Καρυστιανού: Από την «ηρωίδα των Τεμπών» στην πολιτική κατρακύλα – Βουλή σε mode ΟΑΚΑ: Κωνσταντοπούλου–Μαρκόπουλος σε καυγά χούλιγκαν – Ποιες εκλογές; Στο ΠΑΣΟΚ άνοιξε η σεζόν των… δελφίνων

Εδοξάσθη στον αγώνα των Τεμπών, κατρακυλάει στην πολιτική πιάτσα. Η Μαρία Καρυστιανού μοιάζει πλέον να έχει περάσει από το στάδιο της «συλλογικής φωνής» στο στάδιο της πολιτικής υπερπαραγωγής με δόσεις μελοδράματος. Εκεί που κάποτε ενέπνεε συμπάθεια και οργή για μια πραγματική τραγωδία, τώρα η ρητορική της θυμίζει προεκλογικό εκκλησιαστικό φυλλάδιο που προσπαθεί να βρει λόγο ύπαρξης.

Μιλά για «ισοκρατία», «πνευματικούς» και «διάφανη ζωή 180 μοιρών», αλλά μέχρι να πεις «Τέμπη», έχει πυροβολήσει όλο το πολιτικό σύστημα, από δεξιά μέχρι αριστερά – και στο ενδιάμεσο εμφανίζεται ως η μοναδική αγνή παρθένα της πολιτικής σκηνής. Το πρόβλημα; Όταν αυτοανακηρύσσεσαι «φορέας της ηθικής», συνήθως δεν αντέχεις ούτε στο πρώτο τεστ πραγματικότητας. Ηθικολογία στην πολιτική σημαίνει ψάξε να βρεις τους… τσαρλατάνους της πολιτικής.

Η αποθέωση έρχεται όταν αποκαλύπτει ότι της υποσχέθηκαν… το υπουργείο Δικαιοσύνης. Ποιος; Ο Μητσοτάκης που είναι κυβέρνησης σίγουρα όχι.  Όχι υφυπουργείο, όχι θέση συμβούλου: υπουργείο. Σε μια χώρα που μάλλον της τελείωσαν οι σοβαρές προτάσεις και γέννησε αυτό το πολιτικό σουρεαλιστικό timeline, η Καρυστιανού παίζει πλέον τον ρόλο της απόλυτης «αντισυστημικής που όλοι την θέλουν». Μόνο που στο τέλος, το αφήγημα θυμίζει περισσότερο πολιτική stand-up παρά σοβαρή καταγγελία. Αντιγράφει Κασσελάκη… 

Και κάπου εκεί αρχίζει η κατηφόρα:
Ό,τι δεν μπορεί να εξηγηθεί, καταγγέλλεται.
Ό,τι δεν βολεύει, είναι «σύστημα».
Και όποιος δεν συμφωνεί, «φοβάται την καθαρότητά της».

Μόνο που η πολιτική δεν είναι Instagram live σε συνθήκες πένθους. Θέλει σοβαρότητα, σχέδιο και ικανότητα να σταθείς χωρίς να δίνεις συνεντεύξεις με ύφος «με κυνηγάνε επειδή είμαι αληθινή».

Και η πραγματικότητα είναι απλή: Από το «σύμβολο δικαιοσύνης» στο «σενάριο πολιτικό ριάλιτι» η απόσταση είναι μικρή. Και η κατρακύλα γίνεται με θόρυβο.

Βουλή σε mode ΟΑΚΑ: Κωνσταντοπούλου–Μαρκόπουλος σε καυγά χούλιγκαν

Ο καβγάς Κωνσταντοπούλου–Μαρκόπουλου δεν ήταν απλώς μια κοινοβουλευτική «διαφωνία». Ήταν το απόλυτο crash test μιας Βουλής που εδώ και καιρό μοιάζει με reality χωρίς σκηνοθέτη. Από τη μία η Ζωή, με το γνωστό μείγμα νομικού δόγματος και πολιτικού καταπέλτη. Από την άλλη ο Μαρκόπουλος, που μπήκε στο κάδρο της Νίκαιας σαν «κομπάρσος ασφαλείας» δίπλα στον υπουργό και τώρα προσπαθεί να πείσει ότι δεν έκανε… ξενάγηση στους άντρες των ΜΑΤ.

Το αποτέλεσμα;
Το ελληνικό Κοινοβούλιο να μετατρέπεται σε γήπεδο ΟΑΚΑ, με συνθήματα τύπου «φαιδρή», «χιλτερίσκος», «πολιτική χούλιγκαν», «statesman o Λεβέντης» και το κοινό να αναρωτιέται πότε θα εμφανιστεί ο διαιτητής να μοιράσει κάρτες.

Η Κωνσταντοπούλου, στη δική της προέκταση ρητορικής καταγγελίας, παρουσίασε τον Μαρκόπουλο ως τον άνθρωπο που έκανε τον δείκτη – GPS στους εργαζόμενους, σαν να κρατούσε σημειωματάριο «ποιος φώναξε, ποιος αγρίεψε, ποιος έφτυσε». Και φυσικά δεν παρέλειψε να χρεώσει σε όλη την κυβέρνηση μια γενικευμένη κουλτούρα «μπαζώματος».
Ο Μαρκόπουλος, μην έχοντας χώρο διαφυγής, πήγε all-in: από Ρουβίκωνα, μέχρι τυρόπιτες και «αγαπημένους πελάτες». Μια λογική: αν δεν πείθει το επιχείρημα, ίσως κάνει δουλειά το μπαρόκ υβρεολόγιο.

Όλα αυτά για μια άρση ασυλίας που δεν είναι καν η ουσία του προβλήματος.
Η ουσία είναι ότι η επίσκεψη στη Νίκαια συνεχίζει να παράγει πολιτικές ρουκέτες, οι οποίες χτυπούν πότε τα νοσοκομεία, πότε τα κομματικά επιτελεία και τώρα τη Βουλή.

Η εικόνα;
Μια χώρα να παρακολουθεί δύο πολιτικούς – τον έναν να υπερασπίζεται τον ρόλο του συνοδού σε μια επεισοδιακή εμφάνιση, και την άλλη να παίζει σε repeat το μοτίβο «εσείς, το σύστημα, και τα μπαζώματα».

Σε μια Βουλή που θα έπρεπε να συζητά για πολιτικές,
συζητάμε για το ποιος μοιάζει περισσότερο με χούλιγκαν.
Και δυστυχώς… δεν είναι εύκολο να βρεις τον νικητή.

Φλωρίδης σε αναδίπλωση: τα γυρίζει άτσαλα για τις εξετάσεις των Τεμπών

Ο Γιώργος Φλωρίδης πέρασε από τη δήθεν αταλάντευτη θεσμικότητα στο γνώριμο κυβερνητικό «ναι μεν, αλλά» σε χρόνο ρεκόρ. Εκεί που η κυβέρνηση χτίζει επί μήνες το αφήγημα ότι «όλα έγιναν σωστά» και ότι η Δικαιοσύνη λειτουργεί «απρόσκοπτα», τώρα βλέπουμε τον υπουργό Δικαιοσύνης να γλιστράει σε μια θεαματική πολιτική αναδίπλωση: «Ίσως τελικά να πάνε οι εξετάσεις στο εξωτερικό». Από το απόλυτο όχι, στο «ας το δούμε».

Αντί να δώσει απαντήσεις γιατί επί πέντε μήνες οι οικογένειες φωνάζουν για βιοχημικές εξετάσεις που δεν έγιναν ποτέ, ο Φλωρίδης δείχνει την πεπατημένη:
κατηγορίες, λάσπη, και επίκληση στη θεσμική νομιμότητα μόνο όταν βολεύει.

Γιατί τώρα;
Γιατί πιέζει η πραγματικότητα: η υπόθεση έχει εκτροχιαστεί, η αξιοπιστία της Δικαιοσύνης αιμορραγεί και οι συγγενείς δεν αποδέχονται πια ούτε σιωπή, ούτε υπεκφυγές, ούτε «δικαστικά κωλύματα».

Και επειδή το πολιτικό κόστος χτυπά κόκκινο, ο υπουργός αλλάζει γραμμή εν ώρα συνέντευξης:
«Ψάχνουμε πιστοποιημένα εργαστήρια στο εξωτερικό».
Αυτό που πριν δεν γινόταν, τώρα γίνεται.
Αυτό που δήθεν απαγορευόταν, τώρα επιτρέπεται – αλλά «υπό όρους».

Την ίδια στιγμή κατηγορεί «τους ίδιους πάλι» ότι «στήνουν» το κλίμα.
Προφανώς, για τον υπουργό, η πραγματική ενόχληση δεν είναι η αναζήτηση αλήθειας, αλλά η πίεση που… αναγκάζει την κυβέρνηση να αναθεωρεί.

Η εικόνα είναι σαφής: δεν έχουμε υπουργό που θωρακίζει τη Δικαιοσύνη — έχουμε υπουργό που σέρνεται πίσω από την κοινωνική κατακραυγή.

Κι όταν ένας υπουργός Δικαιοσύνης «τα γυρίζει», η κυβέρνηση ολόκληρη παραδέχεται ότι κάτι βαθιά σάπιο υπάρχει πίσω από το «όλα έγιναν σωστά».

Το πρόβλημα δεν είναι τι είπε σήμερα ο Φλωρίδης.
Το πρόβλημα είναι ότι, όπως και στα Τέμπη,
οι αλήθειες βγαίνουν στην επιφάνεια μόνο όταν δεν γίνεται πια να θαφτούν.

Ποιες εκλογές; Στο ΠΑΣΟΚ άνοιξε η σεζόν των… δελφίνων

Στο ΠΑΣΟΚ μπορεί να μιλούν για «πολιτικό διάλογο», «συλλογικότητες» και «στρατηγικό πρόσημο», αλλά οι μυημένοι καταλαβαίνουν: μόλις άνοιξε η σεζόν των δελφίνων.  Ποιες εκλογές; Αυτές είναι χαμένες για τους δελφίνους που ετοιμάζονται όπως κάποτε ο Βενιζέλος στα σκαλοπάτια του Ζάππειου.

Ο Μανώλης Χριστοδουλάκης, με τη φροντίδα και τη σοβαρότητα μαθητή που παραδίδει την εργασία πριν την ώρα της, κατέθεσε την πλατφόρμα «Αλλαγή+» – και οι υπόλοιποι κοιτάζουν το ημερολόγιο για να δουν πότε πρέπει να βγουν κι αυτοί με «κάτι».

Η ανησυχία του για την «εσωστρέφεια» είναι συγκινητική, αν σκεφτεί κανείς ότι κάθε φορά που το ΠΑΣΟΚ λέει τη λέξη «Συνέδριο», ο μισός κομματικός μηχανισμός  ψάχνει να βρει σε ποια πλευρά θα σταθεί, και ο άλλος μισός σε ποια θα φανεί. Ο Χριστοδουλάκης μιλά για «ευρυχωρία», «συμμετοχικότητα» και «μηχανισμούς», λες και άνοιξε σεμινάριο πολιτικής συμπεριληπτικότητας — ενώ στην πραγματικότητα περιγράφει με κόμψους όρους τη μάχη για τα τετραγωνικά της επόμενης μέρας.

Η πλατφόρμα του έχει τίτλο «Αλλαγή+». Το «+» προφανώς σημαίνει «+ υποψήφιοι για αύριο». Διότι κάθε προσυνεδριακή περίοδος στο ΠΑΣΟΚ είναι σαν τηλεπαιχνίδι: ποιος θα πατήσει πρώτος το κουμπί και ποιος θα προσποιηθεί ότι δεν κοιτάζει το ρολόι.

Στο βάθος, βέβαια, όλοι ξέρουν ότι αυτό το Συνέδριο θα είναι το θερμόμετρο της μελλοντικής ηγεσίας. Και ο Χριστοδουλάκης έκανε απλώς την αρχή. Για να το πούμε κομψά: οι δελφίνοι δεν κρατιούνται. Για να το πούμε όπως το σκέφτεται η βάση: ξεκίνησαν τα όργανα. Οι εκλογές απλώς αντιμετωπίζονται ως μια σεμνή τελετή αλλαγής ηγεσίας.

• Μαρία Καρυστιανού