Κλάμα για τον Μίμη μας, που άλλος δεν θα ξαναβγεί, κλάμα και για τα ΑΕΚονιάτα μας, που δεν θα ξαναρθούν…

Ο θάνατος του Δημήτρη Χατζηχρήστου μπορεί να χαρακτηριστεί ελευθέρα, ως τέλος εποχής… Ο κύκλος των χαμένων ιδεών, κλείνει με τον χαμό του αξεπέραστου, Μίμη μας.

Χθες είχε κλάμα, πολύ κλάμα όμως, και αρκετές αγκαλιές. Αυτό που έγινε στη Φιλαδέλφεια, δεν έχει ξανασυμβεί, σε οπαδικό επίπεδο στη Ελλάδα, ποτέ! Και όσοι δεν κατάφεραν να είναι εκεί, νοητά ήταν εκεί… Τόσα έντονα συναισθήματα για έναν άνθρωπο που σημάδεψε τα εφηβικά και μετέπειτα χρόνια μας, τόσα μαζικά δάκρυα, από δυο χιλιάδες κόσμο, τόση αγάπη, τόση νοσταλγία, όλα ήταν για τον Δημήτρη. Του το χρωστούσαμε…

Με τιμές κυριολεκτικά αρχηγού… κράτους, κηδεύτηκε ο Δημήτρης.

Το άξιζε όμως, έκανε τόσα για εμάς, μας «μεγάλωσε» σαν ανθρώπους, σαν οπαδούς, μας μετέδωσε την ιδέα για τα τρία μαγικά γράμματα, την ΑΕΚ μας. Είχε απίστευτη ικανότητα να σου μεταφέρει τι εστί... Ένωσις. Το «βάπτισμα» στο δωματιάκι για έμενα έγινε το 1993, 16 ετών τότε. Πήγα απίστευτα ψαρωμένος εκείνο το βράδυ και όμως μας έβαλε μέσα και όλα ξαφνικά έμοιαζαν μαγικά…

Ο Χατζηχρήστος είχε χάρισμα, είχε ευφράδεια λόγου καλύτερη και από πολιτικούς, από δημοσιογράφους, από δικηγόρους, εξάλλου είχε σπουδάσει νομική (δεν την τελείωσε). Μιλούσε και από κάτω όλοι … χάνοι και μαγεμένοι, από τα ερωτικά του λόγια για την ΑΕΚ. Δεν μιλούσε ποτέ για βία, μιλούσε, για την Ένωση, μιλούσε για αδέλφια, μιλούσε και μας έκανε να αγαπήσουμε την ΑΕΚ μέσα και από τις αποτυχίες της, μέσα από τις άπειρες δυσκολίες της. Ήταν ρομαντικός, ήταν αντι-χούλιγκαν την εποχή των χούλιγκανς. Όλοι οι ΑΕΚτζήδες έχουν να πουν μια ιστορία για τον Χατζηχρήστο. Έκανε λάθη, όμως ποιος από εμάς δεν έχει κάνει λάθη;

Τα συνθήματα του ήταν πάντα για την ΑΕΚ, όχι για τον αντίπαλο, ήταν για αγάπη, τον έρωτα και το πάθος για την κιτρινόμαυρη θεά. Είχαν ποιότητα, εφευρετικότητά, είχαν στίχους «αγαπησιάρικους». Εμπνευσμένα, από τον Τσιτσάνη και το «Απόψε στις Ακρογαλιές», από το οποίο βγήκε το «έλα να νιώσεις πώς είναι η ζωή και όλα τα ωραια μες στη σκεπαστή». Από Σαββόπουλο, από τον Bob Marley, από την επική ταινία η «Γέφυρα του ποταμού Κβαι» με το θρυλικό σφύριγμα… Από το Bella Ciao, από το «Gimme Hope Jo Anna», μέχρι και Πάριο είχε το ατελείωτο μενού του Μίμη…

Η Original μας πήρε και μας έβαλε κάτω από τις φτερούγες της και μας προστάτεψε στα νιάτα μας, στις εκδρομές ο ένας «τσόνταρε» για τον άλλο, κανείς δεν έμενε έξω από τα πούλμαν που ξεκινούσαν από το Πεδίον του Άρεως. Ο Δημήτρης και τα άλλα παιδιά της Original, τα είχαν όλα ρυθμισμένα, οργανωμένα για τα «ΑΕΚόπουλα» τους.

Ορίστε, κάποια από αυτά, τον Νοέμβρη 1998 από τον Κολώνο, στον δρόμο για την Τούμπα με ενδιάμεση στάση στα Τέμπη, όπου και βγήκε η φωτογραφία.

 

Χθες κλάψαμε για τον Δημήτρη πολύ, έβλεπες ανθρώπους κάθε ηλικίας να κλαίνε ασταμάτητα. Ο Μάκης ήρθε από την Θεσσαλονίκη μόνο και μόνο και για το «αντίο» στον Μίμη. Και πόσοι άλλοι..

Χθες κλάψαμε όμως και για τα ΑΕΚονιάτα μας, τα οποία δεν θα ξαναρθούν πίσω ποτέ. Υπήρχε τεράστια σύνδεση μεταξύ του «ΑRχηγού» και αρκετών γενιών ΑΕΚτζήδων.  Ο Χατζηχρήστος έκλεισε την πόρτα για πάντα. Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο.

Και αν κοιτάξω ψηλά στο θεό, Χατζηχρήστο δεν θα ξαναβρώ…

• Original 21
• ΑΕΚ
• Δημήτρης Χατζηχρήστος