Μαύρες σελίδες στην ιστορία της ελληνικής δημοκρατίας – Η κάλπη της Κυριακής ελπίδα για ανασυγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ

Ένα είναι τελικά το συμπέρασμα: στο Ελλαδιστάν οι πολίτες δεν ψηφίζουν για εκπροσώπους τους στην εθνική αντιπροσωπεία. Ψηφίζουν για ανάθεση καριέρας σε άτομα αποφασισμένα να αφήσουν την όποια δουλειά έκαναν, αν έκαναν ποτέ κάποια δουλειά,  για να πάνε για τα μεγάλα σαλόνια,  τη δόξα και ίσως και την μεγάλη μπάζα… Δεν εξηγείται αλλιώς πώς σε όλες τις παρατάξεις,  από την αριστερά ως την ακροδεξιά,  κάποιοι την έχουν δει τηλεστάρ και κάνουν μεταγραφές με μεγάλη ευκολία,  ληστεύοντας στην πράξη την ψήφο και την εμπιστοσύνη χιλιάδων πολιτών! Οι οποίοι,  πολίτες,  συνεχίζουν να τους ψηφίζουν ώστε να συνεχιστεί η καριέρα των διάφορων τυχοδιωκτών στο Κοινοβούλιο!!! Κάτω από άλλη σημαία,  με άλλα χρώματα! Λες και είναι η σημαία η το χρώμα του κόμματος και όχι το ιδεολογικό του υπόβαθρο που παίζει ρόλο…

Η δημοκρατία στη χώρα μας πάσχει! Ασθενεί βαριά!  Στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία και την δώρισε σε όλο τον κόσμο! Μάλλον την δώσαμε όλη και δεν κρατήσαμε για εμάς ούτε ένα κομματάκι! Την εξουσία την έχει δήθεν ο λαός δια της ψήφου του! Όμως στην ουσία ο λαός πηγαίνει στην κάλπη απλά για να νομιμοποιήσει την αυθαιρεσία του κάθε πολιτικάντη! Και να ονομαστεί εύκολα αυτή η αυθαιρεσία,  “δημοκρατική διαδικασία”… Η μεγαλύτερη απάτη λέγεται “εκλογικός νόμος ” τον οποίο όλοι οι κυβερνώντες αλλάζουν κατά το δοκούν και βάση της απαράβατης αρχής, “τα καλά και συμφέροντα “… Δύο φορές θυμάμαι να έγινε προσπάθεια τα τελευταία 40 χρόνια να καταργηθεί η ενισχυμένη αναλογική,  αυτό το καλπονοθευτικό σύστημα βάπτισης πλειοψηφικών των ουσιαστικά κυβερνήσεων μειοψηφίας! Μια φορά προσπάθησε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα,  αν θυμάμαι καλά… Κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 80. Και τότε ήταν που ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης  χρειάστηκε τρεις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις για να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση με μόλις 151 βουλευτές… Κυβέρνηση που έπεσε με ευκολία με την αποχώρηση του Αντώνη Σαμαρά,  τότε Υπουργού Εξωτερικών του Μητσοτάκη,  για να φτιάξει δικό του κόμμα,  την πολιτική άνοιξη.  Και την μετά από 3 μήνες αποχώρηση από τη ΝΔ και του βουλευτή Κιλκίς Γιώργου Συμπιλίδη… Η δεύτερη φορά ήταν η ψήφιση της απλής αναλογικής από την κυβέρνηση Τσίπρα που εφαρμόστηκε στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση του 23.

Γιατί ενοχλεί τα “μεγάλα κόμματα ” , η μόνη δημοκρατική μέθοδος εκλογών,  η απλή αναλογική; Μα γιατί είναι δύσκολο κάποιο κόμμα να εξασφαλίσει ποσοστό πάνω από 50% ώστε να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση.  Άρα η απλή αναλογική σχεδόν επιβάλλει κυβερνητική συνεργασία δύο ή περισσότερων κομμάτων.  Και γιατί αυτό είναι “δύσκολο” να συμβεί στη χώρα μας; Διότι,  απαντούν οι νεοφιλελέδες,  δεν έχουμε κουλτούρα συνεργασιών των κομμάτων στην Ελλάδα σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη… Τραγικό! Τα ελληνικά πολιτικά κόμματα δεν μπορούν να συνεργαστούν! Όχι γιατί δεν το επιθυμούν οι ψηφοφόροι τους,  αλλά γιατί…δυσκολεύονται οι επικεφαλής τους! Οι πολιτικοί αρχηγοί.  Που σαν κακομαθημένα παιδιά θέλουν και την πίτα και το μαχαίρι! Να μπορούν να κυβερνούν σαν αυτοκράτορες συγκεντρώνοντας όλη την εξουσία στα χέρια τους… Και να κυβερνούν με επίφαση δημοκρατίας… Είναι ο λόγος που πέρσι πήγαμε σε εκλογές αμέσως μετά τις εκλογές! Δύο αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις με τα έξοδα που συνεπάγεται αυτό  και με μόνο στόχο τον σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης της ΝΔ.  Φαίνεται για την επίτευξη αυτοδυναμίας λεφτόδεντρα υπήρχαν!!!

Το τελευταίο διάστημα όμως αντιμετωπίζουμε και δεύτερο πρόβλημα δημοκρατικού ελλείμματος.  Δεκάδες βουλευτές “ανεξαρτητοποιούνται”, αποχωρούν από το κόμμα με τις ψήφους των ψηφοφόρων του οποίου κατέλαβαν βουλευτική έδρα  και είτε παραμένουν ανεξάρτητοι,  είτε προσχωρούν σε άλλο κόμμα! Κανείς από αυτούς δεν φέρθηκε πραγματικά δημοκρατικά παραδίδοντας την έδρα του στο κόμμα υπό την ιδεολογία του οποίου εκλέχθηκε! Σύμπτωμα σοβαρότατης παθογένειας του πολιτικού μας συστήματος που θέλουμε να ονομάζουμε δημοκρατία! Και για να είμαι δίκαιος,  ο μόνος που θυμάμαι να αποχώρησε από κόμμα παραδίδοντας του την έδρα του είναι ο Αντώνης Σαμαράς. Δυστυχώς… Όλοι οι άλλοι και ιδιαίτερα οι “δημοκράτες ” της φακής,  αποχωρούν παίρνοντας μαζί την έδρα τους σαν να είναι το αμάξι τους ή το χωράφι του μπαμπά τους! Αίσχος!

Το αποτέλεσμα θλιβερό! Η ήδη νοθευμένη λόγω της ενισχυμένης αναλογικής βούληση των πολιτών, νοθεύεται ακόμα περισσότερο,  μέχρι που το Κοινοβούλιο να θυμίζει λέσχη ολιγαρχών με ιδιαίτερα προνόμια και όχι εθνική αντιπροσωπεία!

Δημοκρατία λοιπόν θα είχαμε αν βάση των αποτελεσμάτων των τελευταίων εθνικών εκλογών τα κόμματα είχαν τις εξής έδρες: 

ΝΔ                   41,56%     125 βουλευτές
ΣΥΡΙΖΑ           17,83%       53
ΠΑΣΟΚ             11,84%       36
ΚΚΕ                     7,69%       23
Σπαρτιάτες       4,68%       14
Ελληνική λύση   4,44%      13
Νίκη                      3,7%        11
Πλεύση ελευθερίας  3,17%  10

Σύνολο 285 βουλευτές.  Άντε οι 15 που περισσεύουν,  λόγω των υπολοίπων μικρών κομμάτων,  να πάνε στο πρώτο κόμμα.  Θα είχε τότε η ΝΔ 140 βουλευτές… Έχει αυτή η εικόνα καμία σχέση με την σημερινή; Όπου η ΝΔ έχει 155 βουλευτές,  το ΠΑΣΟΚ 31 και ο ΣΥΡΙΖΑ 29; Και η επτακομματική βουλή κινδυνεύει να γίνει δεκακομματική;

Η χθεσινή αποστασία από τον ΣΥΡΙΖΑ δύο βουλευτριών του,  που είχε μάλιστα ως αποτέλεσμα να χάσει το κόμμα τον ρόλο της Αξιωματικής αντιπολίτευσης,  είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για τους προοδευτικούς πολίτες.  Αλλοίωσε σοβαρά την βούληση του εκλογικού σώματος αλλάζοντας τον θεσμικό ρόλο κομμάτων στη βουλή! Για πρώτη φορά στην ιστορία της Ελλάδας! Πώς στην ευχή έχουν αυτές οι κυρίες την εντύπωση ότι έχουν το δικαίωμα αυτής της επιλογής; Και τελικά πόσοι Συμπιλίδηδες χωράνε στο κόμμα υποτίθεται των σκεπτόμενων πολιτών; Στο κόμμα της κοινωνικής δικαιοσύνης,  των ίσων δικαιωμάτων,  της συμπερίληψης , της αριστεράς! Ποιόν ακριβώς νομίζει η κυρία Τζάκρη ότι κοροϊδεύει με τις φαιδρές δικαιολογίες που χρησιμοποίησε για να αποσβέσει το αποτρόπαιο της πράξης της; Ποιός την διόρισε δικαστή για να λάβει αποφάσεις βάση της άποψής της ότι ο ΣΥΡΙΖΑ “βρίσκεται υπό κατοχή γραφειοκρατών και μηχανισμών και παραβιάζει συνταγματικά δικαιώματα των μελών του “; Εγώ ως μέλος του ΣΎΡΙΖΑ δεν ένιωσα καθόλου έτσι.  Και ξέρω και δεκάδες άλλους που δεν ένιωσαν; Πώς χρησιμοποιεί η κάθε κυρία Τζάκρη τα μέλη του κόμματος για να δικαιολογήσει κινήσεις που μόνο από την ματαιοδοξία της πηγάζουν και από τον πολιτικό της τυχοδιωκτισμό;

Το μόνο παρήγορο από τις τελευταίες εξελίξεις είναι ότι η θέση του αρχηγού της Αξιωματικής αντιπολίτευσης περιέρχεται στα χέρια ενός σοβαρού και προοδευτικού πολιτικού ανδρός.  Του Νίκου Ανδρουλάκη.  Για τον οποίο προσωπικά είμαι πεπεισμένος ότι θα ανταποκριθεί στο ρόλο του με αίσθημα ευθύνης και πολιτική σταθερότητα.  Αυτό όμως καθόλου δεν μειώνει την εγκληματική πολιτική ανευθυνότητα των 6 βουλευτών που αποχώρησαν τις τελευταίες μέρες από τον ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαίτερα των Τζάκρη και Πούλου.  Οι οποίες έγραψαν μαύρη ιστορία στο βιβλίο της ελληνικής δημοκρατίας.

Πολιτική ανευθυνότητα μεγαλύτερη κι από αυτήν του ηθικού αυτουργού της απαράδεκτης αποστασίας.  Του έκπτωτου προέδρου Στέφανου Κασσελάκη,  ο οποίος δείχνει να διασκεδάζει πολύ με το πολιτικό έγκλημα που διαπράττει! Σε λίγο κάθε προοδευτικός πολίτης θα πιστέψει αυτό που έμοιαζε θεωρία συνωμοσίας αλλά τώρα φαίνεται πραγματικότητα.  Ότι ήρθε φυτευτός για να διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ και να αποτραπεί έστω και η ελάχιστη πιθανότητα δεύτερης φοράς αριστεράς.  Το γεγονός ότι παπαγαλίζει επιχειρήματα του αντιΣΥΡΙΖΑ μετώπου, τα γνωστά σκουπίδια για την  τραγωδία στο Μάτι,  για το δημοψήφισμα και τα κάπιταλ κοντρόλς,  αυτό καταδυκνείει. Όπως και η δήλωση του ότι “ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε από μέσα του τη δημοκρατία “…

Ένα είναι το βέβαιο.  Όταν οι αφελείς και παραπλανημένοι αριστεροί που τον ακολουθούν,  τον καμαρώσουν δεκανίκι του Μητσοτάκη,  τότε θα καταλάβουν τι έκαναν.  Αυτό που πρέπει τώρα να κάνουν οι αριστεροί ψηφοφόροι,  όσοι είναι ακόμα στα συγκαλά τους,  είναι να βρεθούν μαζικά στην κάλπη για εκλογή νέου προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ την Κυριακή.  Η αριστερά πρέπει να δείξει ότι είναι ακόμα εδώ.  Πρόθυμη να συμβάλει στην διαμόρφωση εναλλακτικής προοδευτικής πρότασης διακυβέρνησης της χώρας.

Ευτυχώς στο ντιμπέιτ των 4ων μονομάχων της προεδρικής κούρσας  ακούστηκαν καθαρές αριστερές πολιτικές θέσεις.  Είχαμε και παρατράγουδα αλλά αυτά πάντα υπάρχουν στην δημοκρατία.  Ξεχώρισαν Παύλος Πολάκης και Σωκράτης Φάμελος.  Ο πρώτος δείχνει έντιμος και ορμητικός αριστερός αγωνιστής.  Δεν ξέρω όμως αν μπορεί να εγγυηθεί την ενότητα,  τις συμμαχίες και αν θα του δωθεί από το σύστημα η δυνατότητα να επικοινωνεί τις θέσεις του ΣΎΡΙΖΑ στο λαό.  Από την άλλη ο κ. Φάμελος έχει πιο μετριοπαθές προφίλ,  μια πολιτική σεμνότητα και σοβαρότητα που την χρειάζεται το κόμμα αυτή την στιγμή για την ανασυγκρότηση του,  την συνοχή του και το άνοιγμά του σε συνεργασίες με άλλες προοδευτικές δυνάμεις.  Προσωπικά,  ενώ εκτιμώ και σέβομαι τον κ. Πολάκη και την πολιτική του διαδρομή,  θα ψηφίσω τον Σωκράτη Φάμελο. Και εύχομαι ο ΣΥΡΙΖΑ να ισορροπήσει και να προοδεύσει.  Ως γνήσιο κόμμα της Ευρωπαϊκής αριστεράς.
Καλό βόλι εύχομαι σε όσους ψηφίσετε.  Καλή επιτυχία σε όλους τους υποψηφίους.

 

• ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΥΡΙΖΑ
• ΣΥ​ΡΙΖΑ