Μαύρες τρύπες και άλλες ιστορίες επιβίωσης – Οι εκλογές του Νοεμβρίου και το θρίλερ του εκλογικού νόμου – ΠΑΣΟΚ: “Ανασύνταξη ή… La La Land;” – Μεταξύ δύο πυρών ο Ανδρουλάκης

Ή αλλιώς, πώς να χάσεις το Κέντρο χωρίς να καταλάβεις πότε έγινε…

«Gravity»: Η μοναξιά στο διάστημα της μεσαίας τάξης

Αν υπάρχει ένα έργο που θα ήθελε να προβάλει το Μαξίμου αυτή την περίοδο, είναι το Gravity του Αλφόνσο Κουαρόν: χαμένος στο κενό, να ψάχνεις οξυγόνο και να παλεύεις με τη βαρύτητα. Μόνο που στη θέση της Σάντρα Μπούλοκ είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το κενό δεν είναι το διάστημα – είναι οι 40άρηδες, οι ελεύθεροι επαγγελματίες και οι φοιτητογονείς που αποστασιοποιούνται δημοσκοπικά πιο γρήγορα και από αστροναύτη που χάνει το σκάφος.

Η μεσαία τάξη και οι μεσαίες ηλικίες γίνονται πλέον οι νέες μαύρες τρύπες που ρουφούν εκλογικές προσδοκίες. Και, όπως είχε πει ο αξεπέραστος Ντε Γκωλ:
«Η πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήνουμε στους πολιτικούς».

17 έως 40: Mission Impossible

Το Μέγαρο Μαξίμου βλέπει στους νέους (17-40) όχι απλώς μια δημοσκοπική πτώση αλλά μια… καταβύθιση. Σαν το Titanic που φεύγει από το πλάνο και πάει βυθό, μόνο που το παγόβουνο εδώ έχει όνομα: Ζωή Κωνσταντοπούλου. 18% στους 20άρηδες, μόλις 12% η ΝΔ στις ίδιες ηλικίες, κι άντε να μαζέψεις μετά το πλήρωμα.

Κι αν νομίζετε ότι η ΝΔ θα τσιμπήσει από την ακροδεξιά στροφή των νέων ανδρών, κρατήστε σημείωση: όπως έδειχνε και το Joker του Τοντ Φίλιπς, όταν η οργή εκτροχιάζεται, δεν ακούει ούτε λογική ούτε “κεντρώες” υποσχέσεις.

Δίπολο ή τίποτα

Στο Μαξίμου έχουν ήδη διαλέξει το φόντο: The King’s Speech. Ο Κυριάκος, σαν άλλος βασιλιάς Γεώργιος ΣΤ’, πρέπει να πείσει ότι «η σοβαρότητα» είναι το μοναδικό φάρμακο απέναντι στις «περιπέτειες». Με τα κλασικά πια κλισέ:

• Η Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι ο «θηλυκός Βαρουφάκης».
• Το ΠΑΣΟΚ είναι «παρακολούθημα» της Πλεύσης.
• Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το «φάντασμα της κρίσης».

Δυστυχώς, όπως έλεγε και ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ:
«Δεν μπορείς να βγεις από μια κρίση με τη συνταγή που σε έριξε σε αυτήν».

Μικρή παρένθεση: Χάνοντας τη γενιά των γυναικών

Ένα στοιχείο που περνάει στα ψιλά: η νεολαία μπορεί να γέρνει στην Πλεύση, αλλά το γυναικείο κοινό παραμένει σταθερά δύσπιστο προς όλους. Οι νέες γυναίκες, λένε οι δημοσκόποι, επιλέγουν περισσότερο τη σιγή ή την αποχή. Σαν την Βιόλα Ντέιβις στο Fences: παρούσα, αλλά βουβή, απογοητευμένη και έτοιμη να κρίνει σιωπηλά.

Και στο βάθος… Οδύσσεια

Η κυβέρνηση ελπίζει να επιβιώσει μέχρι το 2027 με την οικονομία, τα στεγαστικά, τις φοροελαφρύνσεις του μέλλοντος και τη ρητορική της «υπευθυνότητας». Μόνο που η πολιτική δεν είναι μαραθώνιος – είναι Mad Max: Fury Road: ένας αγώνας επιβίωσης σε καμένο τοπίο, με ελάχιστες στάσεις για… ανεφοδιασμό.

Όπως έλεγε και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ (γιατί πάντα επιστρέφουμε σ’ αυτόν στα δύσκολα):
«Η επιτυχία είναι να πηγαίνεις από αποτυχία σε αποτυχία χωρίς να χάνεις τον ενθουσιασμό σου».

Προς το παρόν, στο Μαξίμου προσπαθούν να θυμηθούν πού άφησαν τον ενθουσιασμό. Γιατί ο χρόνος κυλάει, και οι μαύρες τρύπες έχουν την κακή συνήθεια να μεγαλώνουν.

Σεπτέμβρης και Καταιγίδες
Ή αλλιώς, όταν το όνειρο για το Κέντρο γίνεται προεκλογικό ριμέικ

«Hope Springs»: Ραντεβού το φθινόπωρο… με προσδοκίες

Το Μέγαρο Μαξίμου, όπως σε εκείνη την οσκαρική κομεντί Hope Springs, οργανώνει ένα δεύτερο «μήνα του μέλιτος» με τη μεσαία τάξη. Φοροελαφρύνσεις, μείωση τεκμηρίων, κατάργηση ΕΝΦΙΑ στην πρώτη κατοικία – όλα στη βιτρίνα, όλα στο «καλάθι της ΔΕΘ». Μια απόπειρα να ξαναγαπηθούν όσοι έφυγαν μουρμουρίζοντας ότι πληρώνουν τα σπασμένα.

Μόνο που –όπως έλεγε και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ–
«Τα μεγάλα σχέδια συχνά ναυαγούν στα μικρά ψέματα».

Από το πλεόνασμα στις παροχές: Το «Slumdog Millionaire» της κυβέρνησης

Σενάριο βγαλμένο από το Slumdog Millionaire: ξαφνικά, από τα Τέμπη και τις τρύπες των δημοσκοπήσεων, πεταγόμαστε σε ένα πλεόνασμα 11 δισ. και εξαγγελίες 600 εκατ. ευρώ. Ο πλούτος ενός φτωχού κράτους, μοιρασμένος στα γρήγορα, με επιδόματα ενοικίου και επιδόματα σύνταξης. Σαν να λες: πάρτε ένα κομμάτι πίτας, αλλά για το κυρίως πιάτο… ραντεβού στη ΔΕΘ.

Μείωση ΕΝΦΙΑ ή… να ζήσουμε να το δούμε;

Η μείωση ή κατάργηση του ΕΝΦΙΑ πέφτει στο τραπέζι – πάλι. Ή, για να το πούμε με όρους Matrix:
«There is no spoon» (Δεν υπάρχει κουτάλι).

Η κατάργηση του φόρου που πληρώνει ρεκόρ εισπραξιμότητας είναι τόσο ρεαλιστική όσο ο Νιο να σταματάει σφαίρες στον αέρα. Εκτός αν η κυβέρνηση ελπίζει σε… Matrix reboot και σε άλλη φυσική πραγματικότητα.

Ο νέος εκλογικός νόμος που… δεν αλλάζει (προς το παρόν)

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δηλώνει ότι θα πάει μέχρι τέλους με τον εκλογικό νόμο που έχει. Θυμίζει εκείνη τη διάσημη φράση του Μπρεχτ:
«Όταν η κυβέρνηση χάνει την εμπιστοσύνη του λαού, δεν είναι ευκολότερο να διαλύσει το λαό και να εκλέξει άλλον;»

Προς το παρόν, μένουμε σταθεροί: διεκδικούμε αυτοδυναμία, αλλά με την αγωνία του μαθητή που έχει αφήσει τα SOS την παραμονή των εξετάσεων.

Τα σόου, τα σενάρια και η… La La Land

Το στοίχημα είναι ξεκάθαρο: μέχρι το 2027, η κυβέρνηση θέλει να χτίσει ένα αφήγημα «σοβαρής δουλειάς» χωρίς πρόωρες εκλογές. Με επισκέψεις σε υπουργεία, ανακοινώσεις πακέτων και φωτογραφίες από συμβούλια. Ένα πολιτικό μιούζικαλ La La Land, γεμάτο υποσχέσεις, ωραία πλάνα, αλλά με τον κίνδυνο το κοινό στο φινάλε να χειροκροτήσει… τον ανταγωνιστή.

Και αν δεν πιάσει;

Όπως είχε πει ο αξεπέραστος Φραγκλίνος Ρούσβελτ:
«Στην πολιτική, τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία. Αν συμβεί, μπορείς να στοιχηματίσεις ότι έτσι είχε σχεδιαστεί».

Αν λοιπόν το νέο πακέτο αποτύχει να ζεστάνει το εκλογικό σώμα, δεν θα φταίει ο σχεδιασμός. Θα φταίει που το ακροατήριο, κουρασμένο και καχύποπτο, έχει πια μάθει να βλέπει πίσω από τις λέξεις. Και να αναζητά πράξεις, όχι αφηγήματα.

Πλεύση ή αναλαμπή; Ο Μάης θα δείξει

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου ζει το δικό της κινηματογραφικό παραμύθι. Από τη «La La Land» του 4% πέρασε σε ένα πολιτικό Moonlight, με διψήφια ποσοστά και βλέψεις για πρωθυπουργικό θώκο. Μόνο που – όπως έλεγε και ο Φρανκλίνος Ρούσβελτ –
“Η ηγεσία δεν μπορεί να κληρονομηθεί. Πρέπει να κερδίζεται καθημερινά.”

Και στη ζούγκλα των δημοσκοπήσεων, το πυροτέχνημα είναι εύκολο. Η διάρκεια είναι το ζητούμενο.

Οι εκλογές του Νοεμβρίου και το θρίλερ του εκλογικού νόμου

Η Ζωή βλέπει εκλογές τον Νοέμβρη, αλλαγή εκλογικού νόμου και τα πάντα όλα. Ο Μητσοτάκης – κατά την ανάλυσή της – δεν θα αντέξει να κατέβει με τον ίδιο κανόνα, βλέποντας τα ποσοστά του να κατρακυλούν.
Και εδώ θυμόμαστε τη ρήση του Ουίνστον Τσόρτσιλ:
“Στην πολιτική, η επιτυχία είναι να περνάς από τη μια απογοήτευση στην άλλη, χωρίς να χάνεις τον ενθουσιασμό σου.”

Η απογοήτευση για τη ΝΔ πλησιάζει, λέει η Πλεύση. Ο ενθουσιασμός στο στρατόπεδο της Κωνσταντοπούλου περισσεύει.

Από τα Τέμπη στη φορολογία: Η επιχείρηση “μην πείτε ότι δεν έχουμε πρόγραμμα”

Η μονοθεματική αντιπολίτευση ήταν καλή για την άνοιξη. Τώρα, η Πλεύση οργανώνει το επόμενο βήμα: οικονομία, ακρίβεια, φορολογική αφαίμαξη, γεωπολιτική. Για να αποδείξει ότι δεν είναι μονοδιάστατη αλλά πολυθεματική – σαν καλό sequel του Gladiator όπου ο ήρωας δεν έχει μόνο να παλέψει με λιοντάρια, αλλά και με τη ρωμαϊκή γραφειοκρατία.

Πώς το είπε κι ο Μάο Τσε Τουνγκ;
“Η επανάσταση δεν είναι δείπνο. Είναι πράξη βίας με την οποία μια τάξη ανατρέπει μια άλλη.”
Η πολιτική επανάσταση όμως θέλει και πλάνο. Όχι μόνο οργή.

Η δημοσκοπική χρυσόσκονη και ο νόμος της βαρύτητας

Το 15% της Metron Analysis έφερε αέρα στα πανιά της Πλεύσης. Αλλά όπως έλεγε κι ο Ρόναλντ Ρέιγκαν:
“Τα γεγονότα είναι πεισματάρικα πράγματα.”
Και τα γεγονότα λένε πως μόλις αλλάξει η ατζέντα – όταν τα Τέμπη δώσουν τη θέση τους σε πληθωρισμό, γεωπολιτική και φορολογικά βάρη – τότε θα δούμε αν η Πλεύση μπορεί να κάνει πολιτική ή απλώς διαμαρτυρία.

Γιατί όπως ξέρει κάθε σεναριογράφος του Χόλιγουντ: άλλη η ταινία μικρού μήκους, άλλη το έπος που σαρώνει στα Όσκαρ.

Δίλημμα 2025: «Ζαν ντ‘ Αρκ ή Game of Thrones;»

Η Ζωή είναι ήδη πρωταγωνίστρια στο αφήγημα του “καλού εναντίον του κακού”. Το πρόβλημα είναι ότι η πραγματική πολιτική θυμίζει περισσότερο Game of Thrones και λιγότερο Braveheart: συνωμοσίες, πισώπλατα μαχαιρώματα, αλλεπάλληλες συμμαχίες και προδοσίες.
Θα αντέξει η Πλεύση σε αυτόν τον μαραθώνιο; Ή θα ανακαλύψει – με τα λόγια του Λίνκολν – ότι
“μπορείς να κοροϊδεύεις λίγους ανθρώπους για πολύ καιρό ή πολλούς ανθρώπους για λίγο καιρό, αλλά όχι και τα δύο για πάντα;”

Συμπέρασμα:

Η Πλεύση Ελευθερίας έχει μπει στο πολιτικό blockbuster της σεζόν.
Το ερώτημα είναι αν θα κάνει συνέχεια ή αν θα μείνει ως ένα εντυπωσιακό trailer χωρίς ταινία.

Αλλά όπως θα έλεγε κι ο Μάικλ Κορλεόνε στο Νονό ΙΙ:
“Όποιος έρχεται σε σένα με σχέδιο ειρήνης, είναι αυτός που προδίδει.”

Για την ώρα, το μόνο σίγουρο είναι ότι τον Σεπτέμβρη – με ή χωρίς εκλογές – θα μετρήσουμε ποιος άντεξε και ποιος αποδείχτηκε… guest star.

Back to Basics: Πασχαλινό restart με επικοινωνιακό μπονάντζα

Επέστρεψαν από τις διακοπές με νέο σχέδιο και παλιά αγωνία: πώς να κάνεις θόρυβο όταν κανείς δεν κρατάει αυτιά τεντωμένα για σένα; Το ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με τη Χαριλάου Τρικούπη, δεν φταίει για τη δημοσκοπική κατρακύλα. Όχι. Φταίει που δεν προβάλλει αρκετά τα επιτεύγματά του.
Σε ελεύθερη απόδοση: “αν δεν σε βλέπουν, φταίνε τα φώτα, όχι το έργο.”
(Σκηνικό βγαλμένο από το La La Land – όλοι χορεύουν, αλλά το κοινό έχει ήδη πάει για ποπ κορν.)

Μεταξύ δύο πυρών ο Ανδρουλάκης

Δεν του ‘φτανε ο Δούκας που επιτίθεται εξ αριστερών, τώρα ο άρχων της Χαριλάου Τρικούπη βάλλεται και εκ δεξιών. Εντάξει, μην παίρνετε τοις μετρητοίς αυτές τις εσωκομματικές ταμπέλες, αλλά δείτε την συνολική εικόνα στο ΠΑΣΟΚ.

Κριτική από παντού στον αρχηγό τόσο για τις εσωκομματικές διευθετήσεις(οφίτσια, ρόλοι κλπ), όσο- η με αφορμή- την δημοσκοπική υποχώρηση. Κι αν αυτή  συνεχιστεί, φίδι που τον έφαγε τον Ανδρουλάκη.

Τα καινούργια μαντάτα για την Κρητικό είναι ότι η προσεκτική μέχρι τώρα Αννα Διαμαντοπούλου, υπερασπίστηκε σθεναρά τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο, δεινό επικριτή του Ανδρουλάκη.

Ο Αρκάς βουλευτής που είναι και Αντιπρόεδρος της Βουλής δήλωσε πρόσφατα ότι «Από τότε που ανέλαβε το Πολιτικό Κέντρο χάσαμε 10 μονάδες»(Το Συντονιστικό Πολιτικό Κέντρο είναι όργανο που συνέστησε ο Ανδρουλάκης και στο οποίο συμμετέχουν κορυφαία στελέχη).

Μιλάμε για καρφάρα του Κωνσταντινόπουλου, έτσι; Κατ΄ευθείαν στην καρδιά του Ανδρουλάκη. Κι όμως, η Διαμαντοπούλου όχι μονάχα δεν αποδοκίμασε τη δήλωση αυτή, αλλά επαίνεσε γενικά τον Οδυσσέα και εξήρε την προσφορά του στο κόμμα. Ακούστε τι είπε:

«Έχει το δεύτερο σημαντικότερο αξίωμα στο κόμμα, αυτό του αντιπροέδρου στη Βουλή. Ολες οι παρατηρήσεις και προτάσεις του είναι προς τη σωστή κατεύθυνση όταν τις κάνει για να μπορέσει το ΠΑΣΟΚ να πάει καλύτερα».

Υπάρχει βέβαια ένα σημαντικό στοιχείο που συνδέει την Διαμαντοπούλου με τον Κωνσταντινόπουλο. Και οι δυό δεν θέλουν εκλογική συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, σε αντίθεση με τον Δούκα που επιθυμεί διακαώς τέτοια συνεργασία(κάπως έτσι έγινε Δήμαρχος, παρ΄ότι πήρε…14% στον πρώτο γύρο).

Ο μόνος από τους διεκδικητές της αρχηγίας του ΠΑΣΟΚ που δεν συμμετέχει στις πλαγιοκοπήσεις και στις επικρίσεις εναντίον του Ανδρουλάκη είναι ο Παύλος Γερουλάνος. Μετρημένος και προσεκτικός, με παρεμβάσεις πολιτικές, χωρίς υπερβολές και λαϊκισμούς.

Αν –λέμε τώρα- συνεχιστεί η κατρακύλα του ΠΑΣΟΚ και το κόμμα δεν σηκώσει κεφάλι στις εκλογές, ίσως ο Γερουλάνος να έχει την ευκαιρία του για την αρχηγία. Σε ενιαίο ΠΑΣΟΚ ή σε κατακερματισμένο ημιθανή οργανισμό α λα ΣΥΡΙΖΑ, οπότε θα έχουμε διασπάσεις, αποχωρήσεις και τα τοιαύτα; Ελα, ντε…

Σχέδιο… «Τιτανικός» με νέα deck chairs

Με «καταιγίδα γεγονότων» – από στρογγυλά τραπέζια μέχρι τηλεδιασκέψεις – επιχειρούν να ξανασυστήσουν το κόμμα στο κοινό. Πρώτη δοκιμή το ΣΕΦ, όπου 3.000 στελέχη θα συγκεντρωθούν για να διατρανώσουν την ύπαρξή τους. Όπως έλεγε κι ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ:
“Η δημοσιότητα είναι η ψυχή κάθε επιτυχίας στην πολιτική.”

Η ουσία βέβαια είναι αν, στο τέλος, όλο αυτό θυμίσει Titanic: νέος χορός στην καμπίνα, ενώ το παγόβουνο πλησιάζει.

Στέγαση και σιδηρόδρομοι: πολιτικό Fast Track

Η καμπάνια για τη στέγαση προβάλλεται ως success story. Παράλληλα, προετοιμάζεται δράση για τον «σιδηρόδρομο του 21ου αιώνα» – γιατί, βλέπετε, όποιος δεν μιλά για τα Τέμπη, αργά ή γρήγορα, καταπίνεται από αυτά.
Και για να μην ξεχνιόμαστε:
“Όταν ένα πρόβλημα αγνοείται, δεν εξαφανίζεται. Γιγαντώνεται.”
(Σοφή διαπίστωση, αν και εδώ το ‘πρόβλημα’ τρέχει με ταχύτητα Intercity.)

Ανδρουλάκης: Από το «φταίνε οι άλλοι» στο «εμείς δεν ακουστήκαμε»

Ο Νίκος Ανδρουλάκης συνεχίζει τη στρατηγική «ήπιας σύγκρουσης», επικρίνοντας μεν τη ΝΔ αλλά κρατώντας αποστάσεις από τη ρητορική Κωνσταντοπούλου.
Σύμφωνα με τον ίδιο, το ΠΑΣΟΚ παραμένει η δύναμη της “λογικής”.
Ή όπως το έθεσε κάποτε ο Κλέμεντ Άτλι:
“Η δημοκρατία σημαίνει συζήτηση, αλλά συζήτηση με σκοπό να πάρεις αποφάσεις.”

Στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ, μοιάζει να παραμένουμε στο πρώτο μέρος της πρότασης.

“Ενότητα” με ρωγμές: Όταν οι φωνές γίνονται χορωδία… παράφωνη

Παρά τις επικλήσεις στην ενότητα, οι δημόσιες διαφοροποιήσεις πρωτοκλασάτων συνεχίζονται. Τα αργά αντανακλαστικά στο πολιτικό παιχνίδι δίνουν την ευκαιρία σε άλλους να κερδίζουν γήπεδο.
Το πρόβλημα;
“Ηγέτης είναι αυτός που γνωρίζει το δρόμο, ακολουθεί το δρόμο και δείχνει το δρόμο.”
(Τζον Μαξγουελ)
Εδώ ακόμα ψάχνουμε το GPS.

• Μέγαρο Μαξίμου
• Νίκος Ανδρουλάκης
• ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής