Μητσοτάκης vs Σαμαράς: «Game of Thrones» της ελληνικής δεξιάς – Η «σύσκεψη» που αποφάσισε να «σουτάρει» τον… πρώην – Η κυβίστηση της κυβέρνησης και «Τραμπισμός» α λα γκρέκα!

Καλωσορίσατε στα «Hard Talks» και στον λαβύρινθο της ελληνικής πολιτικής, όπου οι σχέσεις Μητσοτάκη και Σαμαρά μοιάζουν με ένα αέναο παιχνίδι εξουσίας, γεμάτο ανατροπές και κρυφά κίνητρα. Από το Μαξίμου μέχρι την Καλαμάτα, και από τα παρασκήνια της Νέας Δημοκρατίας μέχρι τις πρώτες σειρές της κεντρικής πολιτικής σκηνής, οι συγκρούσεις τους δεν είναι απλώς μια σύγκρουση χαρακτήρων ή στρατηγικών. Είναι η αναπαράσταση της ίδιας της Ιστορίας που αρνείται να ξεχάσει και επαναφέρει τα ίδια διλήμματα με διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Εδώ δεν υπάρχει μόνο πολιτική. Υπάρχουν προσωπικές φιλοδοξίες, υποβόσκουσα ένταση και μια δόση θεατρικότητας που κάνει κάθε σύγκρουση να μοιάζει με σκηνή από το Game of Thrones. Βέβαια όταν οι άλλοι είχαν πάει εκδρομή με την «κοκκινοσκουφίτσα» στο δάσος με τον κακό λύκο εμείς γράφαμε, “Μητσοτάκης vs Σαμαράς: Ποιος θα «ρίξει» ποιον; «Έλα με φόρα»… Νίκο» – Από το «Μαυσωλείο του Τσίπρα» στα καπνογόνα του Κασσελάκη στον Ταύρο – Γεραπετρίτης, ο «παραμυθάς»”

Η σύσκεψη, οι αποφάσεις και το πολιτικό παρασκήνιο

Σάββατο πρωί στο Μαξίμου, και το πολιτικό δράμα θυμίζει σκηνή από τον «Νονό»: ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης και οι στενοί του συνεργάτες συγκεντρώθηκαν για να αποφασίσουν το μέλλον του Αντώνη Σαμαρά. Η συνέντευξη στο «Βήμα» είχε ήδη προκαλέσει σεισμό, με αιχμές που ξεπέρασαν τα όρια της ανεκτικότητας. Η απόφαση για τη διαγραφή ήταν ομόφωνη – και, όπως θα έλεγε ο Μακιαβέλι, «οι κρίσεις απαιτούν σκληρές λύσεις». Στη σύσκεψη έδωσαν το “παρών” οι Κυριάκος Μητσοτάκης (πρωθυπουργός), Παύλος Μαρινάκης (κυβερνητικός εκπρόσωπος), Μάκης Βορίδης (υπουργός Επικρατείας), Άκης Σκέρτσος (υπουργός Επικρατείας), Γιώργος Μυλωνάκης (υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ), Πάνος Αμυράς (γενικός διευθυντής ενημέρωσης), Χρήστος Ζωγράφος (διευθυντής γραφείου Τύπου πρωθυπουργού) και Κύρα Κάπη (διευθύντρια επικοινωνίας πρωθυπουργού).

Η ατμόσφαιρα θύμιζε περισσότερο House of Cards παρά μια ήρεμη πολιτική σύσκεψη. Ο Μητσοτάκης, διαβάζοντας το πλήρες κείμενο της συνέντευξης, αποφάσισε πως ο Σαμαράς έπρεπε να περάσει από το πολιτικό «εκτελεστικό απόσπασμα». Ο Μάκης Βορίδης φανταζόμαστε να δηλώνει: «Όταν ο ηγεμών απειλείται, η απάντηση δεν μπορεί να είναι δισταγμός». Με αυτόν τον τρόπο, το Μαξίμου έστειλε μήνυμα πως όποιος υπερβαίνει τα εσκαμμένα, δεν έχει θέση στο παιχνίδι. Αλλά η πολιτική είναι πάντα απρόβλεπτη. Όπως θα έλεγε και ο Βίσμαρκ: «Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού» και εγώ θα συμπλήρωνα αλλά και του αιφνίδιου. Έτσι, ενώ το Μαξίμου πανηγυρίζει για την αποφασιστικότητα, τα πραγματικά αποτελέσματα αυτής της διαγραφής μένει να φανούν στο πεδίο της πολιτικής μάχης.

Δεύτερη φορά Σαμαράς – Η εκδίκηση της Ιστορίας

Α, η Ιστορία! Εκείνη η σαρκαστική δασκάλα που δε διστάζει να φορέσει το ίδιο κοστούμι για δεύτερη φορά. Ήταν 1992 όταν ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης διέγραφε τον Αντώνη Σαμαρά από τη Νέα Δημοκρατία, και τώρα, 32 χρόνια μετά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης παίρνει τη σκυτάλη και τον διαγράφει ξανά. Σαν να βγήκε από το συρτάρι το ίδιο παλιό σενάριο, μόνο που αυτή τη φορά ο πρωταγωνιστής είναι διαφορετικός, αλλά η πλοκή ίδια: προσωπικές συγκρούσεις, διαφωνίες στα εθνικά θέματα, και στο βάθος, οι εκλογές. Αν και το 1992 ο Αντώνης Σαμαράς είχε παραιτηθεί από Βουλευτής της ΝΔ αφού τον είχε αποπέμψει από την κυβέρνηση ο πατέρας του σημερινού πρωθυπουργού για τους χειρισμούς στο Μακεδονικό και το 1993 ίδρυσε την Πολιτική Άνοιξη.

Όπως θα έλεγε και ο Ηράκλειτος, «τα πάντα ρει». Εκτός από τις σχέσεις Σαμαρά-Μητσοτάκη. Εκεί, τίποτα δεν αλλάζει. Μια αέναη κόντρα, σαν να παρακολουθούμε έναν ατελείωτο σπαρτιατικό αγώνα, όπου το μόνο που λείπει είναι οι περικεφαλαίες και η φράση: «Μολών λαβέ!»

Μητσοτάκης vs Σαμαράς: “Game of Thrones” της ελληνικής δεξιάς

Η διαγραφή δεν ήταν απλά μια πολιτική απόφαση· ήταν μια πράξη που θυμίζει μονομαχία στη Ρωμαϊκή αρένα. Ο Κυριάκος, όπως ένας Κόμοδος από τον «Μονομάχο», αποφασίζει να καθαρίσει το τοπίο. Ο Σαμαράς, όμως, δεν είναι από εκείνους που υποχωρούν ή σιωπούν. Όπως ο Λεωνίδας στους «300», σηκώνει το σπαθί του και δηλώνει: «Αυτό είναι Σπάρτη!» ή μάλλον… «Αυτό είναι η δεξιά όπως την ξέραμε!».

Ο Αντώνης Σαμαράς επιμένει πως τα ελληνοτουρκικά δεν είναι απλώς θέμα «ήρεμων νερών», αλλά πεδίο μάχης, όπου οι Navtex είναι πιο σημαντικές από τις Navarino-style χειραψίες. Και τώρα, ελεύθερος από τα δεσμά της κομματικής πειθαρχίας, ετοιμάζεται να παίξει τον ρόλο του αντάρτη.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται ή… ρίχνει δεύτερο κακόγουστο sequel;

Το 1992, η αποπομπή του Σαμαρά από την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη οδήγησε στην πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη και στην επιστροφή του ΠΑΣΟΚ με θριαμβευτικό 46,8%. Το 2024, οι ίδιοι παίκτες επιστρέφουν στη σκηνή, αλλά το κοινό έχει αλλάξει. Σήμερα, ο Σαμαράς μοιάζει να κοιτά προς τα δεξιά του πολιτικού φάσματος, εκεί όπου φιγουράρουν οι Λατινοπούλου και η Νίκη.

Τα κρίσιμα ερωτήματα: Πόσο δεξιά θα πάει;

Θα κάνει κόμμα, όπως την Πολιτική Άνοιξη το ’92; Ή θα λειτουργήσει σαν πολιτικός καταλύτης και «Νέστωρας», μαζεύοντας όλους όσοι αισθάνονται αποξενωμένοι από τη σημερινή Νέα Δημοκρατία; Το μόνο βέβαιο είναι πως δεν θα μείνει άπραγος. Άλλωστε, όπως θα έλεγε και ο Αριστοτέλης, «η φύση αποστρέφεται το κενό».

Η Νέα Δημοκρατία σε κινούμενη άμμο

Από τη μία, ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να διαχειριστεί τη δεξιά πτέρυγα που νιώθει προδομένη από την «κεντρώα στροφή» του. Από την άλλη, η σταθερότητα της κυβέρνησης εξαρτάται από τις ψήφους στον προϋπολογισμό και στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Τι θα κάνουν οι φίλοι του Σαμαρά; Θα πειθαρχήσουν ή θα πάρουν το δρόμο της εξόδου;

Όπως και να έχει, η ιστορία μοιάζει να ετοιμάζεται για ακόμη μία ανατροπή. Ή, όπως θα έλεγε ο Σοφοκλής, «πολλά τα δεινά, κοὐδ ‘ν ἀνθρώπου δεινότερον πέλει».

Και κάπου εδώ, ο Μητσοτάκης πρέπει να θυμάται: οι 155 βουλευτές μπορεί να φαίνονται αρκετοί, αλλά στην πραγματικότητα είναι σαν μια στέγη με ελάχιστα στηρίγματα. Ένα δυνατό φύσημα από τον Σαμαρά και όλα μπορεί να καταρρεύσουν.

Το μόνο ερώτημα που μένει: θα επαναληφθεί η ιστορία και θα έχουμε εκλογές; Ή μήπως, αυτή τη φορά, το σενάριο θα αλλάξει;

Η στροφή στα δεξιά και οι «ξυραφένιες» αντιδράσεις

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπάθησε να προλάβει την καταιγίδα με μία εντυπωσιακή στροφή προς τα δεξιά, αποκηρύσσοντας την woke ατζέντα. Όμως η διαγραφή Σαμαρά, αν και φαίνεται σαν «καθαρισμός του τοπίου», μοιάζει περισσότερο με ανάφλεξη μιας ήδη τεταμένης κατάστασης.

Πώς να πειστεί το δεξιό ακροατήριο όταν η ατμόσφαιρα μυρίζει παρασκήνιο; Όπως θα έλεγε και ένας αρχαίος φιλόσοφος: «Το μείζον κακό είναι να κυβερνάς χωρίς την εμπιστοσύνη των συμμάχων σου.» Η δεξιά πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας, παρά τα πρόσφατα ανοίγματα, μοιάζει πιο αποξενωμένη από ποτέ.

Ο Καραμανλής στο παιχνίδι και οι σκιές στο Μαξίμου

Εδώ αρχίζει να παίρνει ενδιαφέρον το σενάριο. Ο Κώστας Καραμανλής, η ιστορική φιγούρα που αποφεύγει τις εντάσεις, τώρα βρίσκεται στη μέση της καταιγίδας. Οι πρόσφατες δηλώσεις του για την ελευθερία της έκφρασης στα εθνικά ζητήματα φάνηκαν σαν έμμεση υποστήριξη στον Σαμαρά. Και αν τα πράγματα δεν ήταν ήδη περίπλοκα, η αναφορά του Σαμαρά στην Προεδρία της Δημοκρατίας με το όνομα Καραμανλής έριξε λάδι στη φωτιά.

Το Μαξίμου, ενοχλημένο από την έλλειψη παρουσίας του πρώην πρωθυπουργού στα 50χρονα της ΝΔ, φαίνεται να αντιμετωπίζει μια κρίση εμπιστοσύνης. Όπως στον “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών”, ο Μητσοτάκης προσπαθεί να συγκρατήσει το δαχτυλίδι της εξουσίας, αλλά οι παλιές συμμαχίες τρίζουν.

Πού οδηγεί ο «πόλεμος»;

Οι επόμενες μέρες, με τον Σαμαρά στις ΗΠΑ, είναι κρίσιμες. Δεν θα επιστρέψει για να παραμείνει σιωπηλός. Οι κινήσεις του –είτε προς ίδρυση νέου κόμματος είτε προς διαμόρφωση ενός δεξιού μετώπου– θα κρίνουν πολλά. Η Νέα Δημοκρατία πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα σε μια ρητορική συσπείρωσης και σε μια πραγματικότητα διαρροών.

Όπως θα έλεγα και εγώ ο… νεοφιλοσόφος: «Το να μην προετοιμάζεσαι για το αναπόφευκτο είναι η μεγαλύτερη ύβρις.» Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρέπει να διαχειριστεί όχι μόνο την κρίση Σαμαρά, αλλά και τις σκιές που αφήνουν οι σχέσεις με τον Καραμανλή. Στη Ρηγίλλης και το Μαξίμου, τα φαντάσματα του παρελθόντος ξύπνησαν. Οι επόμενες κινήσεις θα δείξουν αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να τα εξορκίσει ή αν αυτά θα στοιχειώσουν το μέλλον του κόμματος. Όπως στον “Βασιλιά Ληρ”, το ερώτημα δεν είναι ποιος θα μείνει όρθιος στο τέλος, αλλά πόσο μεγάλο θα είναι το τίμημα της σύγκρουσης.

Ο Μητσοτάκης, ο Σαμαράς και ο Καραμανλής – Η πολιτική ως τέχνη της ειρωνείας

Ας το παραδεχτούμε: η ελληνική πολιτική σκηνή μοιάζει περισσότερο με μια καλοστημένη μαύρη κωμωδία παρά με δράμα. Εδώ έχουμε μια διαγραφή, έναν θιγμένο Σαμαρά, έναν ενοχλημένο Καραμανλή και έναν Κυριάκο Μητσοτάκη που παίζει τον ρόλο του απόλυτου ηγέτη. Αν αυτό δεν είναι το τέλειο σενάριο για μια ταινία του Woody Allen σε ελληνική εκδοχή, τότε τι είναι;

Ο Μητσοτάκης ως μαέστρος των μηνυμάτων

Η κίνηση-ματ του Κυριάκου ήταν η διαγραφή Σαμαρά. Όχι γιατί ήθελε απλώς να ξεκαθαρίσει το τοπίο, αλλά για να στείλει ένα καταιγιστικό μανιφέστο σε φίλους και εχθρούς:

Ελέγχω τα πάντα. Είμαι ο αρχηγός και η εξουσία δεν διαμοιράζεται.
Οι κόκκινες γραμμές υπάρχουν. Η κριτική είναι θεμιτή, αλλά όχι χωρίς όρια.
Δεν φοβάμαι κανέναν. Αν ο Σαμαράς ήταν το «ιερό τοτέμ» της δεξιάς, τότε το να τον «σουτάρω» αποδεικνύει ότι μπορώ να σουτάρω οποιονδήποτε.
Δεν τρέμω τις εκλογές. Όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης, «το θάρρος είναι η αρετή που κρατά το φόβο υπό έλεγχο».
Καραμανλής: Ο αμέτοχος παρατηρητής

Ο Κώστας Καραμανλής, με την ηρεμία και την αδιαφορία του για τις φήμες, μοιάζει με εκείνον τον ήρωα στις ταινίες που κάθεται σε μια γωνία, κοιτάζει το χάος γύρω του και σκέφτεται: «Δεν αξίζει τον κόπο να μπλέξω». Όπως θα έλεγε και ο Σωκράτης: «Ουδείς ασφαλέστερος τρόπος να αποφύγεις την ήττα από το να μην πολεμήσεις καθόλου»

Η ενόχλησή του από την αναφορά του Σαμαρά στο όνομά του για την Προεδρία της Δημοκρατίας μπορεί μην ήταν εμφανής, αλλά σίγουρα τον προβλημάτισε. Δεν πρόκειται να εμπλακεί, όχι μόνο γιατί βαριέται τα πολιτικά παιχνίδια, αλλά γιατί η ιδέα του να ξαναμπεί σε αυτή τη σκηνή είναι για εκείνον πιο ενοχλητική από το να δει ολόκληρη τη φιλμογραφία του Tommy Wiseau.

Ο Σαμαράς και η τέχνη της πολιτικής «χειροβομβίδας»

Ο Αντώνης Σαμαράς έκανε την πάσα στον Μητσοτάκη για να δείξει ποιος είναι το αφεντικό, αλλά μην γελιέστε: δεν είναι ο τύπος που θα καθίσει ήσυχος. Ξέρει καλά πώς να πετάει πολιτικές χειροβομβίδες, και η αναφορά του στον Καραμανλή ήταν μία από αυτές.

Εγώ θα έλεγα: «Οι δυνατοί χτυπούν εκεί που πονάει περισσότερο». Και το όνομα του Καραμανλή είναι η τέλεια αφορμή για να δοκιμάσει τις αντοχές του Μαξίμου.

Η Νέα Δημοκρατία σε πολιτικό ζενίθ… ή ναδίρ;

Όπως στον Νονό, έτσι και στη Νέα Δημοκρατία, το ερώτημα είναι ποιος θα βγει ζωντανός από αυτή τη «μαφιόζικη» μάχη εξουσίας. Ο Κυριάκος φαίνεται αποφασισμένος να κρατήσει το τιμόνι, αλλά το ερώτημα παραμένει: Πόσο καιρό μπορείς να διατηρήσεις την πειθαρχία όταν οι εσωτερικές τριβές απειλούν να διαλύσουν το κόμμα;

Όπως έλεγε ο Ηράκλειτος: «Τα πάντα ρει και ουδέν μένει.» Ίσως ο Μητσοτάκης να κερδίσει αυτή τη μάχη, αλλά η ρευστότητα της πολιτικής παραμένει ο μεγαλύτερος εχθρός του.

Το πολιτικό φινάλε

Η ελληνική πολιτική σκηνή δεν είναι παρά ένα θέατρο με πρωταγωνιστές, αντι-ήρωες και έναν αέναο κύκλο συγκρούσεων. Ο Μητσοτάκης έπαιξε το χαρτί του απόλυτου ελέγχου. Ο Καραμανλής έμεινε στον ρόλο του αποστασιοποιημένου σοφού. Και ο Σαμαράς; Ετοιμάζει το επόμενο κεφάλαιο.

Γιατί να το κρύψουμε άλλωστε: «Η μεγαλύτερη σοφία είναι να μην προδώσεις ποτέ τον εαυτό σου». Και αυτός είναι ένας κανόνας που κανείς από τους τρεις δεν φαίνεται διατεθειμένος να παραβιάσει.

Η «Φωνή της Λογικής» και το one-man show της Ρηγίλλης

Κάπου ανάμεσα στο «The Godfather» και τον «Μονομάχο», η Νέα Δημοκρατία φαίνεται να ζει τη δική της πολιτική saga. Η δήλωση της Λατινοπούλου, γεμάτη πάθος, καταγγέλλει τη μεταμόρφωση του κόμματος από δημοκρατική ναυαρχίδα σε αυταρχικό one-man show. Μια σκηνή που θα μπορούσε να συνοδευτεί από τη φράση του Βίτο Κορλεόνε: «I’m gonna make him an offer he can’t refuse», μόνο που εδώ το «προσφορά» είναι η απομάκρυνση όσων δεν ευθυγραμμίζονται με τη γραμμή. Η «anti-woke» ρητορική, που υποτίθεται ότι ήταν το φλάμπουρο της παράταξης, μοιάζει πλέον με ξεχασμένο στοίχημα, και ο Σαμαράς από «ήρωας» μετατρέπεται σε πολιτική παρελθοντολογία.

Αλλά μην ξεχνάμε τον Τσώρτσιλ, ο οποίος έλεγε: «Η πολιτική είναι η ικανότητα να προβλέπεις τι θα συμβεί αύριο, την επόμενη εβδομάδα, τον επόμενο μήνα και τον επόμενο χρόνο – και να μπορείς μετά να εξηγήσεις γιατί δεν συνέβη». Στο πολιτικό θεατράκι της Ρηγίλλης, η κυβέρνηση διαχειρίζεται με μαεστρία την κρίση, προσπαθώντας να κρατήσει το ακροδεξιό ακροατήριο στη θέση του, ενώ απομακρύνεται από το φάντασμα Σαμαρά. Κι αν η ιστορία γράφει μαύρες σελίδες, όπως δηλώνει η Λατινοπούλου, τότε σίγουρα το στυλό της εξουσίας έχει γίνει ένα εργαλείο realpolitik που δεν συγχωρεί συναισθηματισμούς.

Τραμπισμός α λα γκρέκα!

Εδώ σας θέλω: Ποιος έχει καταγγείλει ποιόν για μεθόδους Τραμπ, δηλαδή για Τραμπισμό; Ευκολάκι, θα πείτε, γιατί ακούγατε τους Συριζαίους της «πλειοψηφίας» να χαρακτηρίζουν Τραμπισμό την συμπεριφορά των Κασσελίστας.

Σωστά. Αλλά σιγά τα λάχανα, παιδιά. Στα μαλλιοτραβήγματα του ΣΥΡΙΖΑ έλεγε ο καθένας την παπαριά του. Εδώ σας μιλάμε για καταγγελία του Τραμπισμού από την επίσημη ΝΔ! Ναι, ναι, όπως σας τα λέμε.

Όχι, τώρα μωρέ. Τώρα Τραμπ και ξερό ψωμί από την κυβέρνηση και το Μητσοτακέικο. Έλα όμως που υπάρχουν ντοκουμέντα, τα οποία ανέσυρε και σας τα παρουσιάζει σήμερα η στήλη για να φρεσκάρει τη μνήμη σας.

Λοιπόν, το 2022 ο τότε κυβερνητικός εκπρόσωπος της ΝΔ Γιάννης Οικονόμου, κατήγγειλε την αντιπολίτευση για Τραμπισμό α λα γκρέκα! Μάλιστα, ο Οικονόμου το διέπραξε και αργότερα στη Βουλή ως βουλευτής της ΝΔ, στις 28.3.24.

Επειδή μιλήσαμε για ντοκουμέντα, εδώ έχουμε απόσπασμα της ομιλίας του στη Βουλή. Διαβάστε το:

«Πριν από δύο χρόνια σχεδόν είχα αναφερθεί, ως κυβερνητικός εκπρόσωπος, στον τραμπισμό αλά γκρέκα, αποδοκιμάζοντας πρακτικές αμφισβήτησης της δημοκρατίας που τότε εισήγαγε στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτές τις πρακτικές, τις οποίες έχουν υιοθετήσει αρκετές πολιτικές παρατάξεις της παγκόσμιας ακροδεξιάς, τις αποδοκίμασε κατηγορηματικά ο ελληνικός λαός στις εκλογές του Ιουνίου του 2023. Αυτές τις πρακτικές, σε εντονότερη και χειρότερη μορφή, τις ξαναβλέπουμε σήμερα από μερίδα των κομμάτων της αντιπολίτευσης, με επισπεύδοντα αυτή τη φορά τον κ. Ανδρουλάκη, ο οποίος πασχίζει εμμονικά και λυσσαλέα να διασύρει την Ελλάδα, εμφανίζοντάς την ως προβληματική χώρα.

Θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί γιατί ο κ. Ανδρουλάκης και τα υπόλοιπα κόμματα που τον ακολουθούν συνεχίζουν στην επιζήμια για την Ελλάδα και αποδοκιμασμένη από τους πολίτες γραμμή του τραμπισμού αλά γκρέκα».

Έρευνες, Συνέδρια «μαϊμού» και η νέα εποχή του πολιτικού σουρεαλισμού

Η GPO φαίνεται να πρωτοπορεί στη μεθοδολογία, δημιουργώντας μια νέα σχολή πολιτικών ερευνών: «η δημοσκόπηση του αυθορμητισμού». Δεν έχεις κόμμα; Δεν πειράζει! Θα σου βγάλουμε ένα 2,6% από το πουθενά, γιατί το sample size πλέον το ορίζει η φαντασία. Όπως θα έλεγε και ο Όσκαρ Ουάιλντ (αν ζούσε αυτή την εποχή): «Η στατιστική είναι η τέχνη να φτιάχνεις ψέματα που μοιάζουν επιστημονικά». Αντίστοιχα, οι πολιτικές προβολές μοιάζουν με τους ήρωες σε μια ταινία του Ταραντίνο – σουρεαλιστικές, ακραίες, αλλά πάντα γεμάτες δράμα. Και το δράμα συνεχίζεται στη Ρηγίλλης, όπου το κόμμα Μητσοτάκη, όπως ισχυρίζεται η «Φωνή της Λογικής», έχει γίνει ένα one-man show.

Πότε θα κάνει ξαστεριά

Την ίδια στιγμή, στον ΣΥΡΙΖΑ, το συνέδριο-«μαϊμού» παίρνει διαστάσεις ταινίας του Φελίνι: παρτέρια για τουαλέτες, φουσκωτοί να φυλάνε τις «ιδέες» της πλειοψηφίας, και sms που ήρθαν αλλά δεν ήρθαν ποτέ. Οι αποχωρήσεις θυμίζουν το τέλος μιας κακοσκηνοθετημένης σαπουνόπερας, όπου οι ήρωες φεύγουν ο ένας μετά τον άλλο, αφήνοντας πίσω τους μια Κουμουνδούρου που βουλιάζει στις δικές της αντιφάσεις. Όλοι, πλέον, ψιθυρίζουν τη γνωστή ατάκα: «Η ιστορία επαναλαμβάνεται, την πρώτη φορά ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα.»

Και κάπου ανάμεσα στις «λίστες» και το τραγούδι «Πότε θα κάνει ξαστεριά» που τέθηκε υπό απαγόρευση, η έννοια της πολιτικής φαντασίας αποκτά νέο νόημα. Το κομματικό ιερατείο θυμίζει περισσότερο επιτροπή καλλιστείων παρά σοβαρό πολιτικό οργανισμό. Όμως, μην γελιέστε, όπως έλεγε και ο Μακιαβέλι: «Οι άνθρωποι κρίνουν περισσότερο από ό,τι βλέπουν, παρά από ό,τι είναι πραγματικό». Έτσι, το ερώτημα παραμένει: η πολιτική της φαντασίας και της αυθαιρεσίας μπορεί να κρύψει την έλλειψη ουσίας; Ή μήπως οδηγούμαστε σε ένα πολιτικό box office που θα χτυπήσει κόκκινο, αλλά μόνο στις κωμικές προβολές;

Μετράνε κουκιά στη Βουλή – Θρίλερ για τον ΣΥΡΙΖΑ και την Τζάκρη

Ο ΣΥΡΙΖΑ ζει το δικό του πολιτικό θρίλερ, θυμίζοντας έντονα σκηνές από το «House of Cards», όπου κάθε κίνηση μπορεί να αλλάξει την ισορροπία της εξουσίας. Με 31 βουλευτές, όσους ακριβώς έχει και το ΠΑΣΟΚ, η ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ ισορροπεί σε ένα τεντωμένο σχοινί, κινδυνεύοντας να χάσει τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Στο κέντρο του δράματος βρίσκεται η Θεοδώρα Τζάκρη, το πρόσωπο-κλειδί που δηλώνει ευθαρσώς ότι δεν μπορεί να «παραμείνει στην παράνοια» και προαναγγέλλει την έξοδό της. Αν φύγει, κι αν πάρει μαζί της άλλους τέσσερις, όπως υπαινίσσεται, τότε οι κασσελακικοί ίσως κάνουν πράξη το όραμα μιας νέας ΚΟ, αφήνοντας τον ΣΥΡΙΖΑ στο περιθώριο της Βουλής.

Η μάχη της αξιωματικής αντιπολίτευσης και οι κασσελακικές κινήσεις

Κι αν η πολιτική μοιάζει με παρτίδα σκάκι, οι κασσελακικοί δείχνουν να δυσκολεύονται να κινηθούν προς το «ρουά ματ». Παρά την πρόβλεψη για πιθανούς αποχωρούντες, όπως ο Γιώργος Γαβρήλος, η Γιώτα Πούλου ή ο Γιάννης Σαρακιώτης, οι αριθμοί δεν βγαίνουν. Η Έλενα Ακρίτα, παρά τα σενάρια, παραμένει στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο Ευάγγελος Αποστολάκης διατηρεί «αποστάσεις ασφαλείας», κάνοντας την εξίσωση ακόμα πιο δύσκολη. Σε κάθε περίπτωση, όλα δείχνουν πως το μαρτύριο της σταγόνας συνεχίζεται και η ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ θα συγκληθεί την Τρίτη για την αναπλήρωση της Τζάκρη και του Μωραΐτη. Κάτι μας λέει πως αυτή η συνεδρίαση θα θυμίζει περισσότερο το «Game of Thrones» παρά πολιτική συνάντηση.

Σε αυτό το πολιτικό παιχνίδι, το ερώτημα παραμένει: «Θα καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ να επιβιώσει από την εσωτερική του καταιγίδα ή οι κασσελακικοί θα είναι η αρχή του τέλους;» Όπως έλεγε και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ: «Η πολιτική δεν είναι παιχνίδι, αλλά σοβαρή επιχείρηση». Ή μήπως για κάποιους είναι απλώς ένα παιχνίδι μετρήσεων, όπου τα κουκιά δεν βγαίνουν ποτέ σωστά;

Το ΠαΣοΚ, η αναθεώρηση και το στοίχημα της κυβερνησιμότητας
Από τις δημοσκοπήσεις στην πράξη

Με το 20% στις δημοσκοπήσεις, το ΠαΣοΚ ξαναβρίσκει τη χαμένη του αίγλη, αλλά η Χαριλάου Τρικούπη γνωρίζει καλά ότι το ταξίδι από τα νούμερα στις κυβερνητικές προοπτικές είναι μακρύ και γεμάτο εμπόδια. Όπως στο «Ο Νονός», όπου «η αληθινή δύναμη δεν είναι μόνο στο ξίφος, αλλά στη στρατηγική πίσω από αυτό», το ΠαΣοΚ δείχνει να προετοιμάζεται συστηματικά. Από την αναθεώρηση του Συντάγματος μέχρι τη διεκδίκηση της ηγεσίας στην αντιπολίτευση, οι προκλήσεις είναι μεγάλες, και όπως σχολιάζουν στελέχη του κόμματος, «η κυβέρνηση ψάχνει τρόπους να βάλει τρικλοποδιές».

Συνταγματική αναθεώρηση: Το επόμενο πεδίο μάχης

Η αναθεώρηση του Συντάγματος είναι ένα θέμα που ανοίγει μέτωπα αντιπαράθεσης. Το ΠαΣοΚ, με εντολή του Νίκου Ανδρουλάκη, ετοιμάζεται με θεσμική σοβαρότητα, όπως δείχνει η συγκρότηση επιτροπής υπό τον Παναγιώτη Δουδωνή. Η αλλαγή του τρόπου επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, με στόχο να σταματήσει η εξάρτηση από την κυβέρνηση, αποτελεί κεντρικό πυλώνα της πρότασης του κόμματος. Και ενώ η Νέα Δημοκρατία ετοιμάζεται να ανοίξει τη συζήτηση για τα μη κρατικά πανεπιστήμια, το ΠαΣοΚ σκοπεύει να τοποθετηθεί με πρόταση που θα διασφαλίζει τον μη κερδοσκοπικό χαρακτήρα τους. «Το άρθρο 16 είναι το πεδίο όπου θα κριθεί η ειλικρίνεια των μεταρρυθμιστικών μας προθέσεων», σημείωσε βουλευτής του κόμματος, κάνοντας σαφή τη διάθεση για μάχη.

Η άνοδος και οι θεσμικές συγκρούσεις

Η δημοσκοπική άνοδος φέρνει αυτοπεποίθηση, αλλά και προκλήσεις. Από το ζήτημα της κυβερνοασφάλειας, όπου το ΠαΣοΚ καταγγέλλει τη ΝΔ για απόπειρα υπονόμευσης της ΑΔΑΕ, μέχρι την ατζέντα για τα εργασιακά, ο αντιπολιτευτικός λόγος του ΠαΣοΚ σκληραίνει. Η πρωτοβουλία για διάλογο με τους κοινωνικούς εταίρους, σε μια προσπάθεια δημιουργίας ενός νέου κοινωνικού συμβολαίου, αποτελεί μία από τις σημαντικότερες κινήσεις του κόμματος. Στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη αναγνωρίζουν ότι «η μάχη δεν είναι μόνο στις κάλπες, αλλά και στη διαμόρφωση πολιτικής ατζέντας που απαντά στις ανάγκες της κοινωνίας».

Η Νέα Δημοκρατία μπορεί να παραμένει ηγέτιδα στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων, αλλά όπως στο «Gladiator», όπου «οι καρδιές των ανθρώπων κερδίζονται στην αρένα», έτσι και το ΠαΣοΚ ποντάρει στο πολιτικό και κοινωνικό πεδίο για να μετατρέψει τη δυναμική του σε πραγματική πολιτική δύναμη. Ο δρόμος είναι μακρύς, αλλά το ΠαΣοΚ δείχνει αποφασισμένο να κρατήσει τη δική του «σπαρτιατική γραμμή» στην πολιτική αρένα.

Η διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά δεν είναι το τέλος ενός κεφαλαίου, αλλά η αρχή μιας νέας πράξης στο πολιτικό δράμα της ελληνικής δεξιάς. Ο Μητσοτάκης έδειξε τα δόντια του, αλλά το ερώτημα παραμένει: ήταν μια κίνηση που ενδυναμώνει την ηγεσία του ή ανοίγει νέες ρωγμές στο εσωτερικό της παράταξης; Γιατί, στην ελληνική πολιτική σκηνή, το σενάριο ποτέ δεν μένει γραμμένο με ανεξίτηλο μελάνι.

 

• Αντώνης Σαμαράς
• Κυριάκος Μητσοτάκης