Κοβέσι από τους Δελφούς: Χιούμορ με… δηλητήριο και σκιές για νέες υποθέσεις – Ο Τσίπρας μας «απείλησε»: Το μόνο που δεν διευκρίνισε είναι αν θα είναι με ανοιχτές τράπεζες – Ο αμετανόητος κ. Λαζαρίδης

Στους Δελφούς δεν μίλησε μόνο η ιστορία. Μίλησε και το ένστικτο μιας εισαγγελέως που δεν έχει μάθει να χαϊδεύει αυτιά.

Η Λάουρα Κοβέσι πέταξε τη φράση για το «μαντείο» με χαμόγελο, αλλά το υπονοούμενο ήταν πιο κοφτερό από χρησμό. Γιατί όταν μια Ευρωπαία Εισαγγελέας λέει ότι θα ρωτήσει το… μαντείο αν υπάρχουν κι άλλες υποθέσεις σαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ, στην πραγματικότητα περιγράφει ένα περιβάλλον όπου η διαφθορά δεν είναι εξαίρεση, αλλά ερώτημα προς διερεύνηση.

Και κάπου εκεί τελειώνει το χιούμορ και αρχίζει η ενόχληση.

Γιατί πριν από το «μαντείο», είχαν προηγηθεί οι “ρουκέτες”: διαφθορά, κατάχρηση εξουσίας, απάτη. Λέξεις βαριές, νομικά φορτισμένες, που δεν αφήνουν περιθώρια για πολιτικές ερμηνείες. «Δεν είναι μέρος της δουλειάς των πολιτικών», είπε – και αυτή η φράση ήταν ίσως η πιο καθαρή γραμμή άμυνας απέναντι σε όσους επιχειρούν να βαφτίσουν το γκρίζο… κανονικότητα.

Το ενδιαφέρον δεν είναι αν η Κοβέσι έχει κι άλλες δικογραφίες στο συρτάρι. Το ενδιαφέρον είναι ότι δεν απέκλεισε τίποτα. Και αυτό, για το πολιτικό σύστημα, είναι ίσως πιο ανησυχητικό από οποιαδήποτε επιβεβαίωση.

Γιατί όταν η Δικαιοσύνη μιλά με όρους «εγκλήματος» και η πολιτική απαντά με όρους «αντιπερισπασμού», το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι θεσμικό.

Και στους Δελφούς, όπως ξέρουμε, οι χρησμοί δεν δίνονταν ποτέ τυχαία.

Ο Τσίπρας μας «απείλησε»: Το μόνο που δεν διευκρίνισε είναι αν θα είναι με ανοιχτές τράπεζες

Επιστροφή στην «κανονικότητα» υποσχέθηκε από τους Δελφούς ο Αλέξης Τσίπρας. Μόνο που το ερώτημα παραμένει ενοχλητικά απλό: κανονικότητα όπως την εννοεί σήμερα ή όπως την έζησε η χώρα το 2015;

Γιατί όταν μιλά για «σταθερότητα» και «νέο σχέδιο», κάποιοι θυμούνται capital controls, ουρές στα ΑΤΜ και μια οικονομία που έμαθε τη λέξη “περιορισμός” στην πράξη. Και τότε, όπως και τώρα, τα μεγάλα λόγια περί «αλλαγής πολιτικής» περίσσευαν.

Ο ίδιος δηλώνει ότι δεν επιστρέφει για συμπληρωματικό ρόλο. Λογικό. Άλλωστε, ποτέ δεν τα πήγαινε καλά με τους δεύτερους ρόλους – προτιμά πάντα την κεντρική σκηνή, ακόμα κι αν το έργο καταλήγει σε… αναγκαστική αλλαγή σεναρίου.

Με αιχμή τη διαφθορά και την «αρπαχτή», εμφανίζεται ως τιμητής. Μόνο που η πολιτική μνήμη δεν λειτουργεί με reboot. Και όταν λες «έχουμε αλλεργία στην αδικία», κάποιοι θυμούνται ότι η περίοδος διακυβέρνησής του δεν πέρασε ακριβώς στην ιστορία ως εποχή θεσμικής… αποστείρωσης.

Το πιο ενδιαφέρον, ωστόσο, είναι το timing. Με φόντο τις αποκαλύψεις και την πίεση στο πολιτικό σύστημα, η «επιστροφή» μοιάζει λιγότερο με στρατηγικό σχέδιο και περισσότερο με πολιτικό ένστικτο επιβίωσης.

Γιατί στην πολιτική, όπως και στους Δελφούς, όλοι μιλούν για το μέλλον. Αλλά κρίνονται πάντα από το παρελθόν τους.

Ο αμετανόητος κ. Λαζαρίδης: Από την παραίτηση… στη «σκευωρία» 

Αν η πολιτική ήταν θέατρο, ο Μακάριος Λαζαρίδης θα είχε ήδη διαλέξει ρόλο: όχι του πρωταγωνιστή που λογοδοτεί, αλλά του αδικημένου που… καταδιώκεται.

Μετά την παραίτηση που ήρθε με καθυστέρηση και πίεση, ο πρώην υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης αποφάσισε να σηκώσει ξανά το έργο από την αρχή. Αυτή τη φορά με τίτλο «σκευωρία». Γιατί στην ελληνική πολιτική, όταν τα ερωτήματα περισσεύουν, η πιο εύκολη απάντηση είναι πάντα οι «εχθροί εντός και εκτός».

Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια: τα ζητήματα για πτυχία και διορισμούς δεν τα εφηύρε κάποιος αντίπαλος. Υπήρχαν. Και αντί για εξηγήσεις, ήρθε η γνωστή συνταγή – καταγγελία, θυματοποίηση, υπόσχεση «απαντήσεων»… κάποια στιγμή στο μέλλον.

Η επιλογή της Καβάλας ως σκηνικού δεν είναι τυχαία. Εκεί όπου η πολιτική νομιμοποίηση μεταφράζεται σε προσωπικό αφήγημα, η υπεράσπιση μετατρέπεται σε επίθεση. «Με ψήφισαν, άρα έχω δίκιο» – μια λογική που συχνά μπερδεύει την κάλπη με το άλλοθι.

Το πρόβλημα για την κυβέρνηση δεν είναι μόνο η υπόθεση. Είναι η εικόνα: ένας πρώην υφυπουργός να φεύγει υπό πίεση και να επιστρέφει ως… διωκόμενος. Και μάλιστα χωρίς ίχνος αυτοκριτικής.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν είναι η «σκευωρία» που δοκιμάζεται. Είναι η αξιοπιστία. Και αυτή δεν αποκαθίσταται με δηλώσεις από την Καβάλα, αλλά με απαντήσεις που μέχρι στιγμής… δεν έχουν δοθεί.

• Αλέξης Τσίπρας
• Λάουρα Κοβέσι