Κάτι ψήνεται με την Σακελλαροπούλου… ή μήπως κάτι καίγεται; – The Crown-ελληνική έκδοση: De Grece ή De Farce; – Έρχεται νέο κόμμα 

Κι όμως είναι. Παρά την…κομματική πολυκοσμία και τον κατακερματισμό που υπάρχει – κόμματα, κομματίδια, κινήματα – κάποιοι κινούνται για την δημιουργία νέου κόμματος!

Η πληροφορία είναι εγκυρότατη. Μιλάμε για νέο σχηματισμό που σκοπεύει να κινηθεί στον χώρο του περίφημου Κέντρου. Όπως μάθαμε, έγιναν βολιδοσκοπήσεις σε κάποιους ανεξάρτητους βουλευτές, με το επιχείρημα ότι υπάρχει ικανό ποσοστό Κεντρώων ψηφοφόρων που δεν είναι ικανοποιημένοι ούτε από τον Μητσοτάκη ούτε από το ΠΑΣΟΚ.

Ρωτήσαμε για το πρόσημο, τον προσανατολισμό του κόμματος. Δηλαδή, θα είναι κεντροδεξιό, κεντροαριστερό, εκσυγχρονιστικό, φιλελεύθερο με ρόλο στο κράτος; Απάντηση καθαρή δεν πήραμε.

Πάντως η αισιοδοξία περίσσευε στα λόγια του συνομιλητή μας. Ρωτήσαμε αν έχουν γίνει έρευνες της κοινής γνώμης που να δείχνουν ότι υπάρχει κενό εκπροσώπησης, αλλά η απάντηση ήταν…αποστομωτική: «Τι να της κάνεις τις έρευνες; Αν έχεις στοιχειώδη επαφή με την κοινωνία, το αισθάνεσαι, το βλέπεις ότι υπάρχει αυτό το κενό».

Δεν επιμείναμε, παρ΄ότι δεν είχαμε πειστεί από τα επιχειρήματά του. Ευγενικοί όντες, ευχηθήκαμε να ευοδωθεί η προσπάθεια, αν και μεταξύ μας δεν βλέπουμε να ΄χει καμμία τύχη. Αλλά δεν το είπαμε, για να μην αναχαιτίσουμε την αισιοδοξία του αιθεροβάμονα συνομιλητή μας…

Ντόρα και Μεϊμαράκης «ψηφίζουν» Σακελλαροπούλου και κάνουν δύσκολη τη ζωή του Μηστοτάκη 

Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου, που μέχρι πρόσφατα φαινόταν να πλέει σε θολά πολιτικά νερά, ξαφνικά ανεβαίνει στις προτιμήσεις. Πρώτα η Ντόρα Μπακογιάννη, τώρα ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης. Η Νέα Δημοκρατία φαίνεται να χειρίζεται την Προεδρία της Δημοκρατίας σαν trending topic. Όπως θα έλεγε και ο Άαρον Σόρκιν, «δεν φτιάχνεις 500 εκατομμύρια φίλους χωρίς να κάνεις μερικούς εχθρούς». Η δεξιά πτέρυγα; Περιμένουμε να δούμε αν θα κάνει unfollow ή αν θα πιάσει το νόημα του «όλοι μαζί».

Η κορυφή είναι μοναχική… αλλά έχει θέα

«Ο Πρωθυπουργός ανεβαίνει στα Λευκά Όρη – κυριολεκτικά και μεταφορικά.» Θα μπορούσε να είναι τίτλος επικής ταινίας, όμως στην πραγματικότητα, είναι η καθημερινότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη. Σε μια περίοδο που «ο χρόνος των σοφών» πιέζει ασφυκτικά, ο πρωθυπουργός βρίσκει χρόνο να ανοίξει το μπλοκάκι του στα Χανιά. Ανάμεσα σε έναν καφέ με θέα το Κρητικό Πέλαγος και μια σκέψη στο επόμενο πολιτικό του «ματς», ο Μητσοτάκης καλείται να γράψει το επόμενο κεφάλαιο της θητείας του.

Όπως έλεγε ο Τσώρτσιλ, «η επιτυχία είναι να πηγαίνεις από αποτυχία σε αποτυχία χωρίς να χάνεις τον ενθουσιασμό σου». Και ο πρωθυπουργός, φαίνεται, δεν χάνει τίποτα. Ούτε τη θέα, ούτε την αισιοδοξία του.

Η Ηρώδου Αττικού ως… πολιτικό Όσκαρ

Η προεδρική εκλογή είναι για κάθε Πρωθυπουργό ό,τι το Όσκαρ για τους κινηματογραφιστές. Το μεγαλύτερο βραβείο, το οποίο όμως έρχεται πάντα με εντάσεις, συμβολισμούς και ίντριγκα. Ο Μητσοτάκης καλείται να παίξει τον ρόλο του διαιτητή ανάμεσα στην παράδοση και την καινοτομία. Να επιλέξει έναν πρόεδρο που δεν θα είναι απλώς «κάδρο», αλλά θα έχει και το ειδικό βάρος να ενώσει αντίπαλες παρατάξεις.

Αντιμέτωπος με τη λίστα των «υποψηφίων» – από τον Βενιζέλο και τον Στουρνάρα μέχρι τη Δαμανάκη – ο Μητσοτάκης ψάχνει τη χρυσή τομή. Ένας «Πρόεδρος από το κέντρο» ακούγεται ιδανικός, αλλά μήπως ο συμβιβασμός καταλήξει σε ένα ακόμη πολιτικό déjà vu; Όπως είπε κάποτε ο Θουκυδίδης, «οι άνθρωποι νομίζουν ότι οδηγούν τις περιστάσεις, αλλά οι περιστάσεις οδηγούν τους ανθρώπους».

Ανάμεσα στα Χανιά και στην Αθήνα

Η Κρήτη είναι ο τόπος του, το καταφύγιό του. Εκεί, μακριά από τις πιέσεις της Αθήνας, ο Μητσοτάκης σχεδιάζει τις επόμενες κινήσεις του. Σαν ένας μοντέρνος «Λόρενς της Αραβίας», μόνο που αντί για άλογο, έχει το μπλοκάκι του και τα δημοσκοπικά δεδομένα.

Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: η πολιτική δεν είναι ποτέ τόσο απλή. Κάθε απόφαση για τον Μητσοτάκη, ειδικά όταν αφορά τον θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας, είναι μια πράξη ισορροπίας. Ανάμεσα στις απαιτήσεις της παράταξης και στην ανάγκη για ευρύτερη αποδοχή.

Η τελευταία πράξη του δράματος

«Ο βασιλιάς είναι γυμνός,» φώναξε κάποτε ένας αφελής παρατηρητής σε μια άλλη ιστορία. Στην περίπτωση του Κυριάκου Μητσοτάκη, όμως, ο βασιλιάς είναι μάλλον… προπονημένος. Και στα βουνά και στην πολιτική ίντριγκα. Η επιλογή Προέδρου θα είναι η δική του «τελευταία πράξη» για το 2025. Και, όπως όλοι ξέρουμε, η τελευταία σκηνή είναι εκείνη που καθορίζει αν το κοινό θα χειροκροτήσει ή θα αποχωρήσει σιωπηλά.

Το μόνο βέβαιο είναι πως, όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης, «η αρετή είναι μια πράξη μετρίου». Και ο Κυριάκος Μητσοτάκης μοιάζει να το ξέρει καλύτερα από όλους.

Mad Max: Δρόμος της Συναίνεσης

Η Νέα Δημοκρατία θυμίζει τις γυαλιστερές μηχανές από το Mad Max: γυαλίζουν στην επιφάνεια, αλλά κάτω από το καπό ακούγονται γρυλίσματα. Η προεδρική εκλογή, σύμφωνα με τα γαλάζια παρασκήνια, είναι το επόμενο μεγάλο κρας τεστ – μια δοκιμή «αντοχής» που κρύβει μέσα της την ανάγκη για «πειράγματα» στη μηχανή του κόμματος.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όμως, δεν είναι οπαδός των σαρωτικών αλλαγών. Προτιμά διορθώσεις, όπως ακριβώς έκανε ο Steve Jobs στο πρώτο iPhone – μικρές πινελιές που αφήνουν τεράστια αποτυπώματα. Και όπως έλεγε ο Μακιαβέλι, «τίποτα δεν είναι πιο δύσκολο στη διαχείριση, πιο επικίνδυνο στην επιτυχία ή πιο αβέβαιο στην έκβαση από το να εισάγεις μια νέα τάξη πραγμάτων».

Ο «σοβαροφανής» αντίπαλος

Το αφήγημα του «πράσινου ΣΥΡΙΖΑ» ήταν μια πολιτική παραγωγή που δεν πήρε ποτέ το πολυπόθητο Όσκαρ. Ο Μητσοτάκης τώρα ποντάρει στην αμεσότητα και τη συναίνεση. Το ΠΑΣΟΚ, ως αντίπαλος, χαρακτηρίζεται «σοβαροφανές» – η επιτομή του «Όσα παίρνει ο άνεμος» στην ελληνική πολιτική σκηνή.

Παρόλα αυτά, ο Μητσοτάκης ξέρει ότι το παιχνίδι της συναίνεσης με το ΠΑΣΟΚ δεν είναι απλό. Όπως έλεγε και ο Ότο φον Μπίσμαρκ «η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού». Και όταν το εφικτό περιλαμβάνει 180 ψήφους, το παιχνίδι γίνεται πολύ πιο ενδιαφέρον.

Οι 150, οι 180 και το… Gladiator της αναθεώρησης

Ο Πρωθυπουργός φαίνεται πως προετοιμάζεται για μια πολιτική μάχη που θυμίζει το Gladiator: ποιος θα πάρει τις περισσότερες ψήφους στην αρένα της Βουλής. Με τη συνταγματική αναθεώρηση να μοιάζει με τη Λίστα του Σίντλερ των νομοθετικών αλλαγών, ο Μητσοτάκης στοχεύει σε τολμηρές κινήσεις που θα αφήσουν ιστορία.

Η προσπάθεια να περάσει το άρθρο 16 για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι ένα πολιτικό στοίχημα υψηλού ρίσκου. Όμως, όπως έλεγε και ο Ρούσβελτ, «το μόνο που πρέπει να φοβόμαστε είναι ο ίδιος ο φόβος».

Η διόρθωση ή η αναγέννηση;

Η γαλάζια μηχανή βρίσκεται σε πλήρη λειτουργία, αλλά τα ερωτήματα παραμένουν: Θα δούμε έναν ανασχηματισμό-καλοκουρδισμένο «Fast & Furious» ή μια σοφιστικέ αναγέννηση τύπου The King’s Speech; Η στρατηγική των ανοιγμάτων του Μητσοτάκη δείχνει ότι προτιμά την εξέλιξη από την επανάσταση.

Εν αναμονή των αποφάσεων, το μόνο σίγουρο είναι ότι οι αλλαγές – είτε έρθουν με κρότο είτε σιωπηλά – θα είναι καθοριστικές για το μέλλον του πολιτικού τοπίου. Όπως έλεγε και ο Θουκυδίδης, «οι πιο ισχυροί είναι εκείνοι που τολμούν, όχι εκείνοι που περιμένουν».

Το στοίχημα του 2025

Το 2025 πλησιάζει και η γαλάζια μηχανή προετοιμάζεται για την επόμενη κούρσα. Το πολιτικό τοπίο μεταμορφώνεται, οι συγκρούσεις ζυμώνονται, αλλά το ερώτημα παραμένει: Θα καταφέρει ο Μητσοτάκης να ενώσει το κόμμα του και να αφήσει το αποτύπωμα που επιθυμεί;

Μέχρι τότε, η σκηνή παραμένει στημένη και όλοι μας, σαν καλοί θεατές, περιμένουμε το επόμενο δράμα. Ή, όπως έλεγε και ο Σοφοκλής, «πολλοί λόγοι οδηγούν στην αλήθεια, αλλά κανείς δεν την αγγίζει εύκολα».

Τα παιχνίδια των τίτλων και η πολιτική σκηνή του ’74 – The Crown: ελληνική έκδοση

Οι Γλύξμπουργκ, αυτοί οι παλιοί πρωταγωνιστές της ελληνικής πολιτικής σκηνής, αποφάσισαν να γράψουν το δικό τους sequel στο στυλ του The Crown. Το «De Grece», το επίθετο που επέλεξαν, παραπέμπει περισσότερο σε τίτλο βραβευμένης με Όσκαρ σειράς παρά σε κάτι που θα έπρεπε να γραφτεί στα δημόσια έγγραφα. Αν ο ελληνικός λαός τους αποκαθήλωσε το 1974, οι ίδιοι τώρα φαίνεται να νοσταλγούν τις εποχές που οι τίτλοι δεν ήταν απλώς μια γραφειοκρατική λεπτομέρεια.

Όπως έλεγε ο Βολταίρος, «είναι επικίνδυνο να έχεις δίκιο όταν η κυβέρνηση έχει άδικο». Και σε αυτή την περίπτωση, το «De Grece» δείχνει να φέρνει το άδικο στα ελληνικά διαβατήρια.

Η επιστροφή του Βασιλιά: Μια διαφορετική ιστορία

Με fast-track διαδικασίες και υπογραφές σε χρόνο ρεκόρ, οι Γλύξμπουργκ αποκτούν ελληνική ιθαγένεια και ταυτόχρονα πυροδοτούν πολιτικές εκρήξεις. Ενώ οι αιτήσεις για ιθαγένεια για κοινούς θνητούς εκκρεμούν για χρόνια, η τέως βασιλική οικογένεια απολαμβάνει τη δική της «βασιλική οδό» προς την ελληνική ταυτότητα.

Αν όμως ρωτήσετε την αντιπολίτευση, αυτή η ταχύτητα δεν είναι τυχαία. Όπως σχολίασε ο ΣΥΡΙΖΑ, «κλείνει το μάτι» σε συγκεκριμένα ακροατήρια. Μήπως, λοιπόν, ζούμε τη Σιωπηλή Συμφωνία της ελληνικής πολιτικής σκηνής;

Πολιτική σάτιρα: Ο Καραγκούνης και το σύνταγμα»

Ο υφυπουργός Εργασίας δήλωσε ότι «αν κάποιος πληροί τις προϋποθέσεις, μπορεί να αποκτήσει την ιθαγένεια». Εύλογο. Αλλά τι συμβαίνει όταν αυτές οι προϋποθέσεις φαίνονται να αλλάζουν για μερικούς; Όπως έλεγε ο Θουκυδίδης, «οι άνθρωποι δεν κρίνουν το δίκαιο από τη φύση, αλλά από το συμφέρον». Και εδώ, το συμφέρον φαίνεται να υπερισχύει.

Οι αντιδράσεις συνεχίζονται, με τα κόμματα της αντιπολίτευσης να υπενθυμίζουν ότι το Σύνταγμα απαγορεύει τίτλους ευγενείας. Ο Νίκος Αλιβιζάτος το συνοψίζει τέλεια: «Το ‘De Grece’ δεν είναι επώνυμο, είναι τίτλος». Άρα, μήπως ζούμε την ελληνική εκδοχή του The King’s Speech;

Η λήθη ως στρατηγική: Το στοίχημα του Μαξίμου

Το Μαξίμου φαίνεται να ποντάρει στη λήθη. Οι γενιές κάτω των 45 ίσως δεν θυμούνται το 1974 και τα γεγονότα που οδήγησαν στο δημοψήφισμα, αλλά η ιστορία δεν είναι κινηματογραφικό σκηνικό που μπορείς να ανασυνθέσεις κατά βούληση.

Το De Grece ως πολιτικό σύμβολο

Το ζήτημα με το «De Grece» δεν είναι απλώς γραφειοκρατικό. Είναι συμβολικό. Αντιπροσωπεύει τη διαρκή μάχη ανάμεσα σε παρελθόν και παρόν, ανάμεσα στη δημοκρατία και την αριστοκρατία. Όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, «η δημοκρατία είναι όταν οι φτωχοί κυβερνούν και οι πλούσιοι είναι υπόλογοι». Μήπως όμως εδώ συμβαίνει το αντίθετο;

Το τέλος ενός μύθου;

Οι Γλύξμπουργκ μπορεί να προσπαθούν να αναστήσουν τη δική τους εκδοχή της ιστορίας, αλλά η αλήθεια είναι ότι η εποχή τους ανήκει στις σελίδες της ιστορίας – και όχι στα διαβατήρια. Όπως έλεγε και ο Τζορτζ Σανταγιάνα, «όποιος αγνοεί το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει». Και εμείς, σαν θεατές σε μια ελληνική πολιτική τραγωδία, περιμένουμε να δούμε αν το «De Grece» θα είναι το τελευταίο κεφάλαιο ή η αρχή ενός νέου δράματος.

Η επιστροφή του καλού παιδιού: Shawshank Redemption made in ΝΔ

Και ο Λευτέρης Αυγενάκης επιστρέφει, κυρίες και κύριοι! Ο άνθρωπος που αποδείχθηκε ότι «έξω από την ΚΟ χιονίζει, μέσα στη Βουλή λιακάδα». Η τιμωρία τελείωσε, το «συγχωροχάρτι» εδόθη, και όλοι μαζί συνεχίζουν σαν να μη συνέβη ποτέ τίποτα. Όπως και στο Shawshank Redemption, η ελευθερία του ήρθε μέσα από υπομονή και επιμονή – και μια καλή δόση κομματικής πειθαρχίας.

Όπως θα έλεγε και ο Μακιαβέλι, «οι άνθρωποι κρίνονται περισσότερο από την αφοσίωσή τους παρά από τα λόγια τους». Και ο Λευτέρης ήταν αφοσιωμένος. Ψήφιζε τα πάντα, ήταν εκεί για όλους, και τώρα δικαιώνεται. Κάντε λοιπόν τον σταυρό σας, γιατί στην Ελλάδα 2.0, ακόμα και η πολιτική λήθη είναι αρετή

Οδηγός για το Χάος: Fast & Furious made in Magdeburg

Ένας γιατρός από τη Σαουδική Αραβία αποφάσισε να πάρει το αυτοκίνητό του και να παίξει ζωντανά σε μια σκηνή από το Mad Max. Το twist; Δεν πρόκειται για τρομοκρατική ενέργεια με θρησκευτικό υπόβαθρο. Ο ίδιος ήταν επικριτικός προς το Ισλάμ και λάτρης του ακροδεξιού AfD. Αν αυτό δεν είναι το σενάριο μιας οσκαρικής τραγικωμωδίας, τότε τι είναι;

Όπως έλεγε και ο Μαρκ Τουέιν, «η πραγματικότητα ξεπερνά τη φαντασία». Εδώ, η πραγματικότητα μας ξεπερνά όλους – και τις προσδοκίες μας για το πώς το παράλογο μπορεί να αποκτήσει μορφή.

Ο ορισμός του παράδοξου: Όταν ο εχθρός σου είναι ο εαυτός σου

Ο Σαουδάραβας γιατρός, που ζει στη Γερμανία από το 2006, στήριζε ένα κόμμα που, αν είχε τη δυνατότητα, θα τον είχε διώξει πρώτο από τη χώρα. Θυμίζει το The Truman Show, όπου ο πρωταγωνιστής είναι ο μόνος που δεν βλέπει τη μεγάλη εικόνα.

Αλλά αυτή είναι η πολιτική του 21ου αιώνα: όπως οι Ισπανόφωνοι που ψήφισαν Τραμπ για να εμποδίσουν άλλους Ισπανόφωνους, έτσι και εδώ, η ταυτότητα γίνεται εργαλείο άρνησης. Ή, όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης, «ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που μπορεί να πάει ενάντια στη φύση του».

Η Γερμανία του AfD: Το φάντασμα του παραλόγου

Η άνοδος του AfD στη Γερμανία, που κάποτε θεωρούνταν απλώς μια πολιτική περιέργεια, δείχνει ότι οι ρίζες του παραλόγου γίνονται όλο και βαθύτερες. Η περίπτωση αυτού του γιατρού δεν είναι η εξαίρεση – είναι η επιβεβαίωση ότι το παράλογο γίνεται κανονικότητα.

Όπως έλεγε ο Θουκυδίδης, «η ισχύς είναι δικαίωμα εκείνων που την ασκούν». Και στην περίπτωση του AfD, η ισχύς αυτή έγκειται στη χειραγώγηση του φόβου και της σύγχυσης.

«Σημεία των καιρών: Ο Τραμπ, ο Σαουδάραβας και εμείς»

Δεν είναι πρωτοφανές να βλέπουμε ανθρώπους να ψηφίζουν ενάντια στα ίδια τους τα συμφέροντα. Από τους Ισπανόφωνους που ψήφισαν Τραμπ στις ΗΠΑ, μέχρι τον Σαουδάραβα γιατρό που υποστήριζε το AfD, η παράνοια έχει γίνει διεθνές φαινόμενο.

Όπως έλεγε ο Τσώρτσιλ, «η δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, αν εξαιρέσεις όλα τα υπόλοιπα». Και εδώ, η δημοκρατία αποδεικνύει ότι μπορεί να παράγει τις μεγαλύτερες ειρωνείες.

Όταν το παράλογο γίνεται κανόνας

Η ιστορία αυτού του γιατρού είναι απλώς μια ακόμη υπενθύμιση ότι ζούμε σε μια εποχή όπου το παράλογο γίνεται κανόνας. Στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει είναι η τραγικότητα του ανθρώπου που πολεμάει ενάντια στον ίδιο του τον εαυτό.

Όπως έλεγε και ο Σοφοκλής, «πολλοί είναι οι τρόποι που το παράλογο κυριαρχεί στον κόσμο». Και δυστυχώς, δεν βλέπουμε να αλλάζει σύντομα αυτό το σκηνικό.

• Hard Talks
• Κατερίνα Σακελλαροπούλου
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Ντόναλντ Τραμπ
• Ντόρα Μπακογιάννη