Λάζαρος Γεωργακόπουλος στο Newpost: Από την «Προδοσία» στον «Σασμό» – Ο ρόλος «έκπληξη» στη σειρά και ο «παράνομος έρωτας»

Λίγες οι ταμπέλες των θεάτρων που φωτίστηκαν φέτος. Και εκεί που περπατάς στην πόλη αμέριμνος, διαπιστώνεις ότι η πανδημία της covid-19 βάλθηκε να «ξεπαστρέψει» την τέχνη του θεάτρου. Κάποτε δυσανασχετούσαμε με την πληθώρα παραστάσεων και τώρα οι παραγωγές είναι μετρημένες στα δάκτυλά. Εν πάση περιπτώση ο χαμένος χρόνος στην Τέχνη, εύκολα μπορεί να αναπληρωθεί, το θέμα είναι την φωνή του καλλιτέχνη ποιος ακούει…  

Έξω από το Θέατρο Βρετανία η ατμόσφαιρα αλλάζει. «Προδοσία» του Χάρολντ Πίντερ, σε σκηνοθεσία Αιμίλιου Χειλάκη. Ο ηθοποιός Λάζαρος Γεωργακόπουλος με περιμένει μπροστά  στην μεγάλη σκάλα του θεάτρου. Είχε μόλις επιστρέψει από  γύρισμα.  Μπαίνω στο «Σασμό» μου αποκρίνεται, στον Alpha.  Και εκεί αρχίσαμε να μιλάμε για την επιτυχία της σειράς. Στη συνέχεια μιλήσαμε για τις επιπτώσεις της πανδημίας στις ζωές μας, την ανθρώπινη επαφή, τον έρωτα, τη λογοκρισία,  αλλά και για το έργο «Προδοσία» όπου συμπρωταγωνιστεί μαζί με Αιμίλιο Χειλάκη και Αθηνά Μαξίμου.

Συνέντευξη του Λάζαρου Γεωργακόπουλου στη Λαμπριάνα Κυριακού

«Αν ζούσε ο Πίντερ θα είχε πολλά να γράψει για όλα αυτά που βιώνουμε, δεν νομίζετε;

Σίγουρα θα είχε να πει και να γράψει πολλά για ένα γεγονός που απασχόλησε ταυτόχρονα την παγκόσμια κοινότητα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Γι΄ αυτήν την αόρατη επέλαση του τρόμου, για τις άδειες πόλεις, για τα ραντεβού στα μπαλκόνια για ένα χειροκρότημα, για τον θάνατο ανθρώπων στους δρόμους, για τους ομαδικούς τάφους, την αδημονία να μάθεις τι έγινε σε χώρες πολλά χιλιόμετρα μακριά, για τις μεγάλες σιωπές στον εγκλεισμό, για τον συντονισμό εκατομμυρίων στην ίδια συχνότητα, για τον αγώνα δρόμου των επιστημόνων, για την ανθρώπινη ανοησία. Όμως το πιο σημαντικό θα ήταν ο τρόπος που θα επέλεγε να πει κάτι και αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ.

Υπαρξιακό το δράμα μας, όπως και στην «Προδοσία».

Ο κορωνοϊός έφερε στην επιφάνεια βασικούς φόβους της ανθρώπινης ύπαρξης. Σε μια εποχή που αισθανόμαστε άτρωτοι η εμφάνιση του ιού μας έφερε αντιμέτωπους κατ’ αρχήν με τον φόβο του θανάτου, τον δικό μας και των δικών μας. Αυτή η αίσθηση ότι δεν ξέρουμε τίποτα, ότι είμαστε αβοήθητοι χτύπησε στην καρδιά την βασική ανάγκη του ανθρώπου για έλεγχο. Και μετά η κατάργηση βασικών ελευθεριών της καθημερινότητας, η απομόνωση από τους άλλους για μεγάλα χρονικά διαστήματα, μας έφερε σε απόγνωση, κατάθλιψη, παράλυση, έκρηξη βίας. Η αντίσταση σε αυτές τις καταστάσεις φαινόταν μάταιη, η αίσθηση ότι αυτό δεν θα τελειώσει ποτέ γιγαντωνόταν. Οι ερωτήσεις για το νόημα όλου αυτού που συμβαίνει πολλές. Την ώρα που κινδυνεύει η σωματική και ψυχική μας υγεία ίσως είναι η στιγμή να αντιστρέψουμε το δράμα μας και να δούμε πιο καθαρά την ζωή μας,  να βγάλουμε κάτι θετικό μέσα απ’ όλη αυτήν την ιστορία. Το κάθε τι έχει δύο όψεις, ας διαλέξουμε την φωτεινή πλευρά.

«Η χειραψία μετατράπηκε σε  μπουνίτσα, η τάση για μια αγκαλιά με τον φίλο διακόπηκε απότομα… Ακόμα και τους ανθρώπους που γνώρισα στην διάρκεια της πανδημίας, δεν τους έχω δει ποτέ χωρίς μάσκα, δεν ξέρω αν θα τους αναγνωρίσω μετά…»

Τελικά με την πανδημία ο άνθρωπος φοβήθηκε περισσότερο το κλείσιμο στο σπίτι και τη στενή επαφή με τους οικείους του, παρά τον ιό. Τελικά οι τέλειοι ξένοι, είναι αυτοί που ζουν στο ίδιο σπίτι.  Αλλά το τραγικό είναι άλλο, που δεν μπορούμε να χαλάσουμε την καθημερινότητα μας.

Οι συνθήκες ζωής σήμερα, οι τρελές ταχύτητες, η διαδικτυακή επικοινωνία, η εσωστρέφεια, οι επαγγελματικές και οικονομικές δυσκολίες, είχαν δημιουργήσει σχέσεις προβληματικές που με τον εγκλεισμό διογκώθηκαν. Οι ελάχιστες ώρες που βρίσκονταν δύο άνθρωποι στην καθημερινότητά τους έγιναν πάρα πολλές λόγω του εγκλεισμού, και τα λιγοστά θέματα που είχε να συζητήσει ένα ζευγάρι μέσα στις ατέλειωτες ώρες συνύπαρξης δεν έφταναν να καλύψουν τον τεράστιο χρόνο. Τώρα πια χωρίς τους φίλους σαν ένα δεκανίκι της σχέσης, χωρίς ιδιωτικό χώρο η χρόνο, οι μη ουσιαστικές σχέσεις βρέθηκαν σε πολύ δύσκολη θέση αντίθετα με τις υγιείς που βρήκαν χρόνο να ανθίσουν ακόμη περισσότερο. Ο άγνωστος που έχει πάρει την θέση του δικού σου ανθρώπου μπορεί να είναι αιτία χωρισμού αλλά και επαναπροσδιορισμού της σχέσης. Το σίγουρο είναι οτι η επόμενη μέρα θα μας βρει πιο ειλικρινείς με τους άλλους, είτε η απόφαση είναι η απομάκρυνση είτε είναι η διατήρηση της καθημερινότητας για όποιους λόγους, γιατί ακόμα και αυτή θα είναι μια συνειδητή και ειλικρινής επιλογή συμβιβασμού, χωρίς το πανέμορφο περιτύλιγμα της ευτυχισμένης οικογένειας. 

Mετά από δυο χρόνια που γνωρίζουμε πολλά από τον κορωνοϊό, πώς βλέπετε τα πράγματα; Πόσο σας επηρέασε αυτή η κατάσταση;

Πιστεύω οτι βρισκόμαστε στο τέλος της πανδημίας, αυτής της μεγάλης τρέλας που ζήσαμε τελευταία.. Φαντάζομαι οτι θα συνεχίσει να υπάρχει ο ιός αλλά περισσότερο αποδυναμωμένος. Συνειδητοποιήσαμε όλοι, για μια ακόμη φορά, οτι τίποτα δεν είναι δεδομένο. Η αγκαλιά, το φιλί, η χειραψία, η συνύπαρξη με τους άλλους, ο αυθορμητισμός, εκδιώχτηκαν από την καθημερινότητά μας. Ο φόβος κυριάρχησε στις ζωές μας και αυτό είναι το οδυνηρό. Γιατί ουσιαστικά δεν φοβόμαστε τον ιό αλλά τον άλλον αφού αυτός είναι ο φορέας του. Ακόμα και τώρα , μετά από τόσους μήνες, δεν ξέρω πως να συμπεριφερθώ με τον απέναντι. Το σώμα πράττει όπως ξέρει και η λογική, την ίδια στιγμή, επιβάλλει κάτι άλλο. Η χειραψία στην διάρκεια της κίνησης μετατρέπεται στην γνωστή μπουνίτσα, η τάση για μια αγκαλιά με τον φίλο διακόπτεται απότομα, σαν να πήγες να κάνεις κάτι κακό. Ακόμα και τους ανθρώπους που γνώρισα στην διάρκεια της πανδημίας, δεν τους έχω δει ποτέ χωρίς μάσκα, δεν ξέρω αν θα τους αναγνωρίσω μετά, και αυτό μου δημιουργεί τέτοια αμηχανία και σύγχυση, που δυσκολεύομαι να φανταστώ την περιβόητη επιστροφή στην κανονικότητα.

Αυτή η μάστιγα, που μόλις εκφράσει κάποιος τη γνώμη του για κάτι – λαθεμένα και μη –  γίνεται στόχος των πάντων και χωρίζει σε στρατόπεδα ηθοποιούς ακόμα και κοινό, πως την βλέπετε;

Τις περισσότερες φορές τα θέματα που αναδύονται είναι χωρίς ουσία. Μεγεθύνονται πράγματα για να δημιουργηθεί θέμα, να υπάρχει κάτι να ασχολούμαστε, να βγει και η σημερινή εκπομπή η άρθρο. Και ο κόσμος καλείται να πάρει θέση σε κάτι μεγάλο η ακραίο  που ουσιαστικά δεν υπάρχει. Όταν όμως υπάρχει, δεν μου αρέσει αυτή η διάθεση λογοκρισίας που επικρατεί. Αυτή η εμπάθεια του ενός προς τον άλλον, σαν να γίνεται ένας πόλεμος για το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας της δημοσιότητας η της ηθικής. Ας κρατάμε χαμηλούς τους τόνους, υπάρχουν περισσότερα πράγματα που μας ενώνουν παρά μας χωρίζουν.Ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του, αλλά κανείς δεν μπορεί να κουνά το δάχτυλο στον άλλον σαν να έχει το αλάθητο η να μπορεί να ορίζει αυταρχικά ο ίδιος  τους κανόνες.

Λογοκρισία πάντα θα υπάρχει, αλλά κάπως η ανθρωποφαγία έχει γίνει «διατροφική συνήθεια» στις μέρες μας;

Ναι, άρτος και θέαμα, αυτό παρακολουθούμε τον τελευταίο καιρό, αυτή είναι η τάση του σήμερα. Η κοινωνική και ψυχολογική εξόντωση ανθρώπων είναι η μεγαλύτερη ευχαρίστηση κάποιων ομάδων. Και είναι εύκολο να το βλέπεις να γίνεται μπροστά στα μάτια σου από έναν καναπέ, και ακόμα πιό εύκολο να το διαπράττεις στο διαδίκτυο κρυμμένος πίσω από ένα ψευδώνυμο. Όμως αυτή η εξόντωση συνήθως γίνεται από άτομα που την χρησιμοποιούν  για την κοινωνική τους επικράτηση. Αυτοί οι ιδιοτελείς τιμητές της ηθικής, οι υπέρμαχοι του καλού, συνήθως  διαπράττουν χειρότερα απο αυτά που καταγγέλουν, στο σκοτάδι. Και αυτό που δεν καταλαβαίνουν είναι οτι πολύ εύκολα , σε αυτό το απάνθρωπο παιχνίδι, μπορεί να βρεθούν από καταγγέλοντες καταγγελόμενοι. Και ας μην ξεχνάμε οτι πολλοί θέλησαν να φτιάξουν καριέρες ως λαικιστές της ηθικής.

«Πριν ψάξουμε για αποδιοπομπαίο τράγο καλό θα ήταν να κοιτάξουμε μέσα μας και να δούμε το ποσοστό της ευθύνης μας».

Μιας και άρχισα την κουβέντα μας με Χάρολτν Πίντερ, λέω, να την συνεχίσω με την «Προδοσία». Πείτε μου για το έργο;

Η Προδοσία; είναι ένα έργο για τις μικρές και μεγάλες προδοσίες ενός ερωτικού τριγώνου όπου οι δύο άντρες είναι κολλητοί φίλοι, και το κάνει με έναν εξαιρετικό και ιδιοφυή τρόπο. Αρχίζει από το τέλος της σχέσης, όταν το παράνομο ζευγάρι έχει χωρίσει, και σιγά σιγά προχωράει στην αρχή αυτής της σχέσης, εκεί που ξεκίνησαν όλα. Σκηνή με σκηνή παρακολουθούμε τρεις ανθρώπους να προδίδουν τους άλλους, τον εαυτό τους, τα όνειρά τους, να παλεύουν με τον αδίστακτο χρόνο που διαλύει τα πάντα, με τις διαφορετικές τους αναμνήσεις, με την προσπάθειά τους να μην χαλάσουν την καθημερινότητα. Και όλα αυτά με το χειρουργικό και σαρκαστικό χιούμορ του Πίντερ.

Πείτε μας για τον ρόλο σας και πώς επηρεάζει την πλοκή του έργου;

Ο Ρόμπερτ, ο σύζυγος της Έμμα και ο καλύτερος φίλος του Τζέρυ, είναι ένας επιτυχημένος εκδότης που βιώνει διπλή προδοσία. Χωρίς να έχουμε αρκετά στοιχεία για το βιογραφικό του ήρωα, όπως κάνει πάντα ο Πίντερ, θα μπορούσα να πω ότι είναι ένας άνθρωπος εγκρατής, με κυνικό χιούμορ, ανεξιχνίαστος ακόμα και για τους δικούς του ανθρώπους, με μια έντονη κρυφή ζωή, με έναν ιδιαίτερο ψυχισμό που μόνο ψήγματα αφήνει να φανούν, πιστός με έναν δικό του τρόπο. ΄Έχει γνωρίσει στιγμές ευτυχίας αλλά επιλέγει την διατήρηση της καθημερινότητάς του, και αυτή είναι η μεγαλύτερη προδοσία που διαπράττει, η προδοσία απέναντι στον εαυτό του. Όσο για το πως επηρεάζει τις εξελίξεις θα έλεγα οτι δεν κάνει τίποτα, αλλά και μόνο η υπαρξή του, θυμίζοντας στους άλλους την προδοσία τους, πυροδοτεί τις συναισθηματικές  τους εξελίξεις. 

Σε κάθε «προδοσία» είθισται ο άνθρωπος να ρίχνει την ευθύνη στον άλλο. Άσχημη συνήθεια μπορεί και άμυνα, μπορεί και πραγματικότητα. Τι λέτε;

Σίγουρα ο άνθρωπος χρησιμοποιεί αυτόν τον αμυντικό μηχανισμό, όχι μόνο στην προδοσία αλλά και σε οτιδήποτε άσχημο του συμβαίνει. Φταίει το σύστημα, οι κοινωνικές συνθήκες, η οικονομική κρίση, ο άλλος.  Είναι μια τακτική άλλωστε που διδάσκεται συνέχεια στην τηλεόραση και στις εφημερίδες που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, σε οτιδήποτε συμβαίνει προσπαθούν πάντα να κατηγορήσουν κάποιον. Αυτή η αποποίηση ευθυνών στις ανεξέλεγκτες πτυχές της ζωής, μας υποβάλει σε μία κατάσταση συνεχούς θυμού το ίδιο καταστροφικού για εμάς και τους γύρω μας. Είναι μια επίθεση στον άλλον για να τον πληγώσω  λόγω αυτού του θυμού. Πριν ψάξουμε για αποδιοπομπαίο τράγο καλό θα ήταν να κοιτάξουμε μέσα μας και να δούμε το ποσοστό της ευθύνης μας. Ίσως έτσι αποφύγουμε τον ανεξέλεγκτο θυμό, σίγουρα όμως θα  έρθουμε σε μεγαλύτερη επαφή με τον εαυτό μας.

Πάντως, λίγοι αντιστάθηκαν στον έρωτα, τουλάχιστον σε αυτό το πάθος που σε κάνει να νιώθεις το αίμα σου να κυλά στις φλέβες σου. Και για μια γυναίκα εκείνης της εποχής – δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Υπάρχει αυτό το ιδεώδες που καταρρίπτει τη λογική. 

Και για τον άντρα και για την γυναίκα υπάρχει ο διαχειρήσιμος έρωτας και εκείνος που είναι πάνω απο τις δυνάμεις του. Στον πρώτο είσαι υπεύθυνος για τις πράξεις και τις αποφάσεις σου, είναι επιλογή σου να προδόσεις και να αφεθείς στο συναίσθημα. Στον άλλον τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Είναι κάτι που σε υπερβαίνει, που κυριαρχεί το άλογο. Σε αυτή την περίπτωση, το να μην αφεθείς σε αυτό το πάθος, είναι μεγαλύτερη η προδοσία, προδοσία που κάνεις στον εαυτό σου παρά στον άλλον. Και αυτό είναι χειρότερο. Δεν αισθάνομαι όμως οτι η σχέση της Έμμα και του Τζέρυ στην Προδοσία είναι τέτοιου μεγέθους. Και οι δύο διατηρούν τις ζωές τους, δεν έχουν διάθεση να αλλάξουν τις συνήθειές τους παρά ίσως μόνο όταν θα υπάρξει εγκυμοσύνη. Η σχέση διέπεται από την ανάγκη κάλυψης κενών περισσότερο παρά από ένα  μεγαλειώδες αίσθημα, όσο κι αν ντύνεται με έναν βαρύ λογοτεχνικό λόγο.

«Θα έλεγα οτι η πιο μεγάλη προδοσία έχει να κάνει με τον φίλο. Στον έρωτα και τον γάμο έχουμε συνηθίσει να περιμένουμε τα πάντα. Η προδοσία είναι το αναμενόμενο. Βλέποντας ένα ζευγάρι πολλών χρόνων μας φαίνεται σχεδόν αφύσικο».

Ο ήρωας σας, διπλά προδομένος. Και από κολλητό και από σύζυγο. Ωστόσο ποια από τις δυο προδοσίες τον σκότωσε περισσότερο;

Θα έλεγα οτι η πιο μεγάλη προδοσία έχει να κάνει με τον φίλο. Στον έρωτα και τον γάμο έχουμε συνηθίσει να περιμένουμε τα πάντα. Η προδοσία είναι το αναμενόμενο. Βλέποντας ένα ζευγάρι πολλών χρόνων μας φαίνεται σχεδόν αφύσικο. Aναρωτιόμαστε ποιό μπορεί να είναι αυτό το μυστικό που κρατάει μαζί δύο ανθρώπους. Ενώ μία φιλία χρόνων, ακόμα και από τα παιδικά μας χρόνια, θεωρείται κάτι πολύ πιο κοινό,  πιο εφικτό. Και είναι, γιατί δεν υπάρχει η αποκλειστικότητα, αντίθετα με τον έρωτα και τον γάμο. Δεν υπάρχει η φθορά της συμβίωσης. Έτσι το να προδώσεις τον φίλο είναι πράξη χωρίς εμφανή λόγο και αιτία, και αυτό το κάνει  πιο δύσκολο στην διαχείρισή του. Όμως ο Ρόμπερτ δεν είναι μόνο το θύμα, δεν είναι μόνο προδομένος, προδίδει κι αυτός, ακόμα κι αν οι δικές του προδοσίες είναι  ίσως μικρότερης κλίμακας. 

 Η έννοια της λέξης προδοσία, αποδίδεται από τον καθένα ξεχωριστά, σύμφωνα με τις προσδοκίες που είχε από τον άλλον. Εσείς ποιαν έννοια θα δίνατε στην λέξη προδοσία;

Οτι προδίδεται η εμπιστοσύνη στον άλλον. Η εμπιστοσύνη για μένα είναι το πιό σημαντικό στις σχέσεις. Με αυτήν αισθάνεσαι πιό ελεύθερος και αυθεντικός, χωρίς τις ψυχοφθόρες δεύτερες σκέψεις και προσποιήσεις. Όταν γκρεμιστεί αυτή με ψέμματα, δεν ξέρω πως μπορεί να αποκατασταθεί μία σχέση σε οποιαδήποτε μορφή, είτε επαγγελματική είτε φιλική ειτε ερωτική. Γιατί το παρόν μπορείς να το αντιμετωπίσεις, το μέλλον επίσης βάζοντας την σχέση σε μια νέα βάση με την γνώση του συγκεκριμένου γεγονότος, αλλά με το παρελθόν τι γίνεται;  Όλο το παρελθόν δηλητηριάζεται από αυτήν την προδοσία, το κάθε τι φωτίζεται διαφορετικά, παντού βλέπεις  κρυμμένα ψέμματα, αναποδογυρίζεται η μισή σου ζωή και αυτό δεν είναι εύκολο να το διαχειριστείς γιατί δεν μπορείς να κάνεις απολύτως τίποτα. Όπως δύσκολα μπορείς να αντιμετωπίσεις την καχυποψία που αρχίζει να υπάρχει πια στις σχέσεις.

 Είστε σπουδαίοι ηθοποιοί στη σκηνή. Πώς είναι να συνεργάζεσαι μαζί τους;

Είναι υπέροχο γιατί είναι και πιο εύκολο και πιο δημιουργικό. Αν και με την Αθηνά παίζουμε πρώτη φορά μαζί και με τον Αιμίλιο είχαμε συναντηθεί σκηνικά μόνο μία φορά στο Αμόρε στον Μακμπέθ, ταιριάξαμε και οι τρεις πολύ γρήγορα. Η συνεννόηση γίνεται αυτόματα, η επικοινωνία στην σκηνή είναι εύκολη υπόθεση, τα μάτια είναι γεμάτα, το ενδιαφέρον του ενός για τον άλλον  συγκινητικό, η ευελιξία στο ‘τώρα’ του άλλου μεγάλη. Ακόμα πιο σημαντικό όμως είναι οτι τα βρίσκουμε και εκτός σκηνής. Ανοιχτοί και χωρίς φόβο για τον άλλον, μπορούμε να συμβιώνουμε με χιούμορ, αγάπη και ανιδιοτέλεια σε αυτή την τόσο δύσκολη εποχή για το θέατρο και όχι μόνο.

Να μιλήσουμε και για τον Σασμό; 

Ταυτόχρονα με τις παραστάσεις στην Προδοσία στο θέατρο Βρετάνια, άρχισα γυρίσματα για την πολύ επιτυχημένη σειρά Σασμός.

Σε ρόλο;

 Σε έναν πολύ ενδιαφέροντα ρόλο ενός φυλακισμένου, ενός ανθρώπου του υποκόσμου που κινείται με απίστευτη άνεση ανάμεσα στο καλό και το κακό, με τις δικές του ηθικές αξίες και ένα προσωπικό δράμα που με συγκινεί. Μία πολύ ωραία συνεργασία που με χαροποιεί ιδιαίτερα.

Info: 

Θέατρο Βρετάνια 

Συντελεστές –  Παίζουν:

Τζέρι: Αιμίλιος Χειλάκης
Έμμα: Αθηνά Μαξίμου
Ρόμπερτ: Λάζαρος Γεωργακόπουλος
Ένας σερβιτόρος: Νίκος Τσιμάρας
Μετάφραση: Μανώλης Δούνιας
Σκηνοθεσία: Αιμίλιος Χειλάκης
Συνεργαζόμενη σκηνοθέτις: Λίνα Ζαρκαδούλα
Σκηνικά Κοστούμια: Γιώργος Γαβαλάς
Μουσική: Δημήτρης Καμαρωτός
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Νικος Τσιμάρας
Φωτογραφίες: Γιάννης Βασταρδής
Θεατρικές Επιχειρήσεις: Κάρολος Παυλάκης

Ημέρες και ώρες παραστάσεων

Τετάρτη – 21:00
Πέμπτη – 21:00
Παρασκευή – 21:00
Σάββατο – 18:00 & 21:00 (διπλή παράσταση)
Κυριακή – 19:00

Διάρκεια παράστασης: 1 ώρα και 15 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων

Για τις πρώτες παραστάσεις η τιμή των εισιτήριων είναι γενική είσοδος 10 ευρώ αποκλειστικά στα κανάλια πώλησης της Ticketmaster

• Θέατρο Βρετάνια
• Λάζαρος Γεωργακόπουλος
• προδοσία
• Σασμός