«Μετά το Μούδιασμα, η… προσαρμογή: Η ΝΔ και η Νέα «Τραμπική» πραγματικότητα – Γιατί χαίρεται ο Σαμαράς; – «Black Mirror» στον ΣΥΡΙΖΑ: Όταν η «Δημοκρατία» μπαίνει στο… σφαγείο  

Καλώς ήρθατε, αγαπητοί αναγνώστες, στο γοητευτικά σκοτεινό και καυστικά αληθινό κόσμο της στήλης «Hard Talks», όπου η πολιτική σκηνή γίνεται αντικείμενο σχολιασμού χωρίς έλεος.

Εδώ που η αλήθεια συγκρούεται με την εξουσία, θα δείτε παιχνίδια εξουσίας πιο έντονα και από τα επεισόδια του «Game of Thrones», και ίντριγκες που θα ζήλευε ο Coppola στον «Νονό». Δεν είναι για τους ευαίσθητους της καρδιάς – εδώ οι μάσκες πέφτουν και η πραγματικότητα, όπως είπε κι ο Μάο, αποκαλύπτεται ως «ένα συνεχές πείραμα πολιτικής αντοχής».

Ο πόλεμος των στρατηγικών και το ανώφελο των ευσεβών πόθων

Η «αναπάντεχη» – για όσους ζουν σε άλλον πλανήτη – επάνοδος του Ντόναλντ Τραμπ στο Λευκό Οίκο μοιάζει να αφήνει την κυβέρνηση Μητσοτάκη με μια ελαφρά… σύσπαση στη γραμμή του μετώπου. Χθες το πρωί, τα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, που μέχρι πρότινος έστελναν ευχές για τη νίκη της Κάμαλα Χάρις, βρέθηκαν να συγχαίρουν τον «απρόβλεπτο» Τραμπ, τον ίδιο άνθρωπο που θεωρούνταν μια υπαρξιακή απειλή για τη «δημοκρατική» διαχείριση. Και μπορεί ο κ. Μητσοτάκης να σπεύδει να μας καθησυχάσει, λέγοντας ότι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις θα παραμείνουν ακλόνητες και «στρατηγικές», αλλά το ερώτημα παραμένει: πώς ακριβώς θα επηρεάσει αυτή η δεύτερη πράξη της «τραμπικής» προεδρίας το ελληνικό αφήγημα;

Πάντως, δεν είναι τυχαίο που, προ ημερών, ο Μάικ Πομπέο έκανε μια ανεπίσημη στάση στην Αθήνα. Εν μέσω κλειστών θυρών και «προσωπικών συζητήσεων» με τον Έλληνα πρωθυπουργό, δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε τι είδους συμφωνίες θα μπορούσαν να συζητηθούν, ενώ τα Ρεπουμπλικανικά «υψηλά δίκτυα» αγκαλιάζουν ξανά την Ανατολική Μεσόγειο, δίνοντας έμφαση στις διαπροσωπικές σχέσεις με «στρατηγικούς εταίρους» όπως ο Ερντογάν. Οι πρόσφατες δηλώσεις του Τούρκου προέδρου περί «ενίσχυσης» των τουρκοαμερικανικών σχέσεων, άραγε, να προκαλούν κάποιον προβληματισμό στην Αθήνα;

Δικαιωμένος ο Σαμαράς για την  ατζέντα Τραμπ

Και, ως εάν σε σκηνή από το «Game of Thrones», η πλευρά Σαμαρά στη Νέα Δημοκρατία μοιάζει δικαιωμένη, θεωρώντας πως η επιστροφή Τραμπ αποκαθιστά μια μορφή «παραδοσιακής» πολιτικής τάξης που παραμερίζει την «woke» ατζέντα για να εστιάσει στις πραγματικές ανάγκες των κοινωνιών. Άλλωστε, σύμφωνα με στελέχη της πλευράς αυτής, η ατζέντα Τραμπ αντικατοπτρίζει περισσότερο από ποτέ τη συντηρητική βάση της ΝΔ, που πεισματικά ακολουθεί τον δικό της «δρόμο».

Και τώρα που η δημοκρατική «ηθική» τίθεται επί τάπητος, με την Ευρώπη στο πλάι της Ελλάδας, η πραγματικότητα θυμίζει λίγο το «Μάθε Παιδί μου Γράμματα»: μπορεί το θέατρο των επίσημων δηλώσεων να γεμίζει προσδοκίες, αλλά το τελικό σενάριο εκτυλίσσεται πίσω από κλειστές πόρτες, με μια πραγματικότητα που επιβάλλεται από τους «συμφεροντολόγους» του ρεαλισμού και τους αυλικούς της νέας τάξης πραγμάτων.

Ο «Διαβολικά Καλός» επιστρέφει: Έτοιμη για σύμπλευση η Αθήνα

Ας κάνουμε λίγο zoom out και να δούμε την εικόνα από μακριά. Επιστρέφει, λοιπόν, ο Τραμπ στον Λευκό Οίκο, και τα αντανακλαστικά των φίλων του στην Αθήνα δείχνουν ήδη να συγχρονίζονται. Η αλήθεια είναι πως, όπως θα το έλεγε και ο Τζορτζ Όργουελ, «ποιος ελέγχει το παρελθόν, ελέγχει το μέλλον». Και εδώ, ο πολιτικός μας «ρομαντισμός» αναβιώνει μνήμες του 2018, όταν ο Τσίπρας μας έλεγε πως ο Τραμπ είναι απλώς ένας «διαβολικά καλός» τύπος – λίγο αυταρχικός, λίγο αμφιλεγόμενος, αλλά, να που τελικά κάτι καλό βγαίνει από αυτό. Έτσι και τώρα, ο «διαβολικά καλός» πρόεδρος προαλείφεται για τον θρόνο και η ελληνική κυβέρνηση ετοιμάζει τα χαλιά, τα μικρόφωνα και τις κλισέ υποκλίσεις.

Φυσικά, η Συμφωνία Στρατηγικής Συνεργασίας Ελλάδας-ΗΠΑ – την οποία οι φίλοι μας στο Μέγαρο Μαξίμου γνωρίζουν σαν το όνομα του Τραμπ – είναι η κολώνα πάνω στην οποία στηρίζεται κάθε «στρατηγική» σχέση. Αυτή η πολυπόθητη συμφωνία για τις βάσεις, που θεμελιώθηκε από τον Τραμπ και τον Τσίπρα, κατοχυρώνει ότι η Ελλάδα θα είναι πάντα σε σύμπλευση με την Ουάσιγκτον, όποιος κι αν κατοικεί στο Οβάλ Γραφείο. Ανεξαρτήτως κόμματος, η Αθήνα πρέπει να θυμάται πάντα ότι, όταν η Αμερική καλεί, η απάντηση είναι μόνο μία: yes, sir.

Όλα στη Γραμμή των ΗΠΑ, διαβολικά… πιστά

Τι θα ακολουθήσει λοιπόν, καθώς οι Ευρωπαίοι (και όχι μόνο) αναρωτιούνται αν πρέπει να προετοιμάζονται για έναν νέο ρυθμό στις σχέσεις με τις ΗΠΑ; Η ελληνική κυβέρνηση δεν έχει τέτοιους ενδοιασμούς. Από την ώρα που παραδόθηκε η Αλεξανδρούπολη στις στρατηγικές απαιτήσεις του ΝΑΤΟ, μέχρι την πλήρη συμπαράσταση στην Ουκρανία, η προσαρμογή είναι απόλυτη, όπως άλλωστε θα περίμενε και κάθε μεγάλη δύναμη από έναν «σύμμαχο» που τιμά τον ρόλο του. Και τώρα, η Αθήνα περιμένει τις πρώτες κινήσεις της νέας κυβέρνησης Τραμπ, να δει αν τα θέματα Ουκρανίας και Μέσης Ανατολής συνεχίσουν την ίδια πορεία.

Ας είμαστε ξεκάθαροι. Ο Τραμπ δεν χρειαζόταν να πείσει κανέναν ότι η στρατηγική αφοσίωση της Ελλάδας στις ΗΠΑ είναι δεδομένη, και αυτή τη φορά ίσως δούμε τον παλιό γνώριμο, τον Μάικ Πομπέο, να επιστρέφει στο προσκήνιο, αυτή τη φορά από τη θέση του υπουργού Άμυνας, όπως δείχνουν οι τελευταίες προβλέψεις. Μην απορήσετε αν δούμε τον Τραμπ να ξανακοιτά την Ελλάδα με το ίδιο ύφος με το οποίο ένας χολιγουντιανός αντι-ήρωας ξαναβλέπει μια γνωστή σύμμαχο χώρα: πιστή, λίγο ταπεινωμένη, αλλά πάντα πρόθυμη.Η Αθήνα, τελικά, έχει μία και μόνη επιλογή: να προσαρμοστεί και να συνεχίσει τη γνωστή γραμμή. Γιατί, όπως λέει και μια παλιά πολιτική σοφία, «η επιβίωση έρχεται με την υποταγή».

Να γιατί κέρδισε ο Τράμπ(…Ετσι νομίζουμε, τουλάχιστον).

Τόσοι μιλούν για τις εκλογές στις ΗΠΑ και ειδικά για τη νίκη του Τράμπ. Να μην πούμε κι εμείς τα δικά μας; Πάμε:

Πρώτον, με την απόπειρα δολοφονίας  εναντίον του αλλά και με τις δικαστικές του περιπέτειες ο Τράμπ θυματοποιήθηκε. Το θύμα πάντοτε συγκινεί. Και κινητοποιεί πολύ κόσμο είτε όντως είναι θύμα είτε προβάλλεται ως τέτοιο.

Ταυτόχρονα, ο «απλός λαός» έβλεπε ότι οι εταιρείες δημοσκοπήσεων, που είχαν πέσει έξω και όταν εξελέγη πρώτη φορά ο Τράμπ και όταν έχασε από τον Μπάιντεν, ήταν και τώρα εναντίον του. Είτε ευνοούσαν την Χάρρις(με αποκορύφωμα το φιάσκο με την Αϊόβα) είτε μιλούσαν για αμφίρροπη μάχη. Τώρα που τα σάρωσε όλα ο Τράμπ, έχει ενδιαφέρον να δούμε τι θα πούν.

Ακριβώς το ίδιο έκανε και η πολιτιστική ελίτ. Υποστήριζε φανατικά την Χάρρις καταφερόμενη με βαρείς χαρακτηρισμούς εναντίον του Τράμπ. Ε, αυτό μέτρησε σε μεγάλο βαθμό γιατί «ο απλός κόσμος» ένιωθε να υποτιμούν τον ίδιο οι δημοσκοπικές εταιρείες και η ελίτ του Πολιτισμού.

Δεύτερον: Ο Τράμπ υπήρξε κάθετος σε δύο καυτά θέματα που απασχολούν αρκετά μεγάλο μέρος της αμερικάνικης κοινωνίας. Στο μεταναστευτικό και στην woke κουλτούρα. Οσο κι αν ήταν τοξικές, κινδυνολογικές και στα σημεία γελοίες ορισμένες από τις σχετικές αναφορές του, αυτές δεν λειτούργησαν εναντίον του. Οι ψηφοφόροι έμειναν στην ουσία όσων έλεγε για τα συγκεκριμένα θέματα.

Τρίτον και κυριότερο: Τα οικονομικά. Η Κάμαλα Χάρρις δεν μπόρεσε να απαντήσει πειστικά στο επιχείρημα του Τράμπ ότι επι προεδρίας του τα οικονομικά ήταν καλά. Και πάντως καλύτερα από αυτά της προεδρίας Μπάιντεν.

Επι πλέον, ο Τράμπ επιστράτευσε ένα σοβαρό ένα όπλο που ηχούσε πολύ ευχάριστα στα αυτιά της πλειονότητος: Υποσχέθηκε ότι η Αμερική θα διακόψει την οικονομική βοήθεια στην Ουκρανία για να μην επιβαρύνεται ο φορολογούμενος αμερικανός πολίτης.

Λειτούργησαν βέβαια και άλλα επιχειρήματα σχετικά με την οικονομία(π.χ.δασμοί στα εισαγόμενα ευρωπαϊκά και κινέζικα προϊόντα, φθηνότερη ενέργεια για την βιομηχανία με την ενίσχυση της παραγωγής πετρελαίου κ.α.). Κι έτσι συνολικά, ο,τι κι αν έλεγε η Χάρρις(ότι ο Τράμπ θα ευνοήσει τους πλούσιους  κλπ) περνούσε στο ντούκου.

Για το τι θα κάνει τελικά ο Τράμπ, δεν παίρνουμε όρκο. Εδώ είμαστε και θα τα λέμε. Ειδικά, για ένα θέμα που ενδιαφέρει άμεσα τη χώρα μας-τις σχέσεις του με τον Ερντογάν και τα Ελληνοτουρκικά.

Το ματ στη ακακιέρα της ΠΓ

Η Θεοδώρα Τζάκρη δεν άφησε περιθώριο για υπεκφυγές. Με φράσεις σαν χειροβομβίδες, πέταξε ευθέως την πρόταση παραίτησης της Ράνιας Σβίγκου και της Ελένης Συμεωνίδου. Σε ένα σκηνικό που θα ζήλευε και ο ίδιος ο Κιούμπρικ, η Τζάκρη έκανε λόγο για «παράβαση πολιτικού και υπηρεσιακού καθήκοντος» και ζήτησε ονομαστική ψηφοφορία και καθαίρεση Μωραΐτη και Κασσιμάτη. Ο καταιγισμός κατηγοριών για συνειδητές παρατυπίες και η καταγγελία της Μαρίνας Τουτουντζή ήρθε σαν ηχηρό ξυπνητήρι σε έναν σύλλογο, συγνώμη σε ένα κόμμα, όπου η διαφάνεια έχει, όπως φαίνεται, τεθεί σε προσωρινή αργία. Σε ένα σκηνικό που θυμίζει το σπασμένο τηλεφωνάκι του ελληνικού σινεμά, οι κατηγορίες για μαζικούς αποκλεισμούς δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι το παιχνίδι μόλις έγινε προσωπικό.

Η επιτροπή ή… το νέο «Δικαστήριο της Ιεράς Εξέτασης»;

Καθώς η Τζάκρη επιτέθηκε με οργή στην Επιτροπή Νομιμοποίησης, οι συγκρίσεις με ένα έκτακτο στρατοδικείο δεν άργησαν να έρθουν. «Είναι αδιανόητο», δήλωσε, «να αποκλείονται σύντροφοι όπως ο Θάνος Μωραΐτης και η Νίνα Κασιμάτη για “αντισυντροφική συμπεριφορά” χωρίς καμία αποδεικτική βάση». Σκηνές από τον «Νονό» έρχονται στο μυαλό, όπου η Επιτροπή μοιάζει να δρα σαν το αόρατο χέρι πίσω από κάθε κίνηση, αψηφώντας αρχές και καταστατικά δικαιώματα. Η αριστερά, προφανώς, δεν γνωρίζει πειθαρχικές δομές και «έκτατα στρατοδικεία». Μήπως, πλέον, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αριστερό κόμμα αλλά ΙΧ του Αλέξη Τσίπρα και της ομάδας του;

Η «Δημοκρατία» σε διαφάνεια – Καρμπόν χαρτί

Σε μια προσπάθεια να διαφυλαχθεί η επίφαση δημοκρατίας, η Τζάκρη ζήτησε την άμεση ανακοίνωση των αποτελεσμάτων εκλογής των συνέδρων, αλλά οι γραφειοκρατικοί λαβύρινθοι του ΣΥΡΙΖΑ έκαναν πάλι το θαύμα τους. Μια κλασική ιστορία κακής συνεννόησης και καθυστερήσεων, που θα μπορούσε να βγει από μια κωμωδία του Σουρρεαλισμού, μας αφήνει να αναρωτιόμαστε αν η διαφάνεια είναι τελικά μύθος. Καθώς η ώρα του συνεδρίου πλησιάζει, ο τρόπος που αντιμετωπίζεται το δικαίωμα των συνέδρων να εκλεγούν και να προετοιμαστούν για την Αθήνα δείχνει να είναι τουλάχιστον… εξωπραγματικός.

Το ανεπίσημο δόγμα: Από κομματική δημοκρατία σε… τηλεδιάσκεψη!

Με τη φοβία της πλειοψηφίας να «χάνει τον έλεγχο», ήρθε η ώρα για το υβριδικό συνέδριο, σύμφωνα με τον Φλαμπουράρη, μια καινοτόμος «δημοκρατική λύση» που θυμίζει πιο πολύ επεισόδιο του «Black Mirror» παρά συνεδριακή συνεδρίαση. Και φυσικά, όπως σημειώνει ο Μανώλης Καπνισάκης, η ουσία του αγώνα δεν είναι πλέον ο Κασσελάκης αλλά η ίδια η αξιοπρέπεια της Αριστεράς. Αντί να ανοίξουν τις διαδικασίες, η «πλειοψηφία» φαίνεται να προτιμά μια άσκηση δημοκρατίας με την ασφάλεια της απομόνωσης. Οι 87 σύνεδροι τους, οι μικροί Τράμπ όπως το κάρφωσε ο Stefanos, σαν άλλοι μικροί «ηγέτες», τραβούν τις γραμμές σε μια αποστειρωμένη αίθουσα, ενώ η πραγματικότητα χάνεται κάπου στο Zoom.

Η Επιτροπή του “Μπάι Πας” και το συνέδριο-μυστήριο του ΣΥΡΙΖΑ

Tο νέο επεισόδιο πολιτικής εφευρετικότητας, όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν. Στην Κουμουνδούρου, οι “87” έχουν επιστρατεύσει τη δημιουργικότητά τους για να ελέγξουν ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει στο κόμμα, χωρίς να αφήσουν την “επιτροπή δεοντολογίας” να χαλάσει τη δουλειά. Βλέπετε, αυτή η ανεξάρτητη επιτροπή – με τα δικά της, ενίοτε ενοχλητικά, μέλη – δεν λέει να συμμορφωθεί. Οπότε, σε μια κίνηση που θυμίζει «Ο Νονός» (όπου οι υποθέσεις λύνονται με εναλλακτικά μέσα), οι 87 έστησαν τη δική τους “επιτροπή νομιμοποίησης συνέδρων.”

Το “μπάι πας” αυτό, όπως λένε και οι φήμες, είναι η κίνηση-ματ που επέτρεψε στο κόμμα να περάσει από τα δύσκολα. Ή όπως θα το έθετε και ο Τζορτζ Όργουελ: «Όλα τα όργανα είναι ίσα, αλλά κάποια είναι πιο ίσα από τα άλλα». Οι εντολές είναι σαφείς: η νέα αυτή επιτροπή δεν έχει απλώς νομιμοποιητικό χαρακτήρα, αλλά διαγράφει κιόλας – με άνεση και ζήλο που θα ζήλευε κάθε οργανωμένο πολιτικό σύστημα. Το μόνο που μένει είναι να αναρωτηθούμε αν οι διαγραφές αυτές είναι το “ξεκαθάρισμα” ή το μεγάλο «φιλτράρισμα» πριν από τη… δεύτερη πράξη.

Η πρεμιέρα και το μεγάλο μυστήριο

Έχουμε λοιπόν τις προσκλήσεις, την εταιρεία που στήνει το σκηνικό, και τον Κασσελάκη να ετοιμάζεται για την παρουσία του μέσα και – ενδεχομένως – έξω από το «μπουζουξίδικο» του συνεδρίου. Ναι, καλά ακούσατε. Το συνέδριο έχει και ένα σκηνικό απειλής: όποιος δεν εγκριθεί, είναι καταδικασμένος να παρακολουθήσει από απέναντι. Ο Στέφανος Κασσελάκης κάλεσε τους δικούς του – «όλοι παρόντες», όπως είπε – έστω κι αν καταλήξουν να στέκονται έξω από τον χώρο με πανό, ενώ οι υπόλοιποι χορεύουν στους ρυθμούς που θα επιλέξουν οι “87.”

Και κάπως έτσι, το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει περισσότερο με ένα πολιτικό θρίλερ, που δεν ξέρουμε αν θα τελειώσει ή αν θα καταλήξει σε δράματα αλά… «Μεσάνυχτα και κάτι» του Σκορσέζε. Το μόνο που μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εξελίσσεται σε ένα “πολιτικό σόου” που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πού θα οδηγήσει.

Σύμπτωση στο Παγκράτι: Κασσελάκης και «φρουρά Τσίπρα» σε καυτή πολιτική βραδιά

Α, οι… “απρογραμμάτιστες” συμπτώσεις στο Παγκράτι! Σαν σκηνικό ταινίας με μπόλικες δόσεις πολιτικής ίντριγκας, ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Στέφανος Κασσελάκης τυχαίνει να πέφτει πάνω σε… ολόκληρη τη φρουρά του Τσίπρα σε αγαπημένο τους στέκι. Φλαμπουράρης, Νοτοπούλου, Σπίρτζης, και άλλοι «βετεράνοι» της πτέρυγας έχουν τακτοποιηθεί άνετα στο τραπέζι και σίγουρα δεν περίμεναν τέτοιον επισκέπτη!

Με το που κάθισε ο Κασσελάκης, οι διάλογοι έγιναν καυτοί – και όχι λόγω του ποτού. Ο Φλαμπουράρης του θύμισε πως “στα ‘λεγε και δεν τα άκουγες”, με τον Κασσελάκη να απαντά, ενώ η Νοτοπούλου άρχισε να θίγει τα περί μπούλινγκ. “Εμείς δεν κάνουμε μηνύσεις,” του απάντησε όταν εκείνος αρνήθηκε, “εμείς τα λύνουμε πολιτικά.”

Η συζήτηση πήρε φωτιά με τον Σπίρτζη να παρεμβαίνει για το ότι οι 87 άρχισαν την κριτική αμέσως μετά τις Ευρωεκλογές, φέρνοντας στο τραπέζι και τα “μαύρα ταμεία”. «Συμβάσεις δισεκατομμυρίων έχω υπογράψει!» φώναξε σχεδόν έτοιμος να εκραγεί ο πρώην υπουργός, και η ένταση κλιμακώθηκε σε σημείο που η Γεροβασίλη αποφάσισε να σώσει την κατάσταση, απομακρύνοντας τον Κασσελάκη σε διπλανό τραπέζι για… ιδιωτικές συζητήσεις.

Όλα αυτά, την ίδια στιγμή που η Επιτροπή Νομιμοποίησης Συνέδρων συνεδρίαζε στην Κουμουνδούρου, αποφασίζοντας ποιοι θα περάσουν τις πύλες του «Γκάζι Live». Σαν να βλέπεις θεατρική παράσταση με πολλές πράξεις και τους ήρωες να κινούνται σε δύο παράλληλα σκηνικά, με το πολιτικό δράμα του ΣΥΡΙΖΑ να φουντώνει.

Καζάν-Καζάν και Χαμένες στη μετάφραση διπλωματικές συζητήσεις

Τι έχουμε εδώ; Ένα μήνυμα κατευθείαν από την καρδιά της τουρκικής διπλωματίας, που με τη γνωστή πια φράση «καζάν-καζάν» (δηλαδή, «win-win») μας καλεί να δούμε το Αιγαίο ως θάλασσα ειρήνης. Ο Φιντάν, στην πρώτη του επίσκεψη στην Αθήνα, μας παροτρύνει να αφήσουμε στην άκρη τις «παλιές καχυποψίες» και να κοιτάξουμε το μέλλον σαν δύο γείτονες που μοιράζονται τον ίδιο… καφέ. Γιατί όχι; Όπως άλλωστε μας δίδαξε ο Μπρούτο στο Julius Caesar του Σαίξπηρ, «ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις».

Η «Ειρηνική Θάλασσα» και οι υποβόσκουσες ατζέντες

Αλλά ας το πάρουμε αλλιώς: αν το Αιγαίο είναι η «θάλασσα της ειρήνης», τότε γιατί να βγάζουμε και υποβρύχια στον αφρό; Η Ελλάδα ξεκαθαρίζει ότι δεν υπάρχει λόγος να ανοίξουμε συζητήσεις για αποστρατιωτικοποιήσεις και εναέριο χώρο. Για εμάς υπάρχει μόνο ένα θέμα στο τραπέζι, η υφαλοκρηπίδα. Αν όμως ρωτήσεις τον κ. Φιντάν, οι διαφορές είναι πολλές, σαν σκηνές από το Pulp Fiction – εκεί που όλοι στοχεύουν μεταξύ τους αλλά λένε πως δεν υπάρχει τίποτα προσωπικό, μόνο «διαφορές προσέγγισης».

Κι ας μην ξεχνάμε τη βασική αρχή: κάθε διάλογος με την Άγκυρα μοιάζει με παρτίδα σκάκι όπου τα πιόνια μπερδεύονται, τα τετραγωνάκια θολώνουν και οι κανόνες αλλάζουν διαρκώς. Γιατί ποιος δεν θα ήθελε να κερδίσει με… καζάν-καζάν λογική; Όπως όμως είπε και ο μεγάλος Μακιαβέλι, «η πολιτική δεν έχει να κάνει με την ηθική αλλά με το αποτέλεσμα». Και το ζητούμενο είναι ποιος θα κερδίσει πραγματικά.

Αλλαγή φρουράς στο ΠΑΣΟΚ: Μπίρες, σπανακόπιτα και το TikTok στη μάχη της ανανέωσης

Στην αθάνατη παράδοση του ΠΑΣΟΚ για τις… τελετές αλλαγής σκυτάλης, ο Θανάσης Γλαβίνας υποδέχτηκε τον διάδοχό του, Κώστα Τσουκαλά, μαζί με τη νέα αναπληρώτρια Όλγα Μαρκογιαννάκη. Το σκηνικό, που θα ζήλευαν και οι πιο «γκλαμουράτες» εναλλαγές εξουσίας, είχε τα πάντα: από μπίρες και κρασιά μέχρι χειροποίητη σπανακόπιτα διά χειρός Μαρκογιαννάκη και μια σύντομη εμφάνιση-αστραπή του ίδιου του Νίκου Ανδρουλάκη. Με το χαλαρό κλίμα να θυμίζει πλάνα από το Η Μεγάλη Ανατροπή, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έριξε μια ματιά στο τραπέζι, αντάλλαξε μερικές ατάκες και κράτησε τα χαρτιά του κλειστά, θυμίζοντας το «όλα στην ώρα τους». Τι ώρα ακριβώς; Σύμφωνα με τον ίδιο, το μυστικό ραντεβού με τον Μητσοτάκη θα γίνει «των Φώτων». Πώς να μη σε σπρώξει η προσμονή να μαντέψεις το παρασκήνιο, ειδικά όταν το ΠΑΣΟΚ, σαν άλλος πολιτικός Houdini, παίζει με τον χρονισμό των αποφάσεών του;

Το ΠΑΣΟΚ αναδιοργανώνεται: Επικοινωνιακή αναγέννηση στα χέρια της… Άννας και του TikTok

Μην πτοείστε όμως από την οικειότητα της συνάντησης. Η σοβαρή πλευρά του ΠΑΣΟΚ κινείται με στρατηγικές ανακατατάξεις και… TikTok! Ναι, καλά διαβάσατε: τα TikTok βίντεο είναι πλέον κομμάτι της στρατηγικής. Με τον Λευτέρη Καρχιμάκη και την Κατερίνα Πλέσια να αναλαμβάνουν δράση, η Χαριλάου Τρικούπη φαίνεται να ποντάρει σε ένα πιο «φρέσκο» πρόσωπο, επενδύοντας στην ψηφιακή εποχή, όπως κάθε κόμμα που σέβεται τον εαυτό του και θέλει να πατήσει γερά στη νέα γενιά.

Ταυτόχρονα, ο Ανδρουλάκης, σε πλήρη αρμονία με τον πολιτικό ρεαλισμό, κρατά τις αποστάσεις του από τον ΣΥΡΙΖΑ και ανεβάζει τους τόνους κατά της κυβέρνησης, προσδοκώντας πως οι επιθέσεις του στο κυβερνητικό έργο θα κερδίσουν πόντους για το κόμμα. Με την Άννα Διαμαντοπούλου να έχει τον έλεγχο του πολιτικού σχεδιασμού, ο Ανδρουλάκης προσπαθεί να συνθέσει μια αφήγηση όπου το ΠΑΣΟΚ είναι ξανά στο παιχνίδι, όχι μόνο στα τορτίγιες και τα τυριά, αλλά και στη μάχη των ιδεών. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι, όπως το έθεσε κάποτε ο μεγάλος Μάο, «η επανάσταση δεν είναι δείπνο» – αν και στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ, το δείπνο μπορεί να είναι η καλύτερη αφορμή για ανατροπή.

Και κάπου εδώ φτάνουμε στο… «Μετά το Μούδιασμα, η Προσαρμογή». Η Νέα Δημοκρατία ανοίγει τα χέρια της στη νέα «τραμπική» πραγματικότητα, με τον Σαμαρά να χαμογελά, καθώς οι παλιές ατζέντες ανασταίνονται σαν νέοι, λαμπροί κανόνες. Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ δοκιμάζει τη «δημοκρατία» του στον καθρέφτη ενός «Black Mirror», εκεί που η δημοκρατία μπαίνει στο… σφαγείο. Όπως άλλωστε είπε και ο Orwell, «Όταν το μέλλον γίνεται παρελθόν, το παρόν είναι μόνο μια ψευδαίσθηση».

• Αμερικανικές εκλογές 2024
• Νέα Δημοκρατία