Καλώς τα παιδιά καλώς τα: Αριστερά – Μέτωπο Λογικής 3 – 0!

Αυτό είναι από μια σπουδαία ταινία, το «Τελευταία έξοδος Ρίτα Χέηγουορθ» και βγάζει νόημα για όλα όσα είδαμε, βλέπουμε και θα δούμε στο πολιτικό σκηνικό της Ευρώπης: «Ο Άντυ σύρθηκε προς την ελευθερία μέσα από πεντακόσιες γιάρδες σκατένιας μπίχλας που δεν μπορώ καν να τη φανταστώ ή μάλλον δεν θέλω. Πεντακόσιες γιάρδες…

Μιλάμε για το μήκος πέντε ποδοσφαιρικών γηπέδων, λίγο λιγότερο από μισό μίλι.
Όταν τον σκέφτομαι να οδηγάει προς το Νότο με την οροφή του αυτοκινήτου του κατεβασμένη, πάντοτε μού ‘ρχεται ένα χαμόγελο στα χείλη. Ο Άντυ Ντουφρέν, που σύρθηκε μέσα από ποτάμι βοθρολυμάτων και βγήκε πεντακάθαρος στην άλλη πλευρά»!

Κάτι σαν την Αριστερά στη Γαλλία ένα πράγμα, παλικάρια και γοργόνες μου. Κάτι σαν την Αριστερά στη Γαλλία και στην υπόλοιπη Ευρώπη και στην Ελλάδα 2.0, τη χώρα που ηγείται της τέταρτης βιομηχανικής επαναστάσεως. Την Αριστερά που λοιδορήθηκε, την Αριστερά που υπονομεύτηκε, την Αριστερά που δέχθηκε βροχή τα χτυπήματα πάνω και κάτω απ’ τη ζώνη. Τόσα πολλά και τόσο δυνατά που το πίστεψε κάποια στιγμή και η ίδια ότι δεν άξιζαν μια δεκάρα ούτε οι αγώνες της ούτε οι ιδέες της. Για να έρθει η Ιστορία με αυτές τις μυστήριες γυροβολιές της να τη φέρει ξανά στο προσκήνιο, να τη φέρει ξανά πρωταγωνίστρια, να τη φέρει ξανά πρώτο όνομα στη μαρκίζα.

Εκεί στα δύσκολα, όπου οι μεγάλες μορφές του Μετώπου της Λογικής αποκτούν ξαφνικά φτερά και πούπουλα…

Και ναι, ξέρω ότι θα βρεθούν αρκετοί και αρκετές να επιχειρηματολογήσουν ότι ο βασικός εχθρός του Μακρόν ήταν η Λεπέν και πως ο συνασπισμός της γαλλικής Αριστεράς σιμά κοντά θα ξαναγίνει κομμάτια και θρύψαλα και μέλλον δεν έχει και δεν θα κυβερνήσει ούτε μια μέρα. Και ότι ο Εμμανουέλ αποδείχθηκε για μια ακόμη φορά σατανικότερος όλων και λίαν συντόμως θα ξαναβάλει τους πάντες στο βρακί του και θα κάνει κουμάντο κατά τα γούστα του. Κι ας πονέσει λίγο το ομορφόπαιδο ο Ατάλ, ελληνικές ρίζες δεν είπαμε πως έχει; Έτσι είναι οι Έλληνες, πολεμούν σαν ήρωες και δεν γυρνάνε ποτέ την πλάτη στον εχθρό!

Ενδέχεται, ίσως, παίζει. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα, εν τέλει. Το θέμα είναι ότι ακόμη και οι παντελώς αποχαυνωμένοι Ευρωπαίοι κάποια στιγμή κοιτάνε στην άκρη του τούνελ και αντί να αντικρίζουν απελπισία και ζόφο και βοθρολύματα, βλέπουν το φως. Το φως που τρεμοσβήνει, μια φλογίτσα τόση δα, πέντε κηρίων λάμψη ούτε να διαβάσεις δεν καταφέρνεις. Σέρνοντας, ωστόσο, βρίσκεις το δρόμο σου προς ένα αύριο που δεν θα ορίζουν εκατό τοις εκατό οι τραπεζίτες και τα τσατσόνια τους. Κι αν δεν φτάσεις ποτέ, δεν πειράζει, δεν έγινε και τίποτα, δε γαμιέται, τουλάχιστον θα σου μείνει το ωραίο ταξίδι. Ενώ στους Μακρόν αυτού του ντουνιά, θα μείνουν μόνο σακούλες με χαρτονομίσματα…

Οπότε βγάλτε τις καραμούζες και τις ροκάνες και τα καπνογόνα, το παιδί είναι ζωντανό και δεν βάζει γλώσσα μέσα. Μέρες γιορτής ζούμε, μέρες χαράς και ψυχικής ανάτασης. Μέρες που αποδείχθηκε ότι αν κάνεις τον κόπο να πας να ψηφίσεις μπορεί και να δικαιωθεί η ψήφος σου, έστω και διά της πλαγίας οδού. Ενώ αν προτιμήσεις τις παραλίες, θα συνεχίσει να πέφτει βροχή το φαπίδι, το μπουνίδι, το κουτουλίδι, το αγκωνίδι. Απλό είναι, διαλέγεις και παίρνεις, δεν θέλει πολύ μυαλό…

• Αριστερά
• Εκλογές στη Γαλλία
• Μαρίν Λεπέν