Μία είναι η λύση στην κρίση του ΣΥΡΙΖΑ: Ξεκάθαρες κουβέντες και συντροφικότητα!

Είναι γεγονός ότι το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης περνάει περίοδο βαθιάς κρίσης, χωρίς ορατό ενδεχόμενο πλήρους αποκατάστασης του κύρους του στην κοινωνία και της κανονικότητας στο εσωτερικό του. Δυστυχώς. Και γι’ αυτό δεν φταίει μόνο ένας, αλλά πολλοί.

Ο Αλέξης Τσίπρας αποχώρησε παρορμητικά και χωρίς σχέδιο για το μέλλον του κόμματος μετά την εκλογική συντριβή του 2023. Κακώς, κάκιστα! Αντιλαμβάνομαι βέβαια την απογοήτευσή του από τον πόλεμο που δέχθηκε μέσα και έξω από το κόμμα του. Ο μελετητής της ιστορίας θα διαπιστώσει ότι ο Αλέξης υπήρξε ένας τίμιος πολιτικός. Ούτε ο ίδιος φανταζόταν ότι θα οδηγήσει τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία αφού τον παρέλαβε μόλις στο 3%. Όμως συνέβη! Και φυσικά, ρόλο έπαιξε η λαϊκή αγανάκτηση από τα μνημόνια και την κατακόρυφη πτώση της ποιότητας ζωής στη βασανισμένη από την οικονομική κρίση χώρα.

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που με τις πολιτικές τους είχαν οδηγήσει την Ελλάδα στην πτώχευση, αναγκάστηκαν να συγκυβερνήσουν ώστε να εφαρμοστούν οι μνημονιακές, αντιλαϊκές πολιτικές. Και ο κόσμος στράφηκε στον μόνο που του υποσχόταν ένα τέλος “με ένα νόμο και ένα άρθρο” στον εφιάλτη που ζούσε. Έτσι, ο Αλέξης, νέο παιδί, βρέθηκε πρωθυπουργός. Οι συνεργάτες που επέλεξε δεν ήταν πάντα ό,τι καλύτερο μπορούσε να βρει. Κάποιοι με εκκεντρικές συμπεριφορές, με εκκεντρικές εμφανίσεις, δηλώσεις και θεωρίες, τον εξέθεταν απέναντι σε μία Ευρώπη που είχε θυμώσει πολύ με την Ελλάδα. Ο Αλέξης εκβιάστηκε ανοιχτά από τους “θεσμούς”, παρόλο που αντιστάθηκε λυσσαλέα. Όμως υποχώρησε μπροστά στο ενδεχόμενο πλήρους καταστροφής της χώρας. Τίμια ζήτησε την ανανέωση της λαϊκής εντολής για να εφαρμόσει το τρίτο μνημόνιο. Πάλεψε για ήπιους όρους. Ο λαός του έδωσε και πάλι εξουσιοδότηση. Ακολούθησε, όσο ήταν δυνατόν, πολιτική κοινωνικής δικαιοσύνης και στήριξης των αδύναμων βιοπαλαιστών. Και παρά την αυστηρότητα της Ευρώπης, κατάφερε να μας βγάλει από τα μνημόνια, κρατώντας μας στην ΕΕ και στο ευρώ. Αφήνοντας μάλιστα τα ταμεία γεμάτα με 36 δις αποθεματικό. Και έχοντας λύσει ένα μεγάλο εθνικό θέμα: το Μακεδονικό! Αναλαμβάνοντας ένα πολιτικό κόστος που οι αντίπαλοί του δεν θα τολμούσαν ποτέ να αναλάβουν.

Όμως ο λαός αντάμειψε τον Αλέξη όπως συνήθως κάνει με τους καλύτερους εκ των ηγετών του: με ύβρεις, χλευασμό και αποπομπή από την εξουσία! Τον είπαν προδότη (!!!!), κωλοτούμπα, ψεύτη, υποκριτή… Πόσο να αντέξει ένας απλός άνθρωπος; Ήρθε στη συνέχεια, όταν έγινε επικεφαλής της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, η αμφισβήτηση από το εσωτερικό του κόμματος. Απροκάλυπτη πολλές φορές και από ανθρώπους που δεν το περίμενε. Ανθρώπους που παρέλαβε από το πουθενά και τους ανέδειξε σε παράγοντες της πολιτικής ζωής του τόπου. Που τους έδωσε εξουσία και δύναμη… Αλλά η προδοσία ήρθε και από τον όμορο πολιτικό χώρο. Το ΚΚΕ αρνήθηκε να συγκυβερνήσει με τον Αλέξη, ενώ το είχε κάνει με τον Μητσοτάκη τον πρεσβύτερο! Όσο για το ΠΑΣΟΚ, γύρισε την πλάτη του στον Τσίπρα όταν αυτός πρότεινε συνεργασία των δύο χώρων ώστε να σχηματίσουν κυβέρνηση με την απλή αναλογική στην πρώτη εκλογική αναμέτρηση το ’23. Τα μάζεψε λοιπόν κι έφυγε ο Αλέξης. Και ποιος να τον κρίνει για αυτή την απόφαση;

Αυτό όμως που δεν έκανε είναι να προετοιμάσει τη διαδοχή του στον ΣΥΡΙΖΑ πριν αφήσει τη θέση του προέδρου για να παραμείνει απλός βουλευτής. Θυμάστε την έκφραση με το δαχτυλίδι κάθε φορά που γινόταν αλλαγή ηγεσίας στο κραταιό τότε ΠΑΣΟΚ; Κάτι τέτοιο θα έπρεπε να κάνει ο Αλέξης. Να παραδώσει το δαχτυλίδι. Θα είχε αποφευχθεί η διάσπαση που ήρθε μετά την εκλογή του νέου προέδρου. Αλλά έστω και αργότερα, ακόμα και τώρα, αν ο Τσίπρας μιλούσε και προσπαθούσε να γίνει ο εγγυητής της ενότητας του κόμματος, δε νομίζω ότι θα είχε κανείς τα κότσια να πάει κόντρα.

Βέβαια, ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ο Στέφανος Κασσελάκης, απέδειξε ότι δεν φοβάται τη σύγκρουση με τον Αλέξη. Λάθος κατά τη γνώμη μου. Ο ίδιος ο Στέφανος ισχυρίζεται ότι οι προσπάθειές του για καλές σχέσεις με τον πρώην πρωθυπουργό απέβησαν άκαρπες. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα έπρεπε δημόσια να εμφανίζεται ως κριτής του έργου του Αλέξη και του ρόλου του σήμερα. Ακόμα κι αν είχε σηκώσει το γάντι στο συνέδριο, όπου ο Τσίπρας ζήτησε επανεκλογή προέδρου, νομίζω θα κατάφερνε να επανεκλεγεί και κανείς πια δε θα μπορούσε να τον αμφισβητήσει. Ούτε οι 8, ούτε οι 87, ούτε οι εκατό και οι εκατόν εξήντα κάτι…

Όσο για την εσωκομματική αντιπολίτευση... Οι διαφορετικές απόψεις στην Αριστερά είναι φυσικό να υπάρχουν και είναι δημιουργικό εργαλείο, διότι προκαλούν συζητήσεις και πολιτικές ζυμώσεις. Έτσι ανανεώνονται και εκσυγχρονίζονται οι θέσεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Άλλο αυτό όμως, και άλλο η κατά μέτωπο επίθεση στον εκλεγμένο από τη βάση πρόεδρο και η επίσημη αμφισβήτησή του με δημόσιες δηλώσεις.

Δυστυχώς για τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Στέφανος, εκτός από ελλιπή εμπειρία, αποδείχθηκε ότι έχει και οξύ θυμικό. Αντιμετώπισε τις επιθέσεις εναντίον του και την ανοικτή αμφισβήτησή του από στελέχη του κόμματος με διώξεις, αντεπιθέσεις και προσπάθεια να κυριαρχήσει στο κόμμα. Η κυριαρχία όμως δεν επιτυγχάνεται με αριθμητικές αναλογίες υπέρ κάποιου στην Αριστερά, αλλά με πειθώ και επικράτηση των απόψεών του. Στη διατήρηση ήπιας στάσης από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σε όσους λίγο ή πολύ τον αμφισβητούσαν, δεν απέτυχε μόνο ο ίδιος αλλά και ο στενός του κύκλος συνεργατών. Που φαίνεται ότι έδρασε όπως οι αυλοκόλακες στο περιβάλλον των τηλεοπτικών αστέρων. Δημιουργώντας ψευδαισθήσεις αδιαμφισβήτητης δύναμης, ομορφιάς, ικανότητας, ταλέντου. Και όταν η αυλή καταφέρει να πείσει τον πρωταγωνιστή για όλα αυτά και τον μεταφέρει σε μία εικονική, πλασματική πραγματικότητα, αρχίζει η πτώση κι έπεται η αποκαθήλωση…

Ο γέγονε γέγονε. Η συνέχεια ποια θα είναι; Τελείωσε ο Κασσελάκης ως πολιτικός και ηγετική φιγούρα στον ΣΥΡΙΖΑ όπως πολλοί προσπαθούν να πετύχουν; Νομίζω εξαρτάται από τη στάση του και τις επιλογές του τις επόμενες μέρες.

Είναι νομίζω ευκαιρία να ξεκαθαρίσω και εγώ την άποψή μου για το θέμα. Διότι δυστυχώς μιλώντας για αυτά σε μαγνητοσκοπημένες συνεντεύξεις υπάρχει ο κίνδυνος κακού μοντάζ και δημιουργίας παρεξηγήσεων. Το έπαθα χθες και αποφάσισα να μην ξαναμιλήσω τηλεοπτικά για πολιτικά θέματα αν δεν πρόκειται για ζωντανή συνέντευξη. Ξέρετε δεν είναι απαραίτητο κάποιος να θέλει να σου παίξει παιγνίδια και να παραποιήσει την άποψή σου με το μοντάζ. Μπορεί να συμβεί στο πλαίσιο της οικονομίας χρόνου. Όμως στην πολιτική ΚΆΘΕ λέξη μετράει. Και το μοντάζ ενέχει πάντα κίνδυνο…

Δεν είπα λοιπόν ποτέ εγώ ότι αν επανεκλεγεί ο Κασσελάκης θα φύγει το μισό κόμμα. Είπα ότι αν συνεχίσει έτσι, με τη λάθος στάση που περιέγραψα παραπάνω, θα υπάρξει όντως άμεσα διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ . Κι αυτό νομίζω κανείς στη βάση δεν το επιθυμεί.

Ο Στέφανος φυσικά πρέπει να καταθέσει και πάλι υποψηφιότητα. Άργησε νομίζω πολύ να το κάνει. Έπρεπε να έχει συμβεί άμεσα με την ανακοίνωση της απομάκρυνσης του από τη θέση του προέδρου. Το θέμα είναι η ρητορική που θα ακολουθήσει και οι δεσμεύσεις που θα αναλάβει ως υποψήφιος πρόεδρος, θέμα για το οποίο εξέθεσα ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΊΔΙΟ τις απόψεις μου.

Κατ’ αρχάς ο Στέφανος Κασσελάκης ως υποψήφιος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να δείξει ότι έχει κατανοήσει τα λάθη του και δεν πρόκειται να τα επαναλάβει. Πρέπει να δεσμευτεί ότι σέβεται το υπάρχον καταστατικό του κόμματος και δεν θα προσπαθήσει να το αλλάξει. Και πρέπει επιτέλους να υιοθετήσει ενωτικό και όχι διχαστικό λόγο. Να αποδεχθεί χωρίς κριτική την κυβερνητική πολιτική που ακολούθησε στο παρελθόν το κόμμα. Αλλά και το όνομα του κόμματος που δεν χρειάζεται καμία αλλαγή αφού με αυτό η παράταξη έγραψε ιστορία. Να αποδεχθεί επίσης τον Αλέξη Τσίπρα ως ιστορικό ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ και φάρο της παραπέρα πορείας της παράταξης. Το έργο του οποίου δεν επιδέχεται κριτικής από τα σημερινά στελέχη της παράταξης.
Ο Στέφανος θα πρέπει να καλέσει δημόσια όλους τους συντρόφους, παλιούς και νέους, αποχωρήσαντες ή παρόντες στο κόμμα, να ενωθούν με διεξοδικό διάλογο σε μία ευρεία παράταξη που θα παίξει βασικό ρόλο στην υπόθεση του ενιαίου φορέα της κεντροαριστεράς. Φορέα που αποτελεί μοναδική ελπίδα για μία εναλλακτική κυβερνητική πρόταση απέναντι στην ισχυρή ΝΔ. Αν ο Στέφανος δεν κινηθεί στην κατεύθυνση του κατευνασμού των παθών στο κόμμα, στην κατεύθυνση της συμφιλίωσης όλων και της πορείας όλων μαζί μπροστά, δεν θα καταφέρει να επικρατήσει στις εκλογές.

Και εκτός από την πρόσκληση όσων έφυγαν να επιστρέψουν αλλά και τη δέσμευση για διασφάλιση της ενότητας στο κόμμα, ο Στέφανος θα πρέπει να δεσμευτεί και για άμεση προσπάθεια συνεννόησης με τα άλλα κόμματα της κεντροαριστεράς και πάνω από όλα με το ΠΑΣΟΚ. Για μία συνεργασία ώστε να επιτευχθεί κοινά αποδεκτή κυβερνητική πρόταση. Και να διαμορφωθεί μία φόρμουλα ώστε η κεντροαριστερά να διεκδικήσει ενωμένη την ψήφο και την εμπιστοσύνη του λαού στις επόμενες εθνικές εκλογές.

Σε περίπτωση που αναλάβει αυτές τις δεσμεύσεις ο Στέφανος δεν έχω κανένα λόγο να μην τον στηρίξω και πάλι. Ή να θέσω κι εγώ υποψηφιότητα. Αν όμως δεν ακούσω αυτά από το στόμα του, αυτά που μοιάζουν ουτοπικά και ρομαντικά αλλά πιστεύω ότι έχουμε υποχρέωση απέναντι στον ελληνικό λαό να προσπαθήσουμε να τα πετύχουμε, τότε νομίζω ότι θα θέσω και εγώ υποψηφιότητα. Και πάντα με την επιφύλαξη να υπάρξει κάποιο σοβαρό στέλεχος, αν όχι ο Στέφανος, που θα υποσχεθεί αυτά και θα δείχνει ότι μπορεί να παλέψει να τα πετύχει. Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα δεν χρειάζεται πλήθος υποψηφίων προέδρων. Αλλά “ενότητα και πάλη για να φύγει η δεξιά” , για να θυμηθώ κι ένα παλιό ωραίο σύνθημα από τη νεότητα μου…

• Στέφανος Κασσελάκης
• ΣΥ​ΡΙΖΑ