Κοινοβουλευτικό… καμπαρέ με Φραπέ, Τζιτζή, «μαφιόζους» και απειλές για λαρύγγια – Από το Grexit στον “Mr. Eurogroup”… Πιερρακάκη

Αν η Εξεταστική για τον ΟΠΕΚΕΠΕ είχε εισιτήριο, θα το πλήρωνες ως black comedy. Μόνο που δεν είναι Netflix, είναι η Βουλή – και στο φόντο δεν παίζεται σενάριο, αλλά ένα σκάνδαλο με κοινοτικούς πόρους και αγρότες στα μπλόκα.

Στο κέντρο της σκηνής, ο Γιώργος Ξυλούρης: για τη μισή Ελλάδα «Φραπές», για τον ίδιο «Τζιτζής». Όταν τον βολεύει, επικαλείται «δικαίωμα σιωπής», όταν θέλει να πετάξει ατάκα, γίνεται λαλίστατος: για την Jaguar που έγινε «παλιοσίδερα», για την Porsche του γιου, για τα ζώα, για την Τυχεροπούλου, μέχρι και για ταξιτζήδες που γράφουν… υπομνήματα. Στα κρίσιμα – υπουργοί, Μαξίμου, Ευρωπαία εισαγγελέας, «χασαπομάχαιρα» και μπλοκαρισμένα ΑΦΜ – πέφτει ξαφνικά ο διακόπτης: «ασκώ το δικαίωμα της σιωπής».

Απέναντι, η Ζωή Κωνσταντοπούλου σε ρόλο εισαγγελέα, θιασάρχη και πυροσβέστη μαζί. Καταγγέλλει «ομερτά», «μαφιόζους», «υπόθαλψη εγκληματία», ζητά σύλληψη του μάρτυρα με αυτόφωρο, καταγγέλλει ότι ο «Φραπές» την απείλησε πως «θα της στρίψει το λαρύγγι» αν τον στείλει φυλακή, τον κυνηγά στους διαδρόμους και βλέπει την πλειοψηφία να παριστάνει τον Πόντιο Πιλάτο: «θα σταλούν τα πρακτικά στον εισαγγελέα». Όχι αυτόφωρο, όχι ρήξη – μόνο τυπική «θεσμική οδός», με τον μάρτυρα ήδη μακριά.

Το σκηνικό γλιστράει γρήγορα από τη σοβαρότητα στην καφρίλα:

1. Βουλευτές της ΝΔ να ακούνε «μαφιόζοι», «γυμνοσάλιαγκες» και «γελοίοι».
2. Προεδρεύουσα να καταγγέλλεται ως «εμπλεκόμενη», να ακούει «σιγά μην σκίσετε κανένα καλσόν» και μετά η ΝΔ να ανακαλύπτει τον φεμινισμό και τον σεξισμό… επιλεκτικά.
3. «Γαλλικά» να πέφτουν μέσα από απομαγνητοφωνήσεις: για «ξεκ@@@ματα» εισαγγελέων, για «θα τους σκοτώσω όλους», για «ίντα θες για να λαδώσεις τη σαλάτα».

Η ΝΔ καταγγέλλει ότι η Ζωή «μετέτρεψε την Εξεταστική σε προσωπικό θέατρο» – λες και μέχρι χθες ο θεσμός ήταν υπόδειγμα αξιοπρέπειας και όχι σκηνικό όπου μάρτυρες έρχονται «στημένοι» να πουν όσο γίνεται λιγότερα. Ταυτόχρονα, διαρρέει ότι «στέλνει τον Φραπέ στον εισαγγελέα», την ίδια στιγμή που τον αφήνει να κάνει πασαρέλα σιωπής μπροστά στα μέλη της Επιτροπής. Αν είναι ύποπτος, έχει δικαίωμα στη σιωπή· αν δεν είναι, παρανομεί. Η πλειοψηφία καταφέρνει να σταθεί και στις δύο βάρκες, αρκεί να μη βραχεί το Μαξίμου.

Το ΠΑΣΟΚ μιλά για ωμή συγκάλυψη: περιγράφει έναν μάρτυρα που παραδέχεται ότι «γεννήθηκε και θα πεθάνει στη ΝΔ», ότι έχει «τεράστια περιουσία» χωρίς να μπορεί να εξηγήσει από πού, ότι δεν καταθέτει πόθεν έσχες, ότι έχει «απόλυτη εμπιστοσύνη» στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, την οποία στις συνομιλίες φέρεται να θέλει να «ξεκ@@@σει». Και φυσικά, όταν πέφτει η κουβέντα σε υπουργούς, γενικούς γραμματείς, προέδρους οργανισμών και «καθαρίσματα», ξανά η ίδια κασέτα: «ασκώ το δικαίωμα της σιωπής».

Ο ΣΥΡΙΖΑ βλέπει «εμπαιγμό» και ζητά αυτόφωρο, μιλώντας για «αυτοφωράκια» που προστατεύουν τους πραγματικούς πρωταγωνιστές. Η Νέα Αριστερά θυμίζει ότι οι αγρότες στα μπλόκα πληρώνουν τον λογαριασμό του «Φραπέ», του «Χασάπη», της Σεμερτζίδου, του Μαγειρία – κι εδώ μέσα ο πρωταγωνιστής παίζει με την Επιτροπή, κλείνει μάτι σε βουλευτές, αρνείται διαλόγους της δικογραφίας και δηλώνει ότι δεν θυμάται ούτε δικηγόρους ούτε ποιος μιλούσε από το κινητό του με τον αντιπρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Το αποκορύφωμα; Την ώρα που οι φωνές για «μαφία», «ομερτά» και «εγκληματική οργάνωση» διασταυρώνονται, η συζήτηση καταλήγει στα μουστάκια, στα καλσόν, στο αν ο βουλευτής καταλαβαίνει κρητικά και στο αν η Porsche του γιου «κυκλοφορεί στο χωριό». Η κοινοβουλευτική έρευνα για ένα σκάνδαλο εκατομμυρίων μετατρέπεται σε καβγά καφενείου, με τους κυβερνητικούς να επικαλούνται κανονισμό, τους αντιπολιτευόμενους να φωνάζουν για συγκάλυψη και τον μάρτυρα να παριστάνει τον αδικημένο που «ξεφτιλίζεται έξι μήνες» αλλά δεν βρίσκει μισή καθαρή απάντηση να δώσει.

Στο τέλος της ημέρας, ένα μόνο μήνυμα περνάει καθαρά:

1. Ο «Φραπές»/«Τζιτζής» μπορεί να περιφρονεί ευθέως την Επιτροπή.
2. Η πλειοψηφία μπορεί να παίζει «θεσμικό διπλό ταμπλό».
3. Η αντιπολίτευση μπορεί να ουρλιάζει για μαφιόζικες μεθόδους.

Κι όλα αυτά, την ώρα που στον πραγματικό κόσμο οι αγρότες βλέπουν τις ενισχύσεις να εξαϋλώνονται, τα μπλόκα να σκληραίνουν και το πολιτικό σύστημα να κάνει ακόμη μια πρόβα γενικής για το πώς θάβεται ένα σκάνδαλο μέσα στον θόρυβο. Στην εξεταστική έπεσε η αυλαία με χειροκροτήματα, γιουχάισμα και βρισίδι. Στους αγρούς, όμως, το έργο παίζεται χωρίς φώτα, χωρίς κάμερες – και χωρίς happy end.

Από το Grexit στον “Mr. Eurogroup”… Πιερρακάκη  

Στην Ευρώπη έχουν δει πολλά, αλλά αυτό δεν το είχαν σκεφτεί ούτε οι πιο δημιουργικοί σεναριογράφοι των Βρυξελλών: η χώρα που το 2015 βρέθηκε με το ένα πόδι εκτός ευρώ, σήμερα αναλαμβάνει την προεδρία του οργάνου που την έσωσε, τη μάλωσε, τη δάνεισε, την έσφιξε και –κατά τους επικριτές– την ταπείνωσε. Κι όμως, δέκα χρόνια μετά, ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών, Κυριάκος Πιερρακάκης, εκλέγεται ομόφωναεπικεφαλής του Eurogroup.

Οι Ευρωπαίοι τεχνοκράτες που κάποτε έδιναν οδηγίες με το ύφος “γράψτε 100 φορές δεν θα ξανακάνω υπερβάσεις ελλείμματος”, τώρα χειροκροτούν τον άνθρωπο που εκπροσωπεί την πιο χρεωμένη χώρα της Ευρωζώνης. Μια λεπτομέρεια που δεν χαλάει κανέναν, αφού η νέα αφήγηση στις Βρυξέλλες είναι ότι η Ελλάδα έγινε “καλό παράδειγμα”, με χρέος στο… μόλις 147% του ΑΕΠ. Το αποκαλούν “success story”. Εμείς απλώς το λέμε “Δευτέρα”.

Ο Πιερρακάκης, που κάποτε συμβούλευε το ΠΑΣΟΚ στις πρώτες μέρες της κατάρρευσης, μεταφυτεύτηκε στη Νέα Δημοκρατία για να βρει, όπως λέει, “πολιτικό οξυγόνο”. Στη συνέχεια έγινε το χρυσό παιδί της ψηφιακής διακυβέρνησης, ο υπουργός με το μικρότερο ποσοστό αντιπάθειας και –το ξέρει όλη η Πειραιώς– ο άνθρωπος που κοιτάνε όταν ρωτούν “ποιος θα είναι ο επόμενος;”.

Όμως ο δρόμος προς το Eurogroup δεν στρώθηκε μόνο με μεταρρυθμίσεις. Στρώθηκε και με ένα Βέλγιο που ήθελε να κρατήσει τα παγωμένα ρωσικά κεφάλαια στο συρτάρι, την ώρα που οι Ευρωπαίοι έκλειναν το μάτι στο Κίεβο και στον λογαριασμό των 165 δισ. ευρώ. Ο Βινσέντ βαν Πέτεγκεμ έμεινε με τις αντιρρήσεις στο χέρι, και ο Πιερρακάκης βγήκε από πάνω.

Και κάπως έτσι, ο 42χρονος τεχνοκράτης που κάποτε διαπραγματευόταν με την τρόικα για να ανοίξει η στρόφιγγα, τώρα προεδρεύει στο ίδιο τραπέζι. Η Ελλάδα που κάποτε έτρεχε πίσω από τις αποφάσεις του Eurogroup, τώρα τις εισηγείται – τουλάχιστον στα χαρτιά. Γιατί όλοι ξέρουν ότι πίσω από κάθε χαμόγελο ενός υπουργού Οικονομικών της ευρωζώνης, υπάρχει ένα Excel που περιμένει να εκδικηθεί.

Η ειρωνεία; Η χώρα που ακόμη παλεύει με την ακρίβεια, τα στεγαστικά και την πραγματική οικονομία, παρουσιάζεται στις Βρυξέλλες ως “μοντέλο σύνεσης”. Το Grexit πέθανε. Ζήτω ο νέος πρόεδρος του Eurogroup.

• Εξεταστική ΟΠΕΚΕΠΕ
• ΟΠΕΚΕΠΕ