Λευκά Όρη: Το μπαλκόνι του Λιβυκού και του Κρητικού πελάγους – «Απόκοσμα» τοπία και ένα από το πιο απαιτητικά βουνά για ορειβάτες

Ο επιβλητικός ορεινός όγκος της Δυτικής Κρήτης με τις απόκοσμες Μαδάρες, όπως ονομάζονται τα ψηλότερα σημεία των Λευκών Ορέων, αποτελεί το μεγαλύτερο καταφύγιο ενδημικών φυτών της χώρας μας προσελκύοντας το ενδιαφέρον από δεκάδες βοτανολόγους ολόκληρου του πλανήτη. Τα Λευκά Όρη είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά βουνά της Ελλάδας, ένας γιγάντιος ορεινός όγκος που δεσπόζει στο μέσο της Μεσογείου. Η ονομασία Λευκά Όρη προέρχεται από το γεγονός ότι οι κορυφές φαίνονται λευκές σχεδόν όλο το χρόνο, τόσο από το χιόνι όσο και από τα γυμνά βράχια που γυαλίζουν στον ήλιο. Βρίσκονται στη δυτική Κρήτη, έχουν κατεύθυνση από τα δυτικά προς τα ανατολικά και καταλαμβάνουν μια έκταση μήκους 50 και πλάτους 25 χιλιομέτρων που αποτελεί σχεδόν το 40% του νομού Χανίων.

Περισσότερες από πενήντα κορυφές ψηλότερες από 2.000 μέτρα. Βαθιές χαράδρες, πολλά φαράγγια με γκρεμνούς ιλιγγιώδεις, κακοτράχαλες ράχες με επιβλητικούς βράχους, προσιτές, αλλά και δύσβατες διαδρομές, ο συνδυασμός όλων των παραπάνω είναι τα Λευκά Όρη.

Tα βουνά είναι ένα αληθινό μπαλκόνι απάνω από το Λιβυκό και το Κρητικό Πέλαγος, τέτοιο που ούτε η φαντασία μεγάλου καλλιτέχνη δε θα μπορούσε να συλλάβει.

Τα Λευκά Όρη είναι ένα συγκρότημα που έχει πιο πολλές ψηλές, απ’ ότι χαμηλές κορυφές. Είναι τα βουνά που κάθε κορυφή είναι ανεξάρτητη, αλλόσχημη και με ιδιομορφίες από τη διπλανή της. Τριάντα χλμ. μήκος και 25 χλμ. πλάτος, καταλαμβάνει η έκταση τους. Μαδάρες τα αποκαλούν οι ντόπιοι και πουθενά στα ψηλώματά τους δε θα βρεις στρωτό μονοπάτι σαν αυτά που ξέρομε στην Ηπειρωτική Ελλάδα. Άδενδρα, άγρια με πέτρες κοφτερές και τεράστιες εκτάσεις με χαλίκι που δυσκολεύει τους περιπατητές στις εξορμήσεις τους προς αυτά.

Σωστά λοιπόν ορειβάτες Έλληνες και ξένοι θεωρούν τα Λευκά Όρη επίπονο βουνό. Ανεβαίνοντάς τα όμως βλέπεις ότι η αγριάδα είναι συνταιριασμένη με τη μεγαλοπρέπεια, η δυσκολία στην ανάβαση συνυφασμένη με τη μαγεία και την απόλαυση. Οι Πάχνες είναι η ψηλότερη κορυφή, 2.454 μέτρα, αλλά η θέα προς τις δύο γυαλιές (Κρητικό-Λυβικό Πέλαγος), είναι το ίδιο υπέροχη από πάμπολλες κορυφές λίγο χαμηλότερες.

Από πού να ξεκινήσει κανείς: από τα οροπέδια της, από τα επιβλητικά φαράγγια, από τις άγριες χαράδρες, από τα γεμάτα θρύλους σπήλαια, από τις δολίνες ή από την υπέροχη ανθρώπινη παρουσία, που με την φιλοξενία τους σε βάζουν σε μεγάλο δίλημμα ακόμη και να μείνεις εκεί μαζί τους.

Στα Λευκά Όρη συναντάμε φαράγγια με το μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τους περιηγητές των φαραγγιών στην Ελλάδα. Το μεγαλύτερο φαράγγι και πιο γνωστό είναι το Φαράγγι της Σαμαριάς. Υπάρχουν και άλλοι «φαράγγες» σύμφωνα με την ντοπιολαλιά, όπως της Αράδαινας, της Τρυπητής κ.α. που θα πρέπει να αφεθείς στη φύση και να αφιερώσεις χρόνο για να ανακαλύψεις τις ομορφιές τους.

Στα οροπέδια του Ομαλού και του Ασκύφου μπορεί κανείς να γνωρίσει την κρητική φιλοξενία και να γευθεί το «απαύγασμα» της μεσογειακής κουζίνας και τις υπέροχες κρητικές νοστιμιές.

• Κρήτη
• Λευκά Όρη