Μητσοτάκης, Ανδρουλάκης και Κασσελάκης: Συμμαχίες, ανατροπές στο κόκκινο χαλί της αντιπολίτευσης – Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ μετράει συντρίμμια – Ο Τραμπ στην Ελλάδα;

Καλώς ήρθατε στη στήλη Hard Talks, όπου οι διεθνείς συμμαχίες και οι εσωτερικές συγκρούσεις μοιράζονται την ίδια σκηνή και το ίδιο πάθος για την πρωτοκαθεδρία. Από την «στρατηγική εταιρική σχέση» Ελλάδας – ΗΠΑ, που παίζει σε β’ διανομή στις γεωπολιτικές βλέψεις, μέχρι το ζωντανό δράμα του ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ που μοιάζει έτοιμο να στρώσει το κόκκινο χαλί για την αξιωματική αντιπολίτευση, όλα περνούν από το καυστικό μικροσκόπιο της στήλης. Εδώ, οι εξελίξεις θυμίζουν ταινίες όπως το The Godfather, όπου οι πρωταγωνιστές ξεδιπλώνουν τις κινήσεις τους, με την ελπίδα ότι οι αθέατοι συνεργάτες δεν θα αποκαλυφθούν ποτέ. Εδώ η δράση θυμίζει Pulp Fiction, όπου κάθε σκηνή είναι τόσο αλλοπρόσαλλη όσο και η προηγούμενη, και οι πρωταγωνιστές παίζουν σε διαρκή σύγχυση για το ποιος είναι τελικά ο αληθινός εχθρός.

Και τώρα ησυχάσαμε: Η «Στρατηγική Εταιρική Σχέση» Ελλάδας – ΗΠΑ στη σφαίρα των ευχών

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον Donald Trump, συγχαίροντας τον για τη νίκη του στις αμερικανικές εκλογές. Και όπως συμβαίνει συχνά στην πολιτική σκηνή, οι τυπικές ευχές μετατράπηκαν σε μια «ιστορική» συνομιλία στρατηγικής σημασίας. «Θα σας σώσουμε από κάθε κίνδυνο», είπε ουσιαστικά ο Κυριάκος, ενισχύοντας τη γνωστή αίσθηση ότι με τις κατάλληλες λέξεις όλα μοιάζουν τακτοποιημένα. Γιατί, όπως θα έλεγε και κάποιος φιλόσοφος, «ἡμεγαλοψυχία δεν εκδηλώνεται πάντα σε μεγάλες πράξεις». Μερικές φορές, αρκεί ένα τηλεφώνημα.

Η επίσημη πρόσκληση: «Έλα να πιούμε έναν καφέ και να σώσουμε τον κόσμο»

Σε αυτή την «ιστορική» συνομιλία, ο Μητσοτάκης δεν περιορίστηκε σε συγχαρητήρια. Προσκάλεσε τον Trump να επισκεφθεί την Ελλάδα, λες και η χώρα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του πολιτικού τουρισμού για ηγέτες που θέλουν να εξερευνήσουν τη «στρατηγική εταιρική σχέση» στη Μεσόγειο. Μια κίνηση που θυμίζει κλασικές ελληνικές ταινίες, όπου οι καλεσμένοι φτάνουν με κάθε τιμή και φανφάρα, μόνο για να φύγουν το ίδιο γρήγορα. Σαν να λέμε, «έλα να πιούμε έναν καφέ και να σώσουμε τον κόσμο». Άλλωστε, ποιος δεν θα ήθελε να παρακολουθήσει τον Trump να φωτογραφίζεται κάτω από την Ακρόπολη, επιβεβαιώνοντας πως όλα είναι ασφαλή και στρατηγικά; Εκτός αν του έμπαινε η ιδέα, να την αγοράσει… όπως κάποτε ήθελε να αγοράσει τη Γροιλανδία.

Όλα για τη σταθερότητα: Διεθνή όνειρα με χαμόγελα ευγενείας

Ο πρωθυπουργός μας υπενθύμισε για άλλη μια φορά τη σημασία της συνεργασίας για «σταθερότητα και ασφάλεια» στην περιοχή. Ο Σωκράτης θα έλεγε, «Ἀσφαλής είναι εκείνος που γνωρίζει τον εαυτό του» — και κάπως έτσι ο Μητσοτάκης προσπαθεί να δημιουργήσει την εικόνα του καλού συμμάχου που είναι έτοιμος για όλα. Όμως το τηλέφωνο σίγησε, ο Trump δεν έδωσε υποσχέσεις, κι εμείς συνεχίζουμε, ήσυχοι πλέον, να παρακολουθούμε το σκηνικό, γνωρίζοντας καλά ότι οι «στρατηγικές σχέσεις» χτίζονται με περισσότερα από μια πρόσκληση για επίσκεψη.

 «Συνέδριο» του ΣΥΡΙΖΑ: Θέατρο του παραλόγου με 87 πρωταγωνιστές

Αν κάποιος ήθελε να δει μια live αναπαράσταση του «Θεάτρου του Παραλόγου», το «συνέδριο» του ΣΥΡΙΖΑ ήταν το ιδανικό σκηνικό. Με πλήρη απαξίωση εκλεγμένων συνέδρων, βουλευτών και μελών, οι πρωταγωνιστές της ομάδας των «87» ανέλαβαν με θέρμη το ρόλο τους. Και αν αναρωτιέστε ποιο ήταν το τέλος του έργου, αρκεί να θυμηθούμε τον Σαίξπηρ: «Πολύ κακό για το τίποτα». Εξαφάνισαν τη δημοκρατική διαδικασία με τόση άνεση που θα τους ζήλευε ακόμα και ο Νόβας — αυτή είναι η νέα «δημοκρατική» κληρονομιά της Αριστεράς που μας προσέφεραν.

Οι «Χρυσοί Χορηγοί» του ΠΑΣΟΚ και η… εμφάνιση Μαντζουράνη

Κι ενώ οι πρωταγωνιστές των «87» χαρίζουν εκτός από οργανώσεις και μέλη στον Κασσελάκη και «πολιτικά εδάφη» στον Νίκο Ανδρουλάκη, μετατρέποντας το ΠΑΣΟΚ στην επόμενη αξιωματική αντιπολίτευση, η εικόνα του συνεδρίου επισφραγίστηκε από τον πρόεδρο του «συνεδρίου», τον Γιάννη Μαντζουράνη. Ένας από τους «διαπρεπέστερους νομικούς» της χώρας, που όμως έδειξε μια αυταρχική και αλαζονική συμπεριφορά απέναντι σε βουλευτές όπως η Θεοδώρα Τζάκρη.

Ποιοι θα περάσουν από το καθαρτήριο 

Ο Σοφοκλής θα έλεγε πως «Ὁ μισθός της αλαζονείας είναι η πτώση», κι εδώ φαίνεται πως το μέλλον του Μαντζουράνη στα χέρια των «87» είναι προδιαγεγραμμένο: θα τον «αδειάσουν» όπως τον άδειασε και ο Νίκος Παππάς προεκλογικά… Και φυσικά το μέλλον του 13-0 δεν είναι ευοίωνο… Ο Φάμελλος τον περιμένει στην γωνία, ενώ η Όλγα γνωρίζει καλά και έχει πάρει σχετικές οδηγίες από τον Αλέξη. Όλα αυτά αφού ο ΣΥΡΙΖΑ χάσει την κοινοβουλευτική θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και οι αριθμοί δεν θα έχουν σημασία με το «καθαρτήριο» να περιμένει πολλούς… Γιατί, πώς να το κάνουμε, την προδοσία πολλοί αγάπησαν, τον προδότη ουδείς …

Η «σιωπή» του Αρβανίτη και οι νέες ισορροπίες τρόμου στη Βουλή

Και μετά έχουμε τον Κώστα Αρβανίτη, που προειδοποίησε με αυστηρότητα τους βουλευτές του Κασσελάκη να μη διανοηθούν να πάρουν τις έδρες τους. Ούτε λέξη, όμως, για τους αποκλεισμούς στο συνέδριο και τους 2.000 ανθρώπους που περίμεναν να μπουν από την κύρια είσοδο, μόνο για να βρουν την πόρτα κλειστή. Όπως σε κάθε καλή ελληνική ταινία, η «πίσω πόρτα» ήταν μόνο για τους εκλεκτούς. Το μόνο που απομένει τώρα είναι να δούμε αν οι νέες ισορροπίες τρόμου στη Βουλή θα καταλήξουν σε κωμωδία ή τραγωδία – κι αυτό θα το αποφασίσουν οι πολιτικοί «σκηνοθέτες» μας.

«Θεσμικές σαρκοφάγοι»: Τασούλας και Πρόεδρος της Δημοκρατίας 

Σε μια Ελλάδα όπου οι πολιτικές εξελίξεις αποκτούν «θεσμική σάρκα και οστά», ο πρόεδρος της Βουλής, Κώστας Τασούλας, ενημέρωσε την Κατερίνα Σακελλαροπούλου για το νέο σκηνικό τρόμου που προέκυψε μετά το «διαζύγιο» Κασσελάκη-Κουμουνδούρου. Όπως σε μια ταινία πολιτικού θρίλερ, ο Τασούλας ανέβηκε στο βήμα της Βουλής για να ανακοινώσει τις ανεξαρτητοποιήσεις τεσσάρων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και να θέσει τα νέα δεδομένα με την ψυχραιμία ενός σοφού γέροντα της Αρχαίας Αγοράς. «Η ενημέρωση της Προέδρου είναι θέμα θεσμικής υποχρέωσης», είπε, θυμίζοντας πως ακόμα κι όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα, οι αρχές πρέπει να τηρηθούν — γιατί, όπως δίδασκε ο Αριστοτέλης, «η υποκρισία της αρετής είναι χειρότερη από την κακία».

Άνοιξη παντού! Η πολιτική άνοιξη του Stefanos και το κόμμα των ονείρων 

Άνοιξη παντού, και η Σοφία Βόσσου το τραγούδησε με πάθος στην παρουσίαση του κόμματος Κασσελάκη. Το νέο πολιτικό αστέρι, ο Stefanos, έχει την τιμητική του και, όπως φαίνεται, θα τον «φορεθούμε» για τα καλά αυτόν τον χειμώνα. Στον Ταύρο, έδωσε το πρώτο δείγμα γραφής για το κόμμα που ονειρεύεται, μακριά από τους «πλεμπαίους» του ΣΥΡΙΖΑ, και τι αν το ενοικιαστήριο των 1.500 τ.μ. γραφείων του δεν έχει ανανέωση. Ψάχνει για γραφεία. Άλλωστε, γίνεται να είσαι αρχηγός και να μην έχεις γραφεία; Ασυγχώρητο.

Λάμψη και δικαστικές αίθουσες: Ο ΣΥΡΙΖΑ σε μάχη σίριαλ

Και ενώ τα νέα γραφεία θα στεγάσουν τα οράματα του Stefanos, το πολιτικό σήριαλ συνεχίζεται, με επόμενη σκηνή τις δικαστικές αίθουσες. Ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται να τον πάει στον εισαγγελέα για το «πόθεν έσχες», κι εκείνος απαντά με προσφυγή για συκοφαντική δυσφήμηση. Οι λάτρεις της «Λάμψης» και του «Καλημέρα Ζωή» βρίσκουν ξανά το αγαπημένο τους δράμα. Γιατί εδώ δεν έχουμε απλώς πολιτική, αλλά ένα μείγμα από ζεϊμπεκιές και λαϊκές μελωδίες, όπου τα χέρια τρίβονται με ικανοποίηση – ιδίως αυτά του Ανδρουλάκη, που βλέπει το ΠΑΣΟΚ να πλησιάζει τον τίτλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Στην Πολιτική Γραμματεία σήμερα θα προταθούν από τον Νίκο Παππά οι προτάσεις για γραμματέα ΚΟ και διευθυντή ΚΟ.

Το αβέβαιο ποτάμι της μετα-ΣΥΡΙΖΑ εποχής

Με τα βλέμματα στραμμένα στον Ευάγγελο Αποστολάκη, ο οποίος, αν και απών από την παρουσίαση του… αβάφτιστου κόμματος Κασσελάκη, σκέφτεται όλα τα ενδεχόμενα, το πολιτικό σκηνικό γίνεται όλο και πιο απρόβλεπτο. Ο ναύαρχος ξέρει καλά ότι οι επαφές του σε όλα τα πολιτικά «στρατόπεδα» τον καθιστούν βαρόμετρο για τις εξελίξεις: αν αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ και ενταχθεί στο νέο εγχείρημα, θα δώσει ώθηση σε μια ήδη κατακερματισμένη Αριστερά. Είναι σαν να παρακολουθούμε ένα σίκουελ από το Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται, όπου κάθε πλευρά κερδίζει μάχες αλλά χάνει έδαφος – και η «μετωπική» κασσελακικών και πλειοψηφίας αφήνει πίσω μόνο πληγές και τραύματα.

Η επόμενη μέρα: Ένα πολιτικό παλκοσένικο με πολλούς πρωταγωνιστές

Με την Κουμουνδούρου να κινδυνεύει να χάσει τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπέρ του ΠΑΣΟΚ, τα πράγματα θυμίζουν σκηνικό από τον Νονό: πολλοί παίκτες στο τραπέζι και άγνωστοι όροι συνεργασίας. Αν η επόμενη μέρα φέρει τον Νίκο Ανδρουλάκη στον ρόλο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τότε το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να δείξει αν μπορεί να αντέξει την πίεση της πραγματικής αντιπολίτευσης και όχι μόνο τη δυναμική μιας «περιόδου ευφορίας». Το πάζλ περιπλέκεται ακόμη περισσότερο με τον Στέφανο Κασσελάκη να στοχεύει σε κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, διεκδικώντας το ελάχιστο των δέκα βουλευτών. Κι ενώ οι Κοινοβουλευτικές Ομάδες πολλαπλασιάζονται, η συνεννόηση μοιάζει πλέον με μακρινό όνειρο – σαν κι αυτά που κάποτε πίστευαν πως «θα φέρουν την αλλαγή», αλλά κατέληξαν φευγαλέα, όπως το πέρασμα ενός μικρού κόμματος από την πολιτική σκηνή.

Απλώς θεσμικό ή θέατρο του παραλόγου;

Η «ισοπαλία» ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ σε βουλευτές δίνει μια αίσθηση ισορροπίας τρόμου, με τον ΣΥΡΙΖΑ να κρατά την αξιωματική αντιπολίτευση μόνο και μόνο επειδή πήρε μερικές ψήφους παραπάνω στις τελευταίες εκλογές. Το Κοινοβούλιο θυμίζει πλέον σενάριο όπου ο καθένας παίζει το ρόλο του, κάποιοι ως «πιστοί σύντροφοι» και άλλοι ως «ανεξάρτητοι», ενώ η ατμόσφαιρα δίνει την εντύπωση ότι τα πολιτικά «ζόμπι» μπορεί να εμφανιστούν από τη μια στιγμή στην άλλη για να ανατρέψουν τις ισορροπίες — με ό,τι συνεπάγεται αυτό για την κυβέρνηση και την ίδια την αντιπολίτευση.

Το ΠΑΣΟΚ ως Αξιωματική Αντιπολίτευση και η μονομαχία με τον Μητσοτάκη

Στο ΠΑΣΟΚ δεν βιάζονται να προσηλυτίσουν βουλευτές – άλλωστε, ξέρουν πως τα φώτα θα πέσουν πάνω τους, καθώς ετοιμάζονται για τη μεγάλη τους επιστροφή στο προσκήνιο. Αν επαληθευτούν οι εκτιμήσεις, η νέα πολιτική ισορροπία θα επαναφέρει τον παλιό γνώριμο δικομματισμό της μεταπολίτευσης. Μητσοτάκης και Ανδρουλάκης μοιάζουν με αντιπάλους από παλιά ελληνική ταινία, έτοιμοι για τη μεγάλη σύγκρουση, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ παρακολουθεί το έργο από το περιθώριο. Όπως έλεγε και ο Ηράκλειτος, «Τα πάντα ρει» — και κάπως έτσι η αξιωματική αντιπολίτευση αλλάζει χέρια, με το ΠΑΣΟΚ να αναβαθμίζεται, έστω και ανορθόδοξα.

Η συγκυρία της συνάντησης: Βουλή, Μπακού και οι στρατηγικές κινήσεις Ανδρουλάκη

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με την άνεση του πρωθυπουργού που πηγαίνει για το Μπακού, θα περάσει μια βόλτα από τη Βουλή σήμερα, όπου ο Νίκος Ανδρουλάκης θα βάλει τη σφραγίδα του, με μια τροπολογία ένταξης των υγειονομικών στα Βαρέα και Ανθυγιεινά Επαγγέλματα. Μπορεί η κόντρα τους να είναι έμμεση, όμως η μετα-ΣΥΡΙΖΑ κατάσταση υπόσχεται ενδιαφέρουσες εξελίξεις. Άλλωστε, το Μαξίμου βλέπει με θετική ματιά τη νέα αξιωματική αντιπολίτευση, ελπίζοντας ίσως πως οι συνεννοήσεις θα γίνονται πλέον με λιγότερο δράμα και περισσότερη δομή. Ο Ανδρουλάκης, πάντως, δεν θα βιαστεί να υποδεχτεί τους «ανεξάρτητους» πρώην βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ πριν το πανηγυρικό συνέδριο της Άνοιξης – όπου η αύξηση της ΚΟ θα είναι το κερασάκι, χωρίς τη σκιά της αποστασίας.

Το αέναο τανγκό Αθήνας-Άγκυρας: Επόμενη στάση, το 2025

Φαίνεται πως οι διπλωματικές χορογραφίες Αθήνας-Άγκυρας συνεχίζονται ακάθεκτες, με τον Γιώργο Γεραπετρίτη και τον Χακάν Φιντάν να ανανεώνουν το ραντεβού τους για Φεβρουάριο ή Μάρτιο στην Άγκυρα. Ας μη βιαζόμαστε όμως· όπως θα έλεγε και ο Μπέκετ, «Περιμένοντας τον Γκοντό», γιατί η συνάντηση μπορεί να περιμένει το κατάλληλο σκηνικό, είτε στις Βρυξέλλες είτε στη Μάλτα. Οι δύο πλευρές κατέληξαν στο γνωστό «φτάσαμε κοντά, αλλά όχι ακόμα», κρατώντας για άλλη μια φορά ζωντανή τη διαφωνία για το Αιγαίο, που μεταφράζεται σε «καμία συνδιαχείριση» από την ελληνική πλευρά, παρά τις ενθαρρύνσεις για «καζάν-καζάν» που ρίχνει στο τραπέζι ο Φιντάν.

Δίαυλοι επικοινωνίας και παλιά καλή συνταγή

Η διπλωματική γραμμή φαίνεται να αγγίζει πλέον τα όρια της μεταφυσικής. Από πολιτικό διάλογο σε θετική ατζέντα και ΜΟΕ, Αθήνα και Άγκυρα υπόσχονται 24ωρους διαύλους επικοινωνίας και «διαρκή επαγρύπνηση» για την αποφυγή εντάσεων – σαν σενάριο από ταινία του Τζέιμς Μποντ, μόνο που το σασπένς κρατά χρόνια χωρίς λύση. Ο Γεραπετρίτης από τη μία πλευρά δηλώνει στην ελληνική Βουλή πως οι «κόκκινες γραμμές» παραμένουν, και η Τουρκία από την άλλη διαμηνύει τα δικά της μηνύματα στα ΜΜΕ, δείχνοντας ότι η προσέγγιση win-win είναι πιο κοντά στο σινεμά παρά στην πραγματικότητα. Αύριο, λοιπόν, ο Έλληνας υπουργός θα ενημερώσει την Επιτροπή Εξωτερικών για τις συζητήσεις, μα οι παλιές πληγές και οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις των τελευταίων 16 μηνών θυμίζουν πως το τανγκό Αθήνας-Άγκυρας είναι μάλλον χορός χωρίς τέλος.

«Κόφτης» για τη Βουλή: Όταν ο χρόνος είναι χρήμα… και λόγος

Και ξαφνικά, στο σενάριο της κοινοβουλευτικής ζωής έρχεται να μπει «κόφτης». Ναι, ο αγαπημένος μας Κώστας Τασούλας, σαν σκηνοθέτης σε χολιγουντιανή ταινία, αποφάσισε πως οι ομιλίες δεν μπορούν να είναι ποτέ… director’s cut! Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που το ύφος θυμίζει κάτι από ταινία του Γούντι Άλεν, όπου όλοι μιλάνε αλλά δεν είναι σίγουρο ότι κάποιος ακούει. Με έγκριση, λοιπόν, 31.216,81 ευρώ, ο εξοπλισμός έρχεται για να κάνει αυτό που δεν κατάφερε καμία κοινοβουλευτική δεοντολογία: να βάλει τα λόγια σε τάξη, για χάρη της ευπρέπειας, αν όχι της κατανόησης.

Το λεπτό που έγινε… πολυτέλεια

Η σκέψη είναι απλή. Κόφτης για τους ομιλητές ώστε να αποφεύγονται οι «επικές» αναλύσεις που θυμίζουν σκηνές από το Οσα Παίρνει ο Άνεμος. «Με γεια» να πούμε για τον εξοπλισμό, αλλά να κρατάμε μικρό καλάθι – γιατί, όπως θα έλεγε και ο Σάμιουελ Μπέκετ, το να περιμένεις κάποιον να σταματήσει να μιλάει είναι, ενίοτε, μια μορφή τέχνης. Αλλά ποιος αποφασίζει πότε η ομιλία χάνει την ουσία της και γίνεται πασάλειμμα λόγων;

Σκηνή από το μέλλον: Όταν ο «κόφτης» φρενάρει τα λόγια

Ας φανταστούμε, όμως, το μέλλον: ο βουλευτής ανεβαίνει στο βήμα, έχοντας μόλις τρία λεπτά για να αναπτύξει τη ρητορική του δεινότητα. Ο χρονομετρητής ξεκινά, και ο πολιτικός αγωνίζεται να συμπτύξει τη σκέψη του, κάπως σαν ήρωας στο Mission Impossible. Έρχεται η στιγμή που ξεπερνά τα όρια, και εκεί ο «κόφτης» τον σταματά, αφήνοντάς τον μετέωρο, ενώ η αίθουσα μένει με μια σιωπή που θυμίζει τα λόγια του Πλάτωνα: «η σιωπή είναι μια μορφή έκφρασης».

Ο πολιτικός μονόλογος που συναντά την τεχνολογία

Ο νέος αυτός εξοπλισμός δεν έχει ακόμη συμφωνηθεί με τα κόμματα, ίσως γιατί φοβούνται ότι με τον «κόφτη» θα τελειώσει όχι μόνο η διάρκεια των ομιλιών, αλλά και η εποχή των επικών διαξιφισμών. Μπορεί, λοιπόν, να μιλάμε για τεχνολογία, αλλά πρόκειται για τεχνολογία με μία δόση φιλοσοφίας: να εκφραζόμαστε λιγότερο, ώστε, ίσως, να ακουγόμαστε περισσότερο. Ή, όπως είπε κάποτε και ο Τσάρλι Τσάπλιν, «οι λέξεις είναι φθηνές. Το δύσκολο είναι να τις κάνεις να αξίζουν». Ας πούμε «καλή αρχή» στον εξοπλισμό, κι ας κρατήσουμε μικρό καλάθι για το αν θα πιάσει τόπο.

Από την «ιστορική» τηλεφωνική γραμμή Ελλάδας – ΗΠΑ μέχρι τις αναταράξεις στην αξιωματική αντιπολίτευση, οι πρωταγωνιστές φαίνεται να υποδύονται τον ρόλο τους με την ελπίδα να γραφτούν οι τίτλοι τέλους χωρίς περιττές ανατροπές. Γιατί όπως είπε και ο Αλ Πατσίνο, «Just when I thought I was out, they pull me back in.» Στο μεταξύ, οι θεατές – δηλαδή εμείς – περιμένουμε το επόμενο επεισόδιο αυτού του πολιτικού θρίλερ. Μέχρι τότε, παραμένουμε θεατές σε ένα αέναο παιχνίδι επιρροής, όπου κάθε υπόσχεση για «σταθερότητα» είναι απλά ηρεμία πριν την επόμενη σκηνή. Το επόμενο επεισόδιο του πολιτικού θρίλερ αναμένεται σύντομα, με ό,τι μπορεί να φέρει η καταιγιστική ελληνική πολιτική σκηνή. Μέχρι τότε, εμείς παραμένουμε θεατές, παρακολουθώντας κάθε νέα διαμάχη με το ενδιαφέρον μιας καλής ελληνικής τραγωδίας, ξέροντας ότι το τέλος είναι πάντα μια… αρχή.

• Hard Talks
• Στέφανος Κασσελάκης
• ΣΥ​ΡΙΖΑ