Η ΕΠΟ τιμωρεί αρχικά με τετράμηνο αποκλεισμό τις ομάδες και κατόπιν προχωρά σε ακόμη δραστικότερα μέτρα διαγράφοντάς τες από τα μητρώα της Ομοσπονδίας. Το 1928 βρίσκει τις 3 μεγαλύτερες ομάδες στην Ελλάδα, τυπικά εκτός ποδοσφαιρικού χάρτη, να διοργανώνουν φιλικά παιχνίδια μεταξύ τους, σαν να επρόκειτο για παρέες.
Εκείνο που η ΕΠΟ δεν περίμενε και δεν κατάφερε να διαχειριστεί, ήταν η λαοφιλία των συλλόγων που απέκλεισε, με αποτέλεσμα τα φιλικά των ομάδων του Π.Ο.Κ. να συγκεντρώνουν το διπλάσιο και τριπλάσιο κόσμο από τις υπόλοιπες ομάδες των “νόμιμων” τουρνουά της Ομοσπονδίας. Οι διοικήσεις των ομάδων, ανακάλυψαν όχι απλώς μια boxing day όπως οι Άγγλοι στις μέρες μας, αλλά μια… boxing week, αφού το Κύπελλο ξεκινούσε συνήθως Μεγάλη Τρίτη ή Μεγάλη Τετάρτη και κρατούσε μέχρι το Πάσχα.
Το νέο γήπεδο του Παναθηναϊκού
Η εισπρακτική επιτυχία τεράστια, το ενδιαφέρον του ευρισκόμενου σε αργία και με γεμάτες τσέπες εν όψει εορτών κοινού στα ύψη και το καινούριο γήπεδο στην Περιβόλα Αμπελοκήπων, τεράστια ατραξιόν για τους Αθηναίους και τους Πειραιώτες που αποφάσιζαν να κάνουν τότε το ταξίδι και να ανηφορίσουν στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.
Προτού ο πατριάρχης του Παναθηναϊκού Γιώργος Καλαφάτης αποφασίσει να μεταφέρει την έδρα της ομάδας από το οικόπεδο Καραπάνου στην Πατησίων στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, ο χώρος ήταν ένα αγροτεμάχιο που χρησιμοποιείτο ως βοσκοτόπι. Ο αστικός μύθος μάλιστα λέει, ότι οι βέροι Αμπελοκηπιώτες το είχαν ακουστά περισσότερο ως το άντρο του τρελο-Τσακαγιάννη, ενός βοσκού που πετούσε πέτρες και καβαλίνες στους περαστικούς και είχε μετατρέψει το χώρο σε δικό του βασίλειο.
Η πολύμηνη αγωνιστική αδράνεια και η μείωση των εσόδων από εισιτήρια, ως αποτελέσματα της τιμωρίας τους από ΕΠΣΠ και ΕΠΣΑ, της διαγραφής από την ΕΠΟ και άρα της συνεπαγόμενης μη συμμετοχής τους στα πρωταθλήματα που εκείνες διοργάνωναν επέφερε τριγμούς στο ΠΟΚ.
Διεθνές τουρνούα
Όπως συμβαίνει συνήθως, όμως, σε αυτές τα περιπτώσεις, «γέννησε» και ιδέες… Μια εξ αυτών, ήταν και η διοργάνωση διαφόρων τουρνουά, στα οποία συμμετείχαν και ξένες «εμπορικές» ομάδες από την Γιουγκοσλαβία και την Ουγγαρία, ή την Τσεχοσλοβακία και την Ρουμανία.
Οι τρεις σύλλογοι μοιράζονταν τα έξοδα φιλοξενίας όπως βέβαια και τα έσοδα από τις εισπράξεις και κάπως έτσι φτάσαμε, το Μεγάλο Σάββατο του 1928, στις 14 Απριλίου, στο «Ποδοσφαιρικό έπαθλο Πάσχα 1928»!
Νικητής ήταν ο Ολυμπιακός, ενώ συμμετείχαν επίσης, με στόχο τη μεγαλύτερη επιτυχία των αγώνων, η ισχυρή Μπεογκράτσκι Γιουγκοσλαβίας (σ.σ. νυν ΟΦΚ Βελιγραδίου) και μία μικτή παικτών της πρώην πρωταθλήτριας Ρουμανίας, Βένους και της Σπάρτα, αμφότερες από το Βουκουρέστι.

Έσβησε» το ΠΟΚ, ατόνησε το ενδιαφέρον!
Η διοργάνωση συνεχίστηκε με διακοπές έως το 1964, για να διεξαχθεί σε 23 συνολικά περιπτώσεις. Μεταξύ 1930 και 1936 διεξήχθη μία μόνο φορά, καθώς υπήρξαν αυξημένες υποχρεώσεις των τριών σωματείων του ΠΟΚ στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, αλλά και της Εθνικής Ελλάδας, το 1932 και το 1936.
Εντούτοις αυτά συγκροτούσαν μικτές ομάδες, που την ημέρα του Πάσχα αγωνίζονταν στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, ώστε να διατηρήσουν «ζωντανή» τη διοργάνωση και κυρίως να εξασφαλίσουν εισπράξεις για τα ταμεία τους!
Είχε, δε, μεγάλη οικονομική επιτυχία, δεδομένου ότι οι τρεις συγκεκριμένοι σύλλογοι υποστηρίζονταν από την πλειονότητα των φιλάθλων του λεκανοπεδίου…
Μάλιστα, είναι χαρακτηριστικό ότι συνεχίστηκε ακόμα και μετά την «εξομάλυνση» των σχέσεων Παναθηναϊκού, Ολυμπιακού και ΑΕΚ με την ΕΠΟ όταν, τον Ιούλιο του 1928, η τελευταία αποφάσισε να τους δεχτεί πίσω στα μητρώα της!

Τελικά στις 7 Μαρτίου 1963 το ΠΟΚ έπαψε και επίσημα να υφίσταται. H είσοδος των ομάδων στα δελτία του ΠΡΟ-ΠΟ, η καθιέρωση της Α’ Εθνικής κατηγορίας και η συμμετοχή των ελληνικών ομάδων στα Ευρωπαϊκά κύπελλα ποδοσφαίρου, έκαναν το θεσμό αυτό να ατονήσει και τελικά να καταργηθεί, για να έρθει μαζί του και το τέλος του Κυπέλλου Πάσχα.
Για την ιστορία, πολυνίκης του θεσμού υπήρξε ο Ολυμπιακός με 11 κύπελλα. Τον ακολούθησαν Παναθηναϊκός και ΑΕΚ με τέσσερα, ενώ από μία κατάκτηση είχαν οι Προγκρεσούλ Βουκουρεστίου, Κολωνία, Άρης και Εθνικός.