Κιβωτός του Κόσμου: Επί προσωπικού για τον Πατέρα Αντώνιο και μια αρρωστημένη κοινωνία 

Πάντα θεωρούσα ότι οι μεγαλύτερες προκλήσεις αλλά και αρετές για την Ελληνική κοινωνία και το μέλλον της χώρας είναι η παιδεία και ο πολιτισμός. Φαίνεται όμως ότι ίσως λόγω των πολιτικών και οικονομικών μας προβλημάτων αυτά πέρασαν σε δεύτερη μοίρα.

Αυτά που παρακολουθούμε το τελευταίο διάστημα από την υπόθεση Μίχου, νωρίτερα Λιγνάδη και στη συνέχεια τη σειρά καταγγελιών κακοποιήσεων είναι τα συμπτώματα σήψης του σώματος της ελληνικής κοινωνίας.

Σε αυτό το πλαίσιο πάγωσε όλη η Ελλάδα όταν στο επίκεντρο της αστυνομικής έρευνας, για υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης αγοριών, βρέθηκαν οι δομές της «Κιβωτού του Κόσμου» και ιδιαίτερα προβεβλημένου μέλους της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης.

Τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης διέταξε η Εισαγγελία της Αθήνας έπειτα από καταγγελία που διαβιβάστηκε από τον Συνήγορο του Πολίτη. Το περιεχόμενό της αξιολογήθηκε ως ιδιαίτερα σοβαρό με αποτέλεσμα να διαταχθεί προκαταρκτική εξέταση, η οποία ανετέθη στην Υποδιεύθυνση Προστασίας Ανηλίκων.

Όλα αυτά τα γεγονότα αναβλύζουν τη χυδαιότητα και τη χωρίς αξίες πορεία της ελληνικής κοινωνίας και  υπογραμμίζουν τις παθογένειες της. Μιας κοινωνίας που ενώ θεωρητικά στηρίζει το φιλότιμο, την ανθρωπιά και τις ηθικές αρχές κυριαρχεί η φτήνια, το εύπεπτο, το πρόστυχο και το προκλητικό.

Η ημιμάθεια, η υποκρισία, ο νεοπλουτισμός βασίλευαν και βασιλεύουν σε όλα τα πεδία της δημόσιας σφαίρας. Ενώ έχουμε ανάγκη κουλτούρα, πολιτισμό και παιδεία, καθημερινά καταναλώνουμε υποκουλτούρα.

Ο Χατζιδάκις το είπε πολύ εύστοχα «όταν συνηθίζεις στο τέρας, αρχίζεις να του μοιάζεις». Μ’ αρέσει που τα τελευταία χρόνια κάναμε το ακριβώς αντίθετο στην τηλεόραση και στα περισσότερα ΜΜΕ με μικρά ή μεγαλύτερα «τέρατα» να πρωταγωνιστούν, εκμαυλίζοντας συνειδήσεις. Με τα ριάλιτι και τις χαζοεκπομπές να εκμαυλίζουν το τηλεοπτικό κοινό και κυρίως τους νέους ανθρώπους.

Αποτέλεσμα είναι η φθορά των συνειδήσεων.

Επί προσωπικού, τώρα, υπήρξα από τους πρώτους που έκανα ραδιομαραθώνιο για την «Κιβωτό του Κόσμου», όταν ακόμα ζούσε η διευθύντρια της η Μαρίνα Κατσιμπαλη.

Τότε μας μίλησε για έναν Παπά που τρέχει στις φτωχογειτονιές και βοηθά παιδιά χωρίς θρησκευτικά πιστοποιητικά, παρατημένα ίσως και κακοποιημένα. Και το όνειρο του ήταν μια νησίδα ανθρωπιάς και μια αγκαλιά προστασίας.

Ο πρώτος ραδιομαραθώνιος στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία και μπήκε το νερό στο αυλάκι, βρέθηκαν μεγάλοι χορηγοί που έβαλαν τα θεμέλια για να φτιαχτεί αυτή η «Κιβωτός». Οφείλω να ομολογήσω ότι στη συνέχεια διέκρινα μια αλαζονεία και υπερβολική επικοινωνιακή προσωπική προβολή, γεγονός, που με έκανε να μην συνεχίσω να στηρίζω τις προσπάθειες της συγκεκριμένης ΜΚΟ.

Σε καμία περίπτωση δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι συμβαίνουν αυτά που καταγγέλλονται σήμερα, ωστόσο κάτι με ενοχλούσε στον τρόπο προβολής αλλά και διαχείρισης της βοήθειας που ήθελαν να δώσουν απλοί πολίτες.

Μεγάλοι επιχειρηματίες, γνωστά ονόματα του θεάματος και επιχειρήσεις μπήκαν χορηγοί. Πολιτειακοί και πολιτικοί παράγοντες έκαναν επισκέψεις και παρακολουθούσα πως εξελίχθηκαν όλα αυτά στην πορεία του χρόνου, από την προσπάθεια και την αγωνία να μαζευτούν κάποια χρήματα για τη λειτουργία της πρώτης δομής, σε εκείνον τον πρώτο ραδιομαραθώνιο που μπήκε το πρώτο λιθαράκι, μέχρι το στήσιμο μιας μεγάλης «επιχείρησης» ΜΚΟ.

Και σήμερα, αναρωτιέμαι, τόση υποκρισία; Τόση αρρώστια;

Δεν ξέρω… περιμένω κι εγώ όπως όλοι μας, να ολοκληρωθεί η έρευνα.

Αυτά τα παιδιά, όμως, τι φταίνε;

• Κιβωτός του κόσμου