγόνο. Δεν έχουμε και άλλη υπομονή.
Μόνο στάχτες — σε δάση, σε πνεύμονες, σε πολιτική συνείδηση.
Αλλά, hey…
“Idou to ergo, theates!”
Όσο έχουμε θεατές, υπάρχει και σκηνή. Και όσο καίγεται η σκηνή, το έργο συνεχίζεται. Ραντεβού το φθινόπωρο. Στην επόμενη πρεμιέρα καταστροφής.

Αν το καλοκαίρι ήταν Oscar‑winning ταινία, τώρα μπαίνουμε στην post‑credits σκηνή. Θα υπάρξει sequel; Η στήλη αυτή θα χαράξει τις εξελίξεις. Μέχρι τότε: υποκλινόμαστε στον ήλιο — επιστρέφουμε από Φθινόπωρο πιο σινεφίλ, ακόμη πιο Hard Talks.

• Νέα Δημοκρατία
• ΣΥ​ΡΙΖΑ