Μαρτίνα Ολχάβα στο NEWPOST: «Νιώθω σαν κάποιος να έχει καταραστεί την γενιά μας»

Είχε την τύχη, όπως δηλώνει, στην πρώτη της επαγγελματική εμφάνιση η Μαρτίνα Ολχάβα να συνεργαστεί με έναν σκηνοθέτη που λειτούργησε και ως δάσκαλος. Ο λόγος για τον ηθοποιό Στέλιο Πετράκη και την ομάδα Akatsuki theatre company που αυτή την περίοδο βιώνει μια μεγάλη επιτυχία στο Studio Μαυρομιχάλη, όπου παρουσιάζεται το αριστούργημα του Σάρτρ «Κεκλεισμένων των θυρών».

Η Μαρτίνα Ολχάβα σπούδασε στο Τμήμα Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο εκεί ήρθε πρώτη φορά σ’ επαφή με το θέατρο, καθώς έπαιξε σε παραστάσεις του ΔΗΠΕΘΕ. Το μικρόβιο της υποκριτικής μπήκε για τα καλά μέσα της και με την επιστροφή της στην Αθήνα το να διαβεί το κατώφλι μιας σχολής θεάτρου ήταν μονόδρομος.

Αυτή την περίοδο βιώνει την πρώτη της επαγγελματική εμπειρία σε Αθηναϊκή σκηνή.

Η Μαρτίνα Ολχάβα μίλησε στο NEWPOST και την παράσταση και για τις ανησυχίες ενός νέου καλλιτέχνη.

Είσαι νέα στο χώρο. Πώς βιώνεις αυτή τη θεατρική εμπειρία;  

Είναι μεγάλη μου τιμή να κάνω το πρώτο μου βήμα με ένα έργο τόσο δυνατό και σημαντικό στην παγκόσμια δραματουργία όσο το «Κεκλεισμένων των θυρών» του Ζαν. Π. Σαρτρ. Προσωπικά, νιώθω ότι δεν θα μπορούσα να είχα κάνει καλύτερη επιλογή από αυτήν.  

Η εμπειρία αυτή για μένα είναι πολύ μοναδική καθώς έχω την τύχη να συνεργάζομαι με έναν σκηνοθέτη που στηρίζει τα νέα παιδιά και έχει την υπομονή που χρειάζεται για να τα καθοδηγήσει. Φυσικά μιλάω για τον Στέλιο Πετράκη, έναν καταξιωμένο ηθοποιό και σκηνοθέτη.  

Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στους συναδέλφους μου Τάμμυ Κασιμάτι, Μαρίζα Μανατάκη, Γιάννη Κατή και Χρυσάνθη Παπαλεβέντη με τους οποίους δουλέψαμε πάρα πολύ για να βγάλουμε εις πέρας το όραμα του σκηνοθέτη και να υπηρετήσουμε το κείμενο.

Τι σας γοητεύει στο έργο του Σάρτρ;  

Το γεγονός ότι ο Σάρτρ επέλεξε να χρησιμοποιήσει το θρησκευτικό στοιχείο της κόλασης ενώ ο ίδιος είχε δηλώσει ανοιχτά ότι είναι αθεϊστής. Ο καθένας μας διαμορφώνεται και εξελίσσεται από την προσωπική του δράση, που τον καθιστά υπεύθυνο για τις επιλογές του.  

Διαβάζοντας κάποιος το έργο αυτό συνειδητοποιεί πόσο αλήθεια είναι το γεγονός ότι η αληθινή μας κόλαση δεν είναι ένας υπόκοσμος με φωτιές και ανθρώπους να ουρλιάζουν από τα βάσανα αλλά εμείς οι ίδιοι και οι άνθρωποι γύρω μας.

 Ο Σαρτρ υποστηρίζει ότι «Η κόλασή μας είναι οι άλλοι». Πόσο σας αντιπροσωπεύει αυτή η φράση;  

Μπορώ να πω ότι με όλα αυτά που βιώνουμε στην καθημερινότητά μας με αντιπροσωπεύει σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό. Νιώθω σαν κάποιος να έχει καταραστεί την γενιά μας. Είτε το δεις από την πλευρά της δουλειάς και τους μισθούς που δεν σε αφήνουν να ζήσεις, να ταξιδέψεις, να μείνεις μόνος σου είτε κοινωνικό-πολιτικά όπως για παράδειγμα η πανδημία που μας έκλεισε μέσα και δεν μπορούσαμε να κάνουμε απολύτως τίποτα, και μετά ήρθε ένας πόλεμος μαζί με μια ακρίβεια που σε αναγκάζει να βάλεις τα όνειρα σου στην άκρη.  

Παρόλα αυτά έχω πίστη για την γενιά μας γιατί βλέπω για πρώτη φορά μια ενότητα σε αυτή την χώρα η οποία μου δίνει ελπίδα ότι δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια και θα παλέψουμε. Γιατί στο κάτω κάτω αυτό μας έχει μείνει μόνο και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μας κόψει τα φτερά.

 Πώς ήταν η συνεργασία με την ομάδα Akatsuki theatre company; Σε ελκύει γενικά το «μεταφυσικό» θέατρο;  

Όπως ανέφερα και παραπάνω δεν θα μπορούσα να είχα κάνει καλύτερη επιλογή από αυτήν. Αυτό δεν αφορά μόνο το έργο αλλά και την Akatsuki Theatre Company. Ο σκηνοθέτης της ομάδας, Στέλιος Πετράκης είχε ένα διττό ρόλο σε αυτήν την παράσταση. Πέρα από τον ρόλο του σκηνοθέτη είχε ταυτόχρονα και τον ρόλο του δασκάλου.  

Ο Στέλιος Πετράκης από την αρχή μας είχε δώσει να καταλάβουμε πιο είναι το όραμα του και για το πως θέλει να παρουσιαστεί αυτό το έργο. Μας αντιμετώπιζε πάντα με σεβασμό και ήταν ανοιχτός στο να ακούσει και δικές μας προτάσεις κάτι που στο κομμάτι της υποκριτικής μας βοήθησε να ξεκλειδώσουμε πολύ γρήγορα και να αφεθούμε στους ρόλους μας. Είναι ένας σκηνοθέτης που προστατεύει τους ηθοποιούς του και δεν θα τους άφηνε ποτέ να εκτεθούν.

Η αισθητική που έχει η Akatsuki Theatre Company είναι πολύ ιδιαίτερη και προσωπικά εμένα με ιντρίγκαρε πολύ. Στοχεύει σε ένα μη ρεαλιστικό θέατρο, αντλώντας κυρίως από έργα της Λογοτεχνίας του Φανταστικού, της Λογοτεχνίας Τρόμου, των Ιαπωνικών anime και manga και γενικότερα της ποπ κουλτούρας.  

Η προσέγγιση αυτή είναι ξεκάθαρη στον ρόλο που υποδύομαι στο έργο δηλαδή το «Γκαρσόν» μαζί με την συνάδελφο μου Τάμμυ Κασιμάτη. Το «Γκαρσόν», ένα δισυπόστατο πλάσμα που οδηγεί διαδοχικά τις ψυχές στην κόλαση και τους εξηγεί τους «κανόνες λειτουργίας», σχολιάζει, παρεμβαίνει και φυσικά απολαμβάνει την εξέλιξη.

Το μεταφυσικό θέατρο μου φαίνεται εξαιρετικά ενδιαφέρον. Υποδύεσαι κάτι που δεν έχει δει ποτέ κανένας και που ουσιαστικά δεν υπάρχει και καλείσαι σαν ηθοποιός να τους δώσεις σάρκα και οστά.

Τι σημαίνει αυτό το κείμενο για τον σημερινό θεατή;  

Ο Σάρτρ μέσα από τα θεατρικά του έργα είχε την ανάγκη να περάσει την φιλοσοφική του ιδέα στον κόσμο. Το «Κεκλεισμένων των Θυρών» είναι ένα έργο που σου περνάει πολύ έντονα την υπαρξιακή αγωνία του ανθρώπου.  

Το συγκεκριμένο έργο για μένα είναι ένα δείγμα ότι όλοι όσοι έχουν ανησυχίες και ερωτήματα που τους απασχολούν δεν χρειάζονται να φοβούνται να διαβάσουν φιλοσοφία και ότι δεν είναι όλα τα φιλοσοφικά κείμενα γραμμένα με βαρύ τρόπο που να μην μπορεί να κατανοήσει κάποιος τι θέλει να πει τώρα ο φιλόσοφος.

  Συμπληρώστε τη φράση “Έγινα ηθοποιός γιατί… 

Έγινα ηθοποιός γιατί έχω πολλά ερωτηματικά που θέλω να απαντηθούν και επειδή μου δίνεται η δυνατότητα μέσα από τους ρόλους να ζήσω κι εγώ παραπάνω από μία ζωές.

 «Κεκλεισμένων των θυρών» 2 τελευταίες παραστάσεις στο Studio Μαυρομιχάλη  

https://www.viva.gr/tickets/theater/z-p-sartr-kekleismenon-ton-thyron/  

• Studio Μαυρομιχάλη
• Μαρτίνα Ολχάβα