Make Greece Trump Again – Όταν ο Τσίπρας μιλάει… τα Oscar γίνονται «Βατόμουρα» – «Οξυγόνο» για τον λαό, αερολογία για τους πολιτικούς – Οι πλοίαρχοι ξεπερνούσαν τον αριθμό των… πλοίων

Αλέξης Τσίπρας: ο πολιτικός που κατάφερε να συνεργαστεί με τον Πάνο Καμμένο και το συφερτό του, να ανοίξει διάλογο με ακραίους και να εκμεταλλευτεί τις ψήφους της Χρυσής Αυγής για να οδηγήσει στην πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά, σήμερα μας κουνά το δάχτυλο για την άνοδο του ακροδεξιού λαϊκισμού. Είναι λίγο σαν τον “Goodfellas”: πρώτα απολαμβάνεις τη ζωή στο σκοτάδι, και μετά παριστάνεις τον ηθικολόγο όταν τα φώτα σε καίνε.

Μιλάει για “πανευρωπαϊκές συμμαχίες δικαιοσύνης” ένας άνθρωπος που έστησε πολιτικές πατέντες βασισμένες στην αναξιοπιστία και την υποκρισία. Γιατί, όπως έλεγε ο Θουκυδίδης, «οι άνθρωποι γίνονται δικαιότεροι μόνο όταν φοβούνται την κρίση». Μόνο που ο κ. Τσίπρας, έχοντας μάθει από το εγχώριο παιχνίδι εξουσίας, επιχειρεί να αναβαθμίσει το brand του σε διεθνές επίπεδο, κλείνοντας το μάτι στις ίδιες δυνάμεις που κάποτε χρησιμοποιούσε για να ανέβει.

Από τα εύκολα λόγια στις βαριές σιωπές

Ο Τσίπρας μιλά για τις ανισότητες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, αλλά ξεχνά πως η δική του θητεία βασίστηκε στη διαχείριση αυτών των ίδιων ανισοτήτων. Όπως στο “The Big Short”, έβλεπε την κατάρρευση να έρχεται, αλλά αντί να τη σταματήσει, την έκανε εργαλείο για τη δική του πολιτική επιβίωση. Οι αναφορές του σε “σεβασμό συνόρων” και “μη παρεμβάσεις” από τις ΗΠΑ είναι η ίδια ρητορική που κάποτε αντικαθιστούσε με αντιμνημονιακά συνθήματα, προτού υπογράψει τα πάντα.

Όπως έλεγε ο Λίνκολν, «Μπορείς να ξεγελάσεις κάποιους ανθρώπους για πάντα, αλλά όχι όλους για πολύ». Η “πανευρωπαϊκή συμμαχία” που ευαγγελίζεται μοιάζει περισσότερο με μια προσπάθεια εξιλέωσης για λάθη του παρελθόντος. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι το κοινό κουράστηκε να ακούει υποσχέσεις από πρωταγωνιστές που δεν έχουν μάθει ακόμη τον ρόλο τους. Στο φινάλε, η δικαιοσύνη που επικαλείται μοιάζει περισσότερο με σκηνικό παρά με ουσία.

«Είδα φως και μπήκα» – Το comeback της λαϊκής οργής

Στην πλατεία Συντάγματος και στις πλατείες ανά την επικράτεια, η συλλογική μνήμη βροντοφώναξε εκεί που η πολιτική μυωπία φοβόταν να κοιτάξει. Κόμματα που περηφανεύονται ότι «νιώθουν τον παλμό του λαού» – λες και διαθέτουν την έκτη αίσθηση του Χάλεϊ Τζόελ Όσμεντ στο “The Sixth Sense” – δεν είχαν καν αντιληφθεί πως οι δρόμοι ξαναγέμισαν με οργή. Το τραύμα των Τεμπών, βαθύ και αναπάντητο, έδειξε πως οι ράγες που ενώνονται, μπορούν ταυτόχρονα να χωρίζουν: την κοινωνία από τους ταγούς της.

Αν οι πολιτικοί αρχηγοί έψαχναν τον λαϊκό σφυγμό, τότε τον βρήκαν εκεί που δεν τον περίμεναν – στις μαζικές διαδηλώσεις, όπου η παρουσία τους θύμισε περισσότερο guest stars παρά πρωταγωνιστές. Άλλοι κατέβηκαν από αντιπολιτευτικό αντανακλαστικό, σαν το “Groundhog Day” να τους έχει παγιδεύσει σε επανάληψη των ίδιων ενεργειών. Άλλοι πάλι, εμφανίστηκαν προσεκτικά, με αστυνομική συνοδεία – όπως ένας διάσημος σταρ που περπατά ανάμεσα σε θαυμαστές, αλλά ποτέ ανάμεσά τους.

Όταν η απελπισία γίνεται ευκαιρία – Ο τηλεφωνικός μαραθώνιος

Η πολιτική ευαισθησία, λένε, είναι η τέχνη του εφικτού. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, τα κόμματα της αντιπολίτευσης αποφάσισαν να εξερευνήσουν το… ανέφικτο. Με το που είδαν την κοινωνική οργή να μετατρέπεται σε μαζική παρουσία στους δρόμους, τα τηλέφωνα πήραν φωτιά. Οι συνομιλίες ανάμεσα στις κομματικές έδρες θύμιζαν καστ για νέο “Ocean’s Eleven”, μόνο που εδώ η ληστεία είχε στόχο την οργή – και όχι το καζίνο.

Οι πολιτικοί που κάποτε δόξασαν τα μεγάλα ρεύματα αγανάκτησης τώρα επιχειρούν να καβαλήσουν και πάλι το κύμα. «Όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται, την πρώτη φορά είναι τραγωδία, τη δεύτερη φάρσα», είπε ο Μαρξ. Και οι πολιτικοί μας, δυστυχώς, μοιάζουν αποφασισμένοι να κάνουν και τις δύο εκδοχές να συμβούν ταυτόχρονα.

Ρεύμα ή βάλτος;

Κάποιοι, βέβαια, ενόχλησαν τους συνομιλητές τους με πρόωρες διαρροές, δίνοντας την εντύπωση πως το μόνο που ελπίζουν είναι να «ξαναχτίσουν το αφήγημα». Η αγανάκτηση του κόσμου, ωστόσο, δεν είναι μια σκηνή έτοιμη για πολιτική εκμετάλλευση. Η ιστορία έχει δείξει πως, όταν η οργή διαβρωθεί από τη μικροπολιτική, καταλήγει να μην είναι ούτε ρεύμα, ούτε βάλτος – αλλά τσουνάμι που παρασύρει τα πάντα.

Όπως έλεγε ο Σωκράτης, «η αλήθεια δεν χρειάζεται προφήτες· αρκεί ο κόσμος να την αναγνωρίσει». Και η αλήθεια είναι πως οι δρόμοι δεν είναι σκηνικό για πολιτικά show. Είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που κουράστηκε να περιμένει. Αν οι πολιτικοί δεν προσέξουν, αυτός ο καθρέφτης μπορεί να γίνει θρύψαλα – και κανείς να μην ξεφύγει από τις αιχμές του.

Από τον Λευκό Οίκο στον Μαξίμου – Τραμπισμός αλά ελληνικά

Ο Μάκης Βορίδης, με ύφος που θύμιζε τον Τομ Χανκς στο “Cast Away” (χαμένος αλλά αποφασισμένος), μας ενημέρωσε ότι «η πρώτη θητεία του Τραμπ ήταν εξαιρετικά θετική» για την Ελλάδα. Ποιος χρειάζεται τη διπλωματία, όταν μπορείς να έχεις την «προεδρική γοητεία» του Ντόναλντ; Σύμφωνα με τον υπουργό, οι εξαγγελίες του Τραμπ μοιάζουν σχεδόν ελληνικές – ειδικά στα θέματα μετανάστευσης και συνόρων. Λίγο ακόμα, και θα μας πουν πως η ελληνική κυβέρνηση υπήρξε τραμπίστρια before it was cool.

Όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, «ο σοφός δεν λέει όλα όσα σκέφτεται, αλλά σκέφτεται όλα όσα λέει». Στην περίπτωση του Βορίδη, η φιλοτραμπική ρητορική φαίνεται να λειτουργεί σαν πολιτικό clickbait. Είναι άλλωστε πιο εύκολο να δοξάζεις το παρελθόν κάποιου άλλου παρά να υπερασπίζεσαι τις δικές σου πολιτικές αποτυχίες.

Οξυγόνο για τον λαό, αερολογία για τους πολιτικούς

Ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ, Γιώργος Καραμέρος, μας υπενθύμισε πως η κοινωνία «ζητάει οξυγόνο». Πολύ σωστά, αλλά το ερώτημα παραμένει: γιατί όσοι μας υπόσχονται οξυγόνο, συνήθως φέρνουν… διοξείδιο του άνθρακα; Όπως ένας σκηνοθέτης που γυρίζει συνέχεια reboot παλιών ταινιών, οι πολιτικοί επιχειρούν να αναβιώσουν παλιές μεθόδους αντί να προτείνουν κάτι νέο.

Η πολιτική αποστείρωση, όμως, είναι το άλλο άκρο. Εδώ έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρείται επανάσταση το αυτονόητο. Κάπως σαν το “The Truman Show”: όλοι βλέπουμε το σόου, αλλά κανείς δεν λέει την αλήθεια στον Τρούμαν. Αντί για συμπυκνωτές οξυγόνου, ίσως χρειαζόμαστε αποσυμπίεση από το πολιτικό μάρκετινγκ.

Δικαιώματα, ελαττωματικά επιχειρήματα και ίχνη υποκρισίας

Ο Άρης Σερβετάλης, σε μια ερμηνεία που θυμίζει κάτι από τον Χοακίν Φίνιξ στο “Joker”, αποφάσισε να κάνει μια δήλωση για τις αμβλώσεις: «είναι δολοφονία». Βέβαια, ως «ανθρωπιστής», προτείνει ως εναλλακτική να γεννιούνται τα παιδιά και να εγκαταλείπονται ή να μεγαλώνουν σε ιδρύματα. Είναι σαν να σου λέει κάποιος ότι το χειρότερο φαγητό στον κόσμο είναι η πίτσα, αλλά σου προσφέρει ωμό μπρόκολο ως λύση.

Ο Σερβετάλης μάλλον δεν έχει ακούσει τον Ιπποκράτη να λέει: «Πρώτον, μη βλάπτειν». Διότι η αυτοδιάθεση του σώματος και η ευθύνη μιας γυναίκας δεν είναι θέματα για ιδεολογικές ασκήσεις ή πολιτικό εντυπωσιασμό. Η αληθινή ανθρωπιά κρίνεται από την κατανόηση, όχι από την επιβολή.

Μαθήματα από το παρελθόν – Όσκαρ καλύτερης υποκρισίας

Από τον τραμπισμό ως εθνική στρατηγική, μέχρι την παροχολογία και τις αχρείαστες ανακοινώσεις, όλα θυμίζουν μια ταινία που έχουμε ξαναδεί. Και, όπως είπε ο Τσόρτσιλ, «η πολιτική είναι ικανή να επινοήσει τα πάντα, εκτός από το μέλλον». Η ελληνική πολιτική σκηνή παραμένει ένας χώρος όπου το δράμα συναντά τη φάρσα – αλλά, δυστυχώς, ποτέ την κάθαρση.

Περισσότεροι Συνταγματάρχες από Πολεμικά Πλοία 

Στον ελληνικό στρατό, φαίνεται πως το παλιό απόφθεγμα του Ναπολέοντα ότι «κάθε στρατιώτης κουβαλά στη θήκη του το μπαστούνι του στρατάρχη» πήρε διαστάσεις παρεξήγησης. Αντί για μπαστούνια, ο στρατός απέκτησε στρατηγούς, πλοιάρχους και συνταγματάρχες σε ρυθμούς μαζικής παραγωγής. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς ότι ο αριθμός των συνταγματαρχών ήταν τριπλάσιος των οργανικών θέσεων, λες και ο στρατός σχεδιαζόταν για μια ταινία τύπου “300”, όπου όλοι οι συμμετέχοντες είναι ηγέτες; Μόνο που, αντί για τον Λεωνίδα, το σενάριο έγραψαν οι δαίμονες της γραφειοκρατίας. Και τώρα, οι έκτακτες κρίσεις μοιάζουν περισσότερο με το “The Great Purge” – με λιγότερη αγωνία, αλλά εξίσου μεγάλη λίστα απολύσεων.

Μέσα σε αυτή την επιχείρηση “εξορθολογισμού”, 793 ανώτεροι αξιωματικοί πέρασαν από τη… βελόνα του Δαμοκλή. Το υπουργείο Άμυνας έτρεξε τη διαδικασία σαν να γύριζε σκηνή δράσης του “Mission: Impossible”, επιμένοντας ότι όλα γίνονται για τη Νέα Δομή Δυνάμεων και την Ατζέντα 2030. Όμως, όπως είπε και ο Νικολό Μακιαβέλι, «Οι άνθρωποι είναι πιο πρόθυμοι να αλλάξουν τα λόγια παρά τα έργα». Εντυπωσιακό το ξεσκαρτάρισμα, αλλά σε μια εποχή που ο τουρκικός αναθεωρητισμός φλέγεται, μήπως οι αριθμοί γίνονται το τέλειο άλλοθι για να κρύψουν τη στρατηγική απραξία;

Συμμαζεύοντας το Υδροκέφαλο” ή Παγίδα Υποσχέσεων;

Με πλοιάρχους να ξεπερνούν τον αριθμό των πλοίων και ταξιάρχους που θα μπορούσαν να διοικήσουν ολόκληρες φανταστικές μοίρες, οι αποστρατείες ήταν μάλλον θέμα χρόνου. Όμως, πίσω από τη λογική του εξορθολογισμού κρύβεται και κάτι βαθύτερο: η επίσημη αποδοχή ενός προβλήματος που δημιουργήθηκε από δεκαετίες αλόγιστων πρακτικών. Είναι σαν το “The Wolf of Wall Street”, όπου ο ενθουσιασμός των αριθμών κατέληξε σε κατάρρευση. Μόνο που εδώ, το λογαριασμό τον πληρώνει η ασφάλεια της χώρας.

Η τροπολογία που κατατέθηκε και οι αποφάσεις που πάρθηκαν υπογραμμίζουν την ανάγκη για ευελιξία και στρατηγική ετοιμότητα. Αλλά αν οι πολιτικοί επικαλούνται τις ανάγκες των καιρών για να παρουσιάσουν λύσεις, ας θυμηθούν τα λόγια του Σαρλ Ντε Γκωλ: «Ο πόλεμος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους στρατιωτικούς.» Το ίδιο ισχύει και για τις κρίσεις.

Σιωπή στο Πεντάγραμμο

Αν η ΕΡΤ ήταν ταινία, θα ήταν το “La La Land” – όχι γιατί είναι μουσική, αλλά γιατί ζει σε έναν παράλληλο, ονειρικό κόσμο όπου τα πάντα λειτουργούν τέλεια. Οι μαζικές διαδηλώσεις για τα Τέμπη πέρασαν από την ΕΡΤ όπως περνά ο κομήτης του Χάλεϋ: γρήγορα, φωτεινά, και κυρίως, από μακριά. Μερικά δευτερόλεπτα τηλεοπτικού χρόνου και… τέλος. Τόση ήταν η κάλυψη ενός γεγονότος που ξεσήκωσε την κοινωνία. Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, σε μια πράξη που θυμίζει τον τελευταίο μονόλογο του Μάρλον Μπράντο στο “On the Waterfront”, μίλησαν για «υποβάθμιση» και «διεκπεραιωτική» προσέγγιση. Από την άλλη, η διοίκηση της ΕΡΤ, μάλλον εμπνευσμένη από τον Νίξον στα χρόνια του Watergate, δηλώνει ότι όλα έγιναν όπως πρέπει. Κάποιος όμως ξέχασε να τους πει πως «η αλήθεια είναι σαν τον ήλιο, μπορείς να την κρύψεις για λίγο, αλλά δεν θα εξαφανιστεί».

Όταν η τέχνη της διαστρέβλωσης αγγίζει…  Όσκαρ

Η ΕΡΤ, φυσικά, αυτοαξιολογήθηκε με… Άριστα. Η ανακοίνωσή της ήταν ένα αριστούργημα προπαγάνδας – λες και γράφτηκε από τον Όργουελ. «Επιτελούμε τον θεσμικό μας ρόλο», λένε. Όσο για την κριτική των εργαζομένων; Η διοίκηση τη βάφτισε «διαστρέβλωση» και «προπαγάνδα». Αν αυτό δεν είναι “The Greatest Showman”, τότε τι είναι; Φαίνεται πως στην ΕΡΤ υιοθετούν τη ρήση του Πλάτωνα: «Η αλήθεια είναι σκληρή και ανυπόφορη· γι’ αυτό την κρύβουμε με λέξεις».

Η Αυλαία Πέφτει, η Αλήθεια Περιμένει

Και στις δύο περιπτώσεις, η αλήθεια είναι το θύμα. Είτε πρόκειται για την ΕΡΤ που «παίζει τον ρόλο της» είτε για τις κυβερνήσεις που «δεν γνωρίζουν», το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: η διαφάνεια θυσιάζεται στον βωμό του ελέγχου. Όπως έλεγε ο Ζαν-Πολ Σαρτρ, «Μια αλήθεια που δεν λέγεται είναι ένα ψέμα που επαναλαμβάνεται». Κι αν αυτό δεν σας θυμίζει το ελληνικό πολιτικό σύστημα, τότε μάλλον παρακολουθείτε άλλο έργο…

Η DeepSeek και το…αντιφασιστικό μέτωπο

Ηρθε που λές αυτή η άγνωστη από την Κίνα, η DeepSeek, κι έφερε τα πάνω κάτω. Οι βασιλιάδες της Τεχνητής Νοημοσύνης, οι Αμερικανοί, τα χρειάστηκαν, στο Χρηματιστήριο χάθηκαν μέσα σε λίγα λεπτά μερικά δις. και ο Τράμπ ξύνει την κούτρα του για να δεί τι μπορεί να κάνει.

Η κινέζικη εταιρεία δεν είναι μόνο καλύτερη, είναι και τζάμπα! Μιλάμε για σεισμό, έτσι; Σεισμός που θα φέρει τρομερές αλλαγές στα οικονομικά και αλίμονο στις χώρες που δεν είναι έτοιμες να αντιμετωπίσουν τις αλλαγές αυτές μέσα στα επόμενα χρόνια.

Τα λέμε αυτά γιατί εδώ στη χώρα μας, κυβερνήτες και πολιτικό δυναμικό ελάχιστα ασχολούνται με την Τεχνητή Νοημοσύνη και τα συναφή. Υπάρχουν βέβαια κάτι τζίνια, πιτσιρικάδες που παρακολουθούν τις εξελίξεις, ενημερώνονται και κατεβάζει ιδέες το μυαλό τους(κάποιες εταιρείες που έχουν φτιάξει τις έχει αγοράσει ήδη η Microsoft), αλλά αυτό δεν φτάνει.

Χρειάζεται να μπούν στο χορό οι πολιτικές δυνάμεις, να δούν τι γίνεται και τι συνέπειες θα υπάρξουν βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα στην οικονομία και γενικώς, για να μην τα βρούμε μπαστούνια κι αρχίσουμε πάλι να κλαιγόμαστε.

Βέβαια, υπάρχει ελπίς. Και έρχεται από την Αριστερά και ειδικά από τον μέγιστο Νίκο Μπίστη. Τι λέει η πρότασή του; Να φτιάξουν Αντιφασιστικό Μέτωπο οι προοδευτικές δυνάμεις!!! Όχι, δεν το λέει με αφορμή την DeepSeek, αλλά για το καλό της χώρας που κατά τον Μπίστη κινδυνεύει από την εκλογή Τραμπ και την συμπεριφορά του Μάσκ.

Τώρα τι να πείς; Ο κόσμος καίγεται και αγωνιά τι θα γίνει με την επέλαση της τεχνολογίας και ορισμένοι το βιολί τους. Δυστυχώς οι άνθρωποι αυτοί κοιμούνται ξαπλωμένοι στα τσιτάτα και στις δάφνες του προοδευτισμού τους και δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους.

Ενταξει, να δούμε πως θα αντιμετωπιστεί ο Τράμπ, αλλά βρε

• Hard Talks
• Αλέξης Τσίπρας
• Τραγωδία στα Τέμπη