Μίλησε ο Κωνσταντινόπουλος… και τα σκυλιά δεμένα – Η κρίση στη Μέση Ανατολή ανεβάζει τη ΝΔ – Η αντιπολίτευση ψάχνει ακόμη το… ραντάρ – Το «γαλάζιο» δίλημμα για πρόωρες εκλογές

Στην πολιτική υπάρχει μια παλιά συνήθεια: κάποιοι μιλούν σαν να μην έχουν καμία ευθύνη για την κατάσταση που περιγράφουν. Ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος φαίνεται να ακολουθεί αυτήν ακριβώς τη σχολή.

Από τηλεοπτικά στούντιο και δημόσιες παρεμβάσεις, ο αντιπρόεδρος της Βουλής επιλέγει να κάνει σκληρή κριτική για τη στρατηγική του ΠΑΣΟΚ, τα ποσοστά του και τις επιλογές της διεύρυνσης. Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια: δεν πρόκειται για εξωτερικό αναλυτή, αλλά για ένα από τα πιο προβεβλημένα στελέχη του κόμματος.

Η δήλωσή του ότι «αν το ΠΑΣΟΚ ήταν στο 20% δεν θα συζητούσαμε για τον Πελεγρίνη» μπορεί να ακούστηκε ως πολιτικός ρεαλισμός, αλλά στην πραγματικότητα είναι κάτι άλλο: μια δημόσια παραδοχή αδυναμίας, διατυπωμένη από έναν άνθρωπο που κατέχει θεσμικό αξίωμα και υποτίθεται ότι συμμετέχει στη διαμόρφωση της στρατηγικής.

Το πιο χαρακτηριστικό όμως ήταν το «καρφί» προς τον Κώστα Σκανδαλίδη. Η ειρωνική αναφορά στον «γιο ιερέα» που συγχωρεί τους πάντες μέσω της παραβολής του ασώτου υιού μπορεί να προσέφερε μια ατάκα για τα τηλεοπτικά πάνελ, αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτει ένα κόμμα που μοιάζει να συζητά δημόσια τις εσωτερικές του τριβές.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι η ειρωνεία. Είναι η στάση.

Διότι όταν ένας αντιπρόεδρος της Βουλής μιλά για το κόμμα του σαν να βρίσκεται στην εξέδρα των σχολιαστών, το ερώτημα δεν είναι αν η κριτική είναι σωστή ή λάθος. Το ερώτημα είναι πιο απλό: αν όλοι κάνουν κριτική, ποιος αναλαμβάνει τελικά να δουλέψει. Η ιστορία στο ΠΑΣΟΚ θυμίζει τα παλιά συνεργεία που ο ένας ήταν στο λάκκο και έσκαβε και από πάνω οι άλλοι έδιναν οδηγίες… Βέβαια στη συγκεκριμένη περίπτωση μάλλον του σκάβουν τον… λάκκο. Ποιος θα πέσει μέσα θα φανεί στο συνέδριο.

Η κρίση στη Μέση Ανατολή ανεβάζει τη ΝΔ – Η αντιπολίτευση ψάχνει ακόμη το… ραντάρ

Στην πολιτική υπάρχει ένας άγραφος κανόνας: όταν η γεωπολιτική ανεβαίνει στην ατζέντα, οι κυβερνήσεις συνήθως κερδίζουν χρόνο. Και αυτή τη φορά φαίνεται πως δεν αποτελεί εξαίρεση.

Η δημοσκόπηση της Pulse δείχνει τη Νέα Δημοκρατία να «τσιμπά» περίπου δύο μονάδες μέσα στη σκιά της κρίσης στη Μέση Ανατολή, την ώρα που η αντιπολίτευση εξακολουθεί να ψάχνει το πολιτικό της βηματισμό. Με απλά λόγια: η κυβέρνηση εμφανίζεται να κρατά το τιμόνι σε μια δύσκολη συγκυρία, ενώ οι υπόλοιποι μοιάζουν να συζητούν ακόμη ποιος θα καθίσει στη θέση του συνοδηγού.

Το ενδιαφέρον είναι ότι η Νέα Δημοκρατία διατηρεί υπερδιπλάσιο ποσοστό από το δεύτερο κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, ενώ στην τρίτη θέση κινείται η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ωστόσο, το πραγματικό κλειδί παραμένουν οι αναποφάσιστοι – η γνωστή «γκρίζα ζώνη» που κάθε φορά καθορίζει το τελικό αποτέλεσμα.

Στο παρασκήνιο, πάντως, περισσότερο ενδιαφέρον έχει η διάθεση των ψηφοφόρων για πιθανά νέα κόμματα. Οι αριθμοί δεν είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικοί για όσους σκέφτονται επιστροφές ή νέες πολιτικές περιπέτειες.

Το 43% βλέπει αρνητικά την ίδρυση κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά, ενώ το 27% δηλώνει αδιάφορο. Παρόμοια είναι η εικόνα και για τον Αλέξη Τσίπρα, με το 41% να αντιμετωπίζει αρνητικά μια πιθανή επιστροφή του και το 22% να δηλώνει ότι δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα.

Η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού προκαλεί μεγαλύτερη περιέργεια στο κοινό, χωρίς όμως –τουλάχιστον προς το παρόν– να μεταφράζεται σε εκρηκτική πολιτική δυναμική.

Την ίδια στιγμή, η κοινωνία εμφανίζεται βαθιά ανήσυχη για όσα συμβαίνουν στη Μέση Ανατολή. Το 48% δηλώνει ότι ανησυχεί πολύ και το 31% αρκετά, δηλαδή σχεδόν τέσσερις στους πέντε πολίτες παρακολουθούν τις εξελίξεις με έντονο προβληματισμό.

Η μεγαλύτερη αγωνία, βέβαια, δεν είναι γεωπολιτική αλλά… οικονομική. Το 39% φοβάται κυρίως την ακρίβεια που μπορεί να φέρει ο πόλεμος – ειδικά στην ενέργεια και στα βασικά προϊόντα. Δεύτερη ανησυχία είναι η πιθανή στρατιωτική εμπλοκή (23%) και τρίτη η γενικότερη διεθνής αποσταθεροποίηση.

Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι το 72% αξιολογεί θετικά τις κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης στην Κύπρο, με την άμεση αντίδραση και την αποστολή στρατιωτικών μέσων να συγκεντρώνει ευρεία αποδοχή όχι μόνο στη δεξιά αλλά και στο κέντρο και μέρος της κεντροαριστεράς.

Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό παραπολιτικό συμπέρασμα της έρευνας: σε μια περίοδο διεθνούς κρίσης, οι πολίτες δείχνουν να επιβραβεύουν τη σταθερότητα, ακόμη κι αν σε άλλα πεδία ασκούν έντονη κριτική.

Με απλά λόγια, όσο η περιοχή βράζει, η ελληνική πολιτική σκηνή δείχνει να παγώνει – τουλάχιστον προς το παρόν. Και αυτό συνήθως ευνοεί εκείνον που βρίσκεται ήδη στην εξουσία.

Πόλεμος, δημοσκοπήσεις και κάλπες: Το «γαλάζιο» δίλημμα για πρόωρες εκλογές

Η κρίση στη Μέση Ανατολή και ο πόλεμος στο Ιράν έριξαν νέο καύσιμο στη συζήτηση για πρόωρες εκλογές που ήδη ψιθυριζόταν στους «γαλάζιους» διαδρόμους. Επισήμως το Μέγαρο Μαξίμου το διαψεύδει κατηγορηματικά, επιμένοντας ότι οι κάλπες θα στηθούν τον Απρίλιο του 2027. Ωστόσο, στο παρασκήνιο δεν λείπουν όσοι βλέπουν «παράθυρο ευκαιρίας».

Το επιχείρημά τους είναι ότι οι διεθνείς κρίσεις συσπειρώνουν τους πολίτες γύρω από την κυβέρνηση και δημιουργούν ευνοϊκό δημοσκοπικό κλίμα. Παράλληλα, μια πρόωρη αναμέτρηση θα μπορούσε να αιφνιδιάσει πιθανούς νέους πολιτικούς σχηματισμούς που συζητούνται στο παρασκήνιο.

Στον αντίποδα, άλλοι προειδοποιούν ότι ένας παρατεταμένος πόλεμος μπορεί να φέρει νέα κύματα ακρίβειας και οικονομικής πίεσης, άρα η κυβέρνηση δεν έχει λόγο να ρισκάρει. Υπενθυμίζουν μάλιστα ότι η εξάντληση της τετραετίας θα ενισχύσει το επιχείρημα της θεσμικής σταθερότητας.

Έτσι, παρότι επισήμως το θέμα θεωρείται «κλειστό», η συζήτηση στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας παραμένει ζωντανή.

• Μαρία Καρυστιανού
• Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος