«Μας κοροϊδεύετε»: Γαλάζια οργή πίσω από κλειστές πόρτες – Το ΠΑΣΟΚ ανοίγει συζήτηση για το Σύνταγμα – Εξωτερική πολιτική τύπου… Eurovision από τον ΣΥΡΙΖΑ – Άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη…

Τέσσερις ώρες ενημέρωση, μηδέν καθησυχασμός. Στα γραφεία της Πειραιώς, η παρουσίαση Τσιάρα για το αγροτικό εξελίχθηκε σε άτυπη κρίση εμπιστοσύνης. Περίπου 60 βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας άκουγαν για «μεγάλη κάθαρση» και «μεταρρυθμιστική προσπάθεια», την ώρα που –όπως είπαν ωμά– αν πάνε στα μπλόκα «θα τους πάρουν με τις κλωτσιές». Και το χειρότερο; «Όλοι οι δικοί μας είναι μέσα».

Η σύγκρουση δεν άργησε. Φωνές, ένταση, ειρωνεία για την άνετη καθυστέρηση του διοικητή του Οργανισμού Πληρωμών, με τη Φωτεινή Αραμπατζή να φωνάζει το αυτονόητο: «Μας κοροϊδεύετε». Βουλευτές αμφισβήτησαν ανοιχτά τη λογική μεταφοράς του ΟΠΕΚΕΠΕ στην Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων, άλλοι έθεσαν ευθέως θέμα στρατηγικής εκτόνωσης («δεν βλέπω καμία»), ενώ η φράση «σε πολλά έχουν δίκιο οι αγρότες» ακούστηκε περισσότερο από κάθε κυβερνητικό success story.

Στο επικοινωνιακό πεδίο, η εικόνα είναι αδυσώπητη: πρωτοφανής συμμετοχή στα μπλόκα, πληρωμές με φίλτρα εκ των υστέρων, δεσμεύσεις που σπρώχνουν παραγωγούς εκτός, και βουλευτές να παραδέχονται ότι «δεν θα προλάβουν να πουν λέξη». Όταν οι έλεγχοι βαφτίζονται προαπαιτούμενα και τα αιτήματα «μαξιμαλιστικά», αλλά η βάση βράζει, η πολιτική άμυνα καταρρέει.

Το Μαξίμου ενημερώθηκε, τα σχέδια «υπάρχουν», ο διάλογος «είναι ανοιχτός». Στην πράξη, όμως, έξι γαλάζιοι βγήκαν δημόσια και πυροβόλησαν: αποδέσμευση τώρα, «εφαρμόζοντας τον νόμο και μόνο». Οι αριθμοί του Μέτρου 23 δεν κρύβονται, ούτε η αίσθηση ότι η κυβέρνηση παίζει άμυνα με καθυστέρηση.

Όταν οι βουλευτές σου λένε «μας διώχνουν στα μπλόκα» και «οι δικοί μας είναι όλοι μέσα», δεν έχεις απλώς αγροτικό πρόβλημα. Έχεις πολιτικό. Και αυτό, καμία ενημέρωση τεσσάρων ωρών δεν το σβήνει.

Στο ΠΑΣΟΚ αποφάσισαν ότι η Συνταγματική Αναθεώρηση δεν προσφέρεται για πειραματισμούς. Θέλει βαριά ονόματα, θεσμικό βάρος και… εγγυήσεις. Κάπως έτσι, ο δημόσιος διάλογος που ανοίγει το Insocial αποκτά ξεκάθαρο οδηγό: τον Ευάγγελο Βενιζέλο.

Η εκδήλωση της 11ης Δεκεμβρίου στην ΕΣΗΕΑ δεν είναι απλώς άλλη μία θεσμική συζήτηση. Είναι πολιτικό στίγμα. Με τον Νίκο Ανδρουλάκη παρόντα και τον πρώην πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ σε ρόλο κεντρικού ομιλητή, το μήνυμα είναι σαφές: το κόμμα επιχειρεί να κατοχυρώσει σοβαρότητα, θεσμική επάρκεια και «ιδιοκτησία» στο πεδίο του Συντάγματος.

Όταν η συζήτηση γίνεται με συνταγματολόγους, πανεπιστημιακούς και συντονιστή τον Παναγιώτη Δουδωνή, το ΠΑΣΟΚ δείχνει ότι δεν επενδύει στην επικοινωνιακή ευκολία, αλλά στη θεσμική μνήμη. Και, μεταξύ μας, όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, ο Βενιζέλος παραμένει το σταθερό χαρτί.

Σε μια περίοδο που όλοι μιλούν για θεσμούς αλλά λίγοι αντέχουν τη συζήτηση, το ΠΑΣΟΚ ποντάρει στο μόνο πεδίο όπου ξέρει ότι δεν παίζει άμυνα: το Σύνταγμα. Και αυτή τη φορά, με εγγυημένη υπογραφή.

Eurovision ως εξωτερική πολιτική: ο ΣΥΡΙΖΑ ψάχνει ρόλο και βρίσκει σκηνή

Στην Κουμουνδούρου φαίνεται πως μπέρδεψαν τη διπλωματία με το τηλεοπτικό prime time. Ο ΣΥΡΙΖΑ–ΠΣ ζητά την αποχώρηση της Ελλάδας από τη Eurovision 2026, επιχειρώντας να ντύσει με πολιτικό μανδύα μια κίνηση εντυπωσιασμού, που περισσότερο θυμίζει ακτιβιστικό σύνθημα παρά σοβαρή εξωτερική πολιτική.

Η λογική είναι απλή αλλά προβληματική: όταν δεν έχεις λόγο στα πραγματικά κέντρα αποφάσεων, μεταφέρεις τη σύγκρουση εκεί που υπάρχουν κάμερες. Η Eurovision, όμως, δεν είναι ούτε Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ούτε διεθνές φόρουμ. Είναι πολιτιστικός διαγωνισμός – και η μετατροπή του σε πεδίο «ηθικής υπεροχής» φανερώνει πολιτική αμηχανία.

Την ίδια στιγμή, ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί την Ελλάδα να αποσυρθεί, χωρίς να εξηγεί τι ακριβώς θα κερδίσει η χώρα από μια απομόνωση συμβολικού χαρακτήρα, ούτε πώς μια τέτοια κίνηση υπηρετεί ουσιαστικά τον παλαιστινιακό λαό. Το αποτέλεσμα είναι ένα γνώριμο μοτίβο: υψηλοί τόνοι, βαριές λέξεις, μηδενικό πολιτικό αποτύπωμα.

Όταν η εξωτερική πολιτική περιορίζεται σε δηλώσεις καταγγελίας και η Eurovision αντιμετωπίζεται ως εργαλείο γεωπολιτικής πίεσης, το πρόβλημα δεν είναι ο διαγωνισμός. Είναι η απουσία σοβαρής πρότασης.

Άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη…

Εντάξει, δεν έχουν σαλπάρει ακόμη αλλά όπου νάναι…Για βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ λέμε. Αλλοι κοιτάνε προς το ΠΑΣΟΚ, άλλοι-οι περισσότεροι- προς τον Τσίπρα και ένας προς το άγνωστο(ξέρουμε, αλλά δεν λέμε λεπτομέρειες ακόμη).

Μονάχα ο Πολάκης, ο Αλεξιάδης και κάποιοι άλλοι μένουν πιστοί στην Κουμουνδούρου. Αλλά γεννάται το ερώτημα: Θα πάνε στις εκλογές με τον Φάμελλο αρχηγό και με όσους έρθουν από τη Νέα Αριστερά; Ειλικρινά δεν ξέρουμε.

Πάντως ο Πολάκης που ήταν άτυπα ο δεύτερος τη τάξει στον ΣΥΡΙΖΑ, όλο και κάτι φαίνεται να «μαγειρεύει» έχοντας ξιφουλκήσει ήδη εναντίον του Τσίπρα(φυσικά, δεν πήγε στο Παλλάς λόγω…υψοφοβίας, όπως είπε με χιούμορ).

Ελάτε τώρα εσείς στη θέση του Φάμελλου, που τα ξέρει όλα αυτά αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτε. Εκανε, δηλαδή-ανάγκασε τον διευθυντή της «Αυγής» να παραιτηθεί- μόνο που αυτό δημιούργησε νέα τρικυμία στο σκάφος.

Πάντως το ηχηρό μπάμ θα γίνει οταν ανακοινώσει το κόμμα ο Τσίπρας και οι συναθροισμένοι στην αγορά, που έλεγε ο Καβάφης, οι οποίοι τον περιμένουν πως και πως, θα επιβιβαστούν στο σκάφος του Τσίπρα(εντάξει, παραφρασμένο έχουμε δω τον Καβάφη, γιατί ο μέγας ποιητής έλεγε: «Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι; Είναι οι βάρβαροι να φτάσουν σήμερα»).

Όμως ας αφήσουμε τον Αλεξανδρινό στην ησυχία του. Κι ας ακούσουμε τον Μητροπάνο να τραγουδάει «Άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη», που λέει κι ο τίτλος…

• αγρότες
• Αγροτικές κινητοποιήσεις
• Κώστας Τσιάρας
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής