Μένουμε Ευρώπη; Βενιζέλου ανάβασις

Έχει και τα καλά του να είσαι δημοσιογράφος. Έχει και τα άσχημά του, να σε βρίζει ΑΡΔ ο κάθε πικραμένος, αλλά έχει και τα καλά του.
Οι ιστορίες, ας πούμε.
Όλες αυτές οι ιστορίες που μαθαίνεις για πολιτικούς, για επιχειρηματίες, για πρόσωπα της επικαιρότητας, ποιος έκανε τι, που και γιατί, άλλο να στα λέω κι άλλο να τ’ ακούς, το μαλλί σου θ’ ασπρίσει και τα γόνατά σου θα κοπούν. Ιστορίες πίσω απ’ τις κουίντες, που δεν βλέπουν το φως της δημοσιότητας.

Ξέρω ένα σωρό από δαύτες, γεγονός που μου επιτρέπει να κοκορεύομαι σε φίλους και φίλες και να τους πουλάω μούρη. Εγωιστικό, δεν λέω, αλλά εκεί που έχει πάει η πιάτσα τη σήμερον ημέρα, είναι και η καλύτερη πληρωμή μας. Μια θεραπεία των ταπεινών ενστίκτων, γιατί όχι;

Ξέρω και ιστορίες για τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Όλα τα καϊνάρια του δημοσιογραφικού επαγγέλματος (συγγνώμη, λειτουργήματος) ξέρουμε, γιατί να το αρνηθούμε άλλωστε; Άλλες γράφονται, άλλες δεν γράφονται, καθίστε τώρα στο καναπεδάκι να σας πω μία, μάλλον χαρακτηριστική.

Αφορά σε εκδήλωση της «Ελευθεροτυπίας», στο Γαλλικό Ινστιτούτο, σε εποχή που δένανε τα σκυλιά με τα λουκάνικα. Μη με ρωτάτε σε τι αφορούσε τώρα, μια μπούρδα ήταν, αποκλείεται να το θυμηθώ. Δεν ξεχνώ, όμως, ότι είχε πάει στο πάρα πέντε η ώρα και είχε αφιχθεί όλο το πάνελ πλην του Μπένυ που ήταν άφαντος. Τελικά, εμφανίσθηκε στο παρά ένα, χαιρέτησε, ρώτησε κάτι ένα εκ των στελεχών της εφημερίδας, ανέβηκε στο βάθρο και εξεφράσθη με τρόπο χειμαρρώδη για κάνα εικοσάλεπτο. Το χειροκρότημα έπεσε βροχή!

Όταν τέλειωσε η φάση και πήραν όλοι το δρόμο τους, έπιασα το στέλεχος απ’ το χέρι (ρεπόρτερ γαρ!) και του είπα:
Τι ήθελε ο Βενιζέλος;
Η απάντησή του:
Με ρώτησε ποιο είναι το θέμα της εκδήλωσης!

Αυτά για να κατανοούμε τα χαρίσματα του Μπένυ, αλλά και την εμπιστοσύνη που είχε στις ικανότητές του. Μια εμπιστοσύνη τόσο τυφλή, που ενίοτε τον οδηγούσε σε ακροβασίες επικών διαστάσεων. Αν καμιά φορά ανοίξουν οι τροϊκανοί τα κιτάπια τους…
Για την ώρα, αρκούμαστε σε όσα έχει γράψει η ιστορία. Η ίδια ιστορία που τον τελευταίο καιρό αντικρίζει μάλλον ξαφνιασμένη τον Βενιζέλο να σολάρει ως άλλος Χατζηπαναγής στο γήπεδο των πολιτικών εξελίξεων. Και να τριπλάρει φίλους και αντιπάλους με μαεστρία μοναδική, έτσι για την πλάκα του, για την χαρά του παιχνιδιού που λένε και οι Εγγλέζοι. Από την δική του την πλευρά κάνει λόγο για «μεταπολιτική», την οποία όρισε ως εξής στην προχθεσινή συνέντευξή του στα «Νέα»:
«Μεταπολιτική είναι η ενασχόληση με τα μεγάλα διακυβεύματα, χωρίς μικροκομματικά κριτήρια και εκλογικές σκοπιμότητες».

Άψογα διατυπωμένο, αναμφιβόλως, όπως θα ταίριαζε σε κάποιον παλαίμαχο της πολιτικής. Θα μου επιτρέψετε, ωστόσο, να διακρίνω και κάτι παραπάνω από ακρίβεια της έκφρασης σε όσα είπε ο Βενιζέλος. Διαβάζοντας και την υπόλοιπη συνέντευξή του, σχημάτισα την εντύπωση ότι για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες ο ανήρ το διασκεδάζει. Ότι το χαίρεται, ότι κάνει την πλάκα του, ότι είναι χαλαρός και δεν υπολογίζει προσεκτικά τρεις το λάδι τρεις το ξύδι. Μοιάζει σαν να απελευθερώθηκε ξαφνικά από τη μανία της προσωπικής ανέλιξης και να αποφάσισε ότι μια ζωή την έχουμε κι αν δεν την γλεντήσουμε κλπ. κλπ.  Μοιάζει…

Βεβαίως, Βενιζέλος είναι αυτός και ενδέχεται αύριο μεθαύριο να μετρήσει τ’ αστέρια και ν’ αλλάξει ρότα. Ουδεμία έκπληξις, δεν είμαστε παιδάκια πλέον για να χάνουμε τη μπάλα με τέτοιου είδους μεταμορφώσεις. Ως εκείνη τη στιγμή, πάντως, μπορούμε να απολαμβάνουμε τη βιρτουοζιτέ ενός ανέμελου τύπου που δίνει μαθήματα φιλελευθερισμού σε μικρούς και μεγάλους. Και να γελάμε με τους πρώην συνοδοιπόρους του στο Μέτωπο της Λογικής, που βλέπουν το είδωλό τους να ταξιδεύει σε άλλες πολιτείες και δεν ξέρουν αν πρέπει να βρίσουν ή να κλάψουν…

• εκδήλωση
• Ευάγγελος Βενιζέλος
• Μένουμε Ευρώπη