Δημοσίευση: ’
Millennials και «κρίση μέσης ηλικίας»: Όταν δεν έχεις λεφτά ούτε για… κρίση
Ο όρος «κρίση μέσης ηλικίας», που κάποτε συνόδευε κυρίως άντρες 50+, φαίνεται ότι στις μέρες μας αλλάζει νόημα.
Ο όρος «κρίση μέσης ηλικίας», που κάποτε συνόδευε κυρίως άντρες 50+, φαίνεται ότι στις μέρες μας αλλάζει νόημα.
Ο όρος «κρίση μέσης ηλικίας», που κάποτε συνόδευε κυρίως άντρες 50+, φαίνεται ότι στις μέρες μας αλλάζει νόημα — ειδικά τώρα που οι Millennials μπαίνουν με φόρα σε αυτή τη δεκαετία της ζωής τους.
Παλιότερα, κρίση μέσης ηλικίας σήμαινε τον πανικό μπροστά στη μονοτονία: μια ζωή που «έφτασε στα μισά», άρα και μια σειρά από «τρέλες» για να σπάσει το μοτίβο. Ένα φανταχτερό αυτοκίνητο, μια αλλαγή στο ντύσιμο, ένα νέο lifestyle, ακόμη και μια ανατροπή στην ερωτική ζωή.
Σήμερα όμως, η κρίση των Millennials μοιάζει αλλιώτικη — και πιο ωμή: δεν είναι ότι δεν θέλουν να πάθουν κρίση μέσης ηλικίας· είναι ότι δεν μπορούν να την αντέξουν οικονομικά. Γιατί η κλασική κρίση μέσης ηλικίας ήταν (και παραμένει) ένα ακριβό σπορ.
Όπως περιγράφει γλαφυρά η millennial συγγραφέας Robin Wilding, η γενιά της δεν έχει «βαρεθεί» τη ζωή από την ίδια δουλειά επί 20 χρόνια — αντιθέτως, πηγαίνει από τη μία δουλειά στην άλλη, από τη μία οικονομική κατρακύλα στην επόμενη, σ’ έναν κόσμο που μοιάζει να αλλάζει διαρκώς και να απαιτεί συνεχές restart. Η φράση της «Σωματικά είμαι μεσήλικας. Οικονομικά είμαι ακόμα στα είκοσί μου» συμπυκνώνει το νέο παράδοξο: είσαι στη μέση της ζωής, αλλά το πορτοφόλι σου σε κρατάει σε μόνιμη νεότητα ανάγκης.
Και κάπως έτσι, αντί για Corvette και εξοχικά, η millennial «κρίση» μεταφράζεται σε πιο «λαϊκές» επιλογές: τατουάζ, βαφή μαλλιών, επιστροφή σε έναν emo κουκούλι αισθητικής, μικρές μετατοπίσεις που μοιάζουν περισσότερο με προσπάθεια να αναπνεύσεις παρά με grand gesture.
Το πιο σκοτεινό, όμως, είναι το υπόστρωμα: οι Millennials δεν περνούν μια κρίση μία φορά — ζουν πάνω σε μια αλληλουχία κρίσεων. «Συλλέγουμε κρίσεις σαν Pokémon», λέει η Wilding, με στρώσεις προβλημάτων που κουμπώνουν το ένα μέσα στο άλλο: οικονομική ανασφάλεια, εργασιακή ρευστότητα, πανδημίες, κλιματική αγωνία, μια κόπωση που δεν προέρχεται από τη βαρεμάρα αλλά από την επιβίωση.
Το αποτέλεσμα είναι μια «κρίση ολόκληρης ζωής»: ξεκινάς από το quarter-life crisis και απλώς συνεχίζεις. Όχι γιατί το θέλεις, αλλά γιατί δεν προλαβαίνεις ποτέ να «βολευτείς» σε κάτι σταθερό ώστε να το βαρεθείς. Δεν βαριέσαι. Εξαντλείσαι.
Και τελικά, το πιο ειρωνικό συμπέρασμα είναι απλό: το παραδοσιακό αφήγημα της κρίσης μέσης ηλικίας είχε μέσα του ένα προνόμιο — τη δυνατότητα να κάνεις μια ακριβή υπερβολή. Η millennial εκδοχή είναι πιο φτηνή, πιο νευρική και πιο μόνιμη. Κι αν κάτι αλλάζει πραγματικά, δεν είναι η ηλικία. Είναι το ότι η «κρίση» δεν έρχεται στη μέση. Είναι η μόνιμη κατάσταση.
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr