Μητσοτάκης vs Σαμαράς: Ποιος θα «ρίξει» ποιον; «Έλα με φόρα»… Νίκο» – Από το «Μαυσωλείο του Τσίπρα» στα καπνογόνα του Κασσελάκη  στον Ταύρο – Γεραπετρίτης, ο «παραμυθάς»

Αγαπητοί αναγνώστες του Hard Talks, αν νομίζατε ότι η ελληνική πολιτική σκηνή είχε ήδη γεμίσει ίντριγκες, τότε κάντε λίγο πίσω και ετοιμαστείτε για την τελευταία πράξη αυτού του θεάτρου του παραλόγου. Κυριάκος Μητσοτάκης και Αντώνης Σαμαράς – δυο πρωταγωνιστές που, αν το πολιτικό τους δράμα ήταν ταινία, θα θύμιζε το *The Godfather* με μια δόση House of Cards.

Από αυτήν εδώ τη στήλη, σας είχαμε προειδοποιήσει πως οι σφαλιάρες του Μητσοτάκη δεν είναι απλές παρατηρήσεις. Η δράση φέρνει αντίδραση. Και ο Αντώνης Σαμαράς, όπως κάθε καλός πολιτικός που δεν ξεχνάει τις παλιές «χάρες», αποφάσισε να το κάνει προσωπικό. Το κακό για τον Ανδρουλάκη είναι πως, αν περιμένει ότι θα πείσει τον κόσμο να «ξεκαβαλήσει το καλάμι» η κυβέρνηση, μάλλον δεν συνειδητοποιεί ότι το δικό του καλάμι δεν τον έχει πάει και πολύ μακριά. Στην πολιτική, όπως και στο σκάκι, κάποιοι παίζουν βασιλιάδες και άλλοι… πιόνια που νομίζουν ότι κάνουν παιχνίδι.

Ο Μητσοτάκης ρίχνει σφαλιάρες κατά ριπάς            

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με ύφος που θα ζήλευε και ο Κλιντ Ίστγουντ στο Gran Torino, έριξε την ατάκα: «Δεν θα συνομιλήσω, ούτε θα χαριεντιστώ με τον Νίκο Παππά». Ε, λοιπόν, δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Παππάς το πήρε προσωπικά. Αλλά εδώ δεν μιλάμε μόνο για ένα πείσμα: ο Παππάς, με κατεβασμένα τα αυτιά είπε, «Τα περί χαριεντισμού δεν απευθύνονται σε μένα». Και ξέρουμε πολύ καλά πώς εξελίσσονται αυτά τα πράγματα. Θυμάστε τη σκηνή από το Gladiator, όταν ο Μάξιμος λέει «Are you not entertained?»; Ναι, έτσι ακριβώς.

Σαμαράς: Πολιτικός μονομάχος σε αντεπίθεση

Όσο για τον Σαμαρά, δεν θα έμενε σιωπηλός. Ο πρώην πρωθυπουργός δεν είναι τύπος που του αρέσουν οι «υποκλίσεις» και τα «χαριεντίσματα» τύπου Γεραπετρίτη. Μας το ξεκαθάρισε άλλωστε: το πρόβλημα δεν είναι ότι χαιρέτησε τον Παππά σε μια εκδήλωση, αλλά η πολιτική των «ήρεμων νερών» του Μητσοτάκη με την Τουρκία. Όπως θα έλεγε και ο Λεωνίδας στο «300», «This is Sparta!», και οι διαφορές πρέπει να λυθούν στο πεδίο της μάχης. Για τον Σαμαρά, η Navtex και οι προκλήσεις της Τουρκίας είναι οι πραγματικές αρένες, όχι τα βραχύβια «συμφωνάκια φιλίας» και τα χαμόγελα στις κάμερες.

Πολιτικός πόλεμος χωρίς υποκλίσεις

Αλλά το ζήτημα δεν είναι μόνο τα εθνικά θέματα – ο πολιτικός πόλεμος έχει πάρει άλλες διαστάσεις. Ο Μητσοτάκης κάνει ξεκάθαρο πως ο Σαμαράς είναι ένα φάντασμα του παρελθόντος που πρέπει να τεθεί στο περιθώριο. Όπως έλεγε ο Μάικλ Κορλεόνε στο Νονό: «Δεν είναι προσωπικό, είναι μόνο δουλειά». Αλλά εδώ, το πολιτικό πεδίο μυρίζει προσωπική βεντέτα. Ο Σαμαράς αντεπιτίθεται με τη σιγουριά ότι ο χρόνος είναι με το μέρος του, ενώ ο Μητσοτάκης φαίνεται αποφασισμένος να διατηρήσει την κυριαρχία του κόμματος χωρίς να «χαριεντίζεται» με παλιούς φίλους.

Το φάντασμα του παρελθόντος

Η αλήθεια είναι πως το κλίμα στη Νέα Δημοκρατία αρχίζει να θυμίζει το Game of Thrones. Ο Μητσοτάκης αντιμετωπίζει έναν πρώην βασιλιά που δεν είναι διατεθειμένος να περάσει το στέμμα χωρίς μάχη. Και η φράση του Σαμαρά «ας ασχοληθούμε με τα σοβαρά στα σύνορά μας» δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια πρόκληση. Μην ξεγελιέστε όμως: όπως λέει και ο Τόνι Μοντάνα στο Scarface, «Ποτέ μην υποτιμάς έναν άνθρωπο που δεν έχει τίποτα να χάσει».

Η τελευταία σκηνή του πολιτικού θρίλερ

Κι έτσι φτάνουμε στην τελική σκηνή. Ο Μητσοτάκης αποχωρεί επιδεικτικά από την αίθουσα όταν ανεβαίνει ο Παππάς στο βήμα, ενώ ο Σαμαράς δηλώνει πως τα «ήρεμα νερά» είναι μόνο προσωρινά. Ο πολιτικός πόλεμος στη Νέα Δημοκρατία έχει περάσει σε άλλη φάση: από τις κρυφές αιχμές στις δημόσιες σφαλιάρες. Και το μεγάλο ερώτημα είναι: θα έχουμε μια νέα πολιτική «ναυμαχία», ή μήπως όλα αυτά είναι απλά το πρόγευμα πριν την πραγματική σύγκρουση;

Όπως θα έλεγε και ο Γουίνστον Τσόρτσιλ: «Αυτό δεν είναι το τέλος. Ούτε καν η αρχή του τέλους. Αλλά ίσως είναι το τέλος της αρχής». Αναμένουμε με ενδιαφέρον τα επόμενα επεισόδια. Μείνετε συντονισμένοι, γιατί το πολιτικό θρίλερ συνεχίζεται – και η επόμενη σφαλιάρα δεν θα αργήσει να πέσει.

Ο Σαμαράς, ο Μητσοτάκης και τα «Παιχνίδια Εξουσίας» – Ποιος θα ρίξει ποιον;

Ο Αντώνης Σαμαράς, όταν δεν έχει εξουσία,  παίζει το ρόλο του αιώνιου αντιήρωα, και ο Κυριάκος Μητσοτάκης μοιάζει να ξέρει καλά πως το παρελθόν επιστρέφει πάντα για εκδίκηση. Αν ο Σαμαράς ήταν κινηματογραφικός χαρακτήρας, δεν θα ήταν ο Τζόκερ: ασυμβίβαστος, ανελέητος, με το βλέμμα στραμμένο στο χάος.

Ο Σαμαράς, ο άνθρωπος που κάποτε έριξε την κυβέρνηση του πατέρα του Κυριάκου, είναι ξανά στη σκηνή, και αυτή τη φορά δεν κρατάει μαχαίρι μόνο για τα εθνικά θέματα. Τι να πει κανείς για τον πολιτικό που ξεκίνησε την καριέρα του με το Μακεδονικό, έριξε μια ολόκληρη κυβέρνηση για να κάνει «αντίσταση» στο όνομα των αξιών, και όταν έγινε πρωθυπουργός… υπέγραψε μνημόνιο με χέρια και πόδια. Για αρχές μιλάμε τώρα ή για πολιτικά συμφέροντα;

Αντώνης Σαμαράς: Ο παλιομοδίτης εκδικητής

Σαν άλλος Django Unchained, ο Σαμαράς επιστρέφει κάθε φορά που τον θεωρούν τελειωμένο. Είτε ρίχνει κυβερνήσεις, είτε βάζει την υπογραφή του σε μνημόνια – κάτι για το οποίο θα ορκιζόταν ότι δεν θα το έκανε ποτέ – καταφέρνει να μένει στο πολιτικό παιχνίδι. Όχι επειδή έχει ένα μεγάλο όραμα, αλλά επειδή έχει καταλάβει την τέχνη του πολιτικού επιβιωτή. Κάποιοι τον λένε στρατηγό χωρίς στρατό, άλλοι τον αποκαλούν «μοναχικό λύκο». Το σίγουρο είναι πως ο Σαμαράς δεν ξεχνά ποτέ τα πολιτικά του χρέη, και αυτό που χρωστά στον Μητσοτάκη δεν είναι ούτε λίγο ούτε πολύ… μια δεύτερη πτώση;

Μητσοτάκης: Ο Πρωθυπουργός που δεν χαριεντίζεται

Όσο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, το κάνει ξεκάθαρο: δεν πρόκειται να «χαριεντιστεί» με τον Παππά, ούτε με τον Σαμαρά. Στην πραγματικότητα, φαίνεται ότι ο Μητσοτάκης έχει αποφασίσει να κρατήσει αποστάσεις από κάθε τι που θυμίζει το παρελθόν της ΝΔ – δηλαδή από τον Αντώνη Σαμαρά. Κάθε φορά που ο Κυριάκος αποχωρεί από την αίθουσα όταν μιλάει ο Παππάς ή όταν αγνοεί επιδεικτικά τις κινήσεις του Σαμαρά, στέλνει ένα μήνυμα: το παρελθόν δεν έχει θέση στην πολιτική του μέλλοντος.

Και εδώ ταιριάζει να θυμηθούμε τον μεγάλο Τόνι Μοντάνα από το Scarface: «Όταν σκάβεις τάφους για τους εχθρούς σου, μην ξεχάσεις να σκάψεις και έναν για τον εαυτό σου». Ο Μητσοτάκης ίσως το ξέρει καλύτερα από όλους αυτό.

Τα παιχνίδια εξουσίας: Δεν είναι ποτέ θέμα αρχών

Για τον Σαμαρά, η διαφωνία δεν είναι θέμα αρχών, όσο κι αν θέλει να το παίζει ρομαντικός πολιτικός με αξίες. Οι πράξεις του δείχνουν ότι δεν είναι ο «Ρομπέν των Δασών» που έμαθε να αρπάζει την εξουσία όποτε του δοθεί η ευκαιρία. Κι αν στο παρελθόν αυτή η στρατηγική δούλευε, σήμερα ο Σαμαράς μοιάζει να είναι σε θέση όπου δεν μπορεί να παίξει τον «καλό». Κι αυτό γιατί οι παλιές του τακτικές – το να ρίχνει κυβερνήσεις ή να ελίσσεται στα σκοτεινά – είναι πια ξεπερασμένες.

Και ας θυμηθούμε τον Τσώρτσιλ: «Ο πολιτικός σκέφτεται τις επόμενες εκλογές. Ο ηγέτης σκέφτεται την επόμενη γενιά». Ο Σαμαράς φαίνεται πως σκέφτεται μόνο το δικό του κεφάλι, και όχι αυτό που θα αφήσει πίσω.

Το τέλος της Ιστορίας ή το αρχικό κεφάλαιο;

Στο τέλος, αγαπητοί αναγνώστες, ό,τι κι αν λέμε, η σύγκρουση Μητσοτάκη – Σαμαρά είναι αναπόφευκτη. Απλώς είναι θέμα χρόνου πότε θα πάρει τις πραγματικές διαστάσεις της. Μπορεί να μην δούμε άλλη πτώση κυβέρνησης όπως τότε με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, αλλά ο Σαμαράς δεν θα ησυχάσει αν δεν προσπαθήσει να αφήσει το σημάδι του. Γιατί, όπως λένε, «η ιστορία επαναλαμβάνεται, πρώτα ως τραγωδία και μετά ως φάρσα». Και στον Σαμαρά, έχουμε ήδη δει και τις δύο.

Οπότε, μείνετε συντονισμένοι, γιατί το επόμενο επεισόδιο αυτού του πολιτικού δράματος ίσως αποδειχθεί ακόμα πιο σκοτεινό και… κωμικοτραγικό.

Ο Νίκος Παππάς και η πολιτική σφαλιάρα 

Αγαπητοί αναγνώστες, με το Νίκο Παππά, ζούμε ένα από τα πιο κωμικοτραγικά κεφάλαια της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Ο άνθρωπος που, μετά από το 13-0 στο Ειδικό Δικαστήριο, νόμιζε πως ήταν πια έτοιμος να πάρει το σκήπτρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κατέληξε να γευτεί μια σφαλιάρα τόσο ηχηρή, που ακόμα ψάχνει το πάτωμα που έχασε κάτω από τα πόδια του. Αν ο Παππάς ήταν χαρακτήρας ταινίας, θα ήταν ο Λούκι Λουκ που πυροβολεί πιο γρήγορα από τη σκιά του, αλλά καταλήγει να πέφτει πάνω στην ίδια του την παγίδα.

Το 13-0 και το πισώπλατο μαχαίρωμα στον Κασσελάκη

Θυμάστε, βέβαια, το περίφημο 13-0. Ο Νίκος Παππάς, αν και έφαγε μια βαριά καταδίκη όχι μόνο ποινική αλλά και πολιτική βγήκε με το ύφος του νικητή από το Ειδικό Δικαστήριο και μετά ήθελα να πάρει τα ηνία της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αν και απέτυχε εκλογικά τα κατάφερε παρασκηνιακά, που είναι μετρ, αφού μαχαίρωσε πισώπλατα τον Κασσελάκη. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Με την αυτοπεποίθηση ενός τυπικού αντιήρωα, ο Παππάς σήκωσε το βλέμμα του ψηλά και είδε μπροστά του… τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Και τότε ήρθε η πραγματικότητα σαν σφαλιάρα από ταινία του Τσάρλι Τσάπλιν – μια κωμική, αλλά συνάμα τραγική πτώση.

Ο Μητσοτάκης σε ρόλο που θα ζήλευε κι ο Κέβιν Σπέισι

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σε ρόλο που θα ζήλευε κι ο Κέβιν Σπέισι στο The Usual Suspects, αποφάσισε να σπάσει τον Παππά με ένα απλό και κοφτό «Δεν συνομιλώ με έναν καταδικασμένο 13-0». Και έτσι, ο Παππάς έμεινε να κοιτάζει το κενό, σκεπτόμενος πως, όσο κι αν προσπαθήσει, δεν θα είναι ποτέ ο αντίπαλος που θα αναμετρηθεί με τον Μητσοτάκη στην κεντρική σκηνή της Βουλής. Ας το πούμε ξεκάθαρα: η σφαλιάρα δεν ήταν απλώς πολιτική· ήταν προσωπική.

Από «αρχηγός»… στον ρόλο του θεατή

Ο Νίκος Παππάς, μετά το φιάσκο αυτό, θυμίζει ήρωα που έπεσε θύμα της ίδιας του της φιλοδοξίας. Σαν τον Scar στο The Lion King, που νόμιζε ότι θα γίνει βασιλιάς, αλλά τελικά έπεσε στη δική του παγίδα, ο Παππάς προσπαθεί τώρα να επανέλθει στο πολιτικό παιχνίδι, κάνοντας αλλεπάλληλες παρεμβάσεις. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: όσες ανακοινώσεις κι αν βγάλει, όσες δηλώσεις κι αν κάνει, δεν πρόκειται να ξαναβρεί το χαμένο έδαφος.

Το πάτωμα που έχασε ο Παππάς δεν ήταν μόνο το πολιτικό έδαφος που νόμιζε πως πατούσε γερά. Ήταν και η ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσε να είναι ο βασικός αντίπαλος του Μητσοτάκη. Αντ’ αυτού, παραμένει ένας πολιτικός που, ενώ θεωρούσε πως το 13-0 ήταν το εισιτήριο για την κορυφή, συνειδητοποίησε ότι ήταν απλώς ένα… εισιτήριο χωρίς επιστροφή.

Όπως έλεγε και ο Τόνι Σοπράνο: «Όταν ονειρεύεσαι μεγάλα πράγματα, πρόσεξε μην ξυπνήσεις απότομα». Ο Παππάς ξύπνησε απότομα, και τώρα προσπαθεί να βρει πώς θα ξαναμπεί στο παιχνίδι – αλλά όπως λένε, κάποια όνειρα δεν είναι φτιαγμένα για να γίνονται πραγματικότητα.

«Έλα με φόρα»…  Νίκο»

Αγαπητοί αναγνώστες, ο Νίκος Ανδρουλάκης, νομίζει ότι είναι ο νέος «πρίγκιπας» της κεντροαριστεράς, βγήκε πάλι στη σκηνή για να κατηγορήσει την κυβέρνηση για αλαζονεία, λέγοντας πως «οι μέρες της παντοδυναμίας της είναι παρελθόν». Αλήθεια τώρα, Νίκο; Μας ζητάς να πιστέψουμε ότι το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα που κάποτε κυβερνούσε με λαϊκές παροιμίες και σύνθημα «Λεφτά Υπάρχουν», θα ανοίξει τις πόρτες του Μαξίμου και θα πετάξει έξω τη ΝΔ; Θυμίζει λίγο από την αυτοπεποίθηση του Μπάζ Λάιτγιαρ στο Toy Story: «Προς το άπειρο και ακόμα παραπέρα!». Καλό το όνειρο, αλλά η πραγματικότητα είναι κάπως διαφορετική όταν το πολιτικό σκάφος σου δεν έχει καν απογειωθεί.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχασε την ευκαιρία να απαντήσει με το κατάλληλο ύφος: «Α, θέλετε να μπείτε στο Μαξίμου; Έτσι απλά; Όπως είπε και η κυρία Τσαπανίδου στον Τσίπρα: “Έλα με φόρα”!» Το κακό για τον Ανδρουλάκη είναι πως, αν περιμένει ότι θα πείσει τον κόσμο να «ξεκαβαλήσει το καλάμι» η κυβέρνηση, μάλλον δεν συνειδητοποιεί ότι το δικό του καλάμι δεν τον έχει πάει και πολύ μακριά. Όπως θα έλεγε κι ο Δον Κιχώτης: “Δεν αρκεί να έχεις οράματα, πρέπει να ξέρεις και με ποιον θα πολεμήσεις.” Και μέχρι στιγμής, Νίκο, ο κυρίαρχος λαός έχει αφήσει τις πόρτες του Μαξίμου κλειστές για εσένα.

Από το «Μαυσωλείο του Τσίπρα» στα καπνογόνα του Κασσελάκη  στον Ταύρο

Ο άνθρωπος που ανακαλύψαμε από τις ΗΠΑ και που, όπως φαίνεται, έχει βάλει στόχο να φέρει το Χόλιγουντ στην Κουμουνδούρου, εγκαινίασε τα νέα του γραφεία στον Ταύρο με μια συνάντηση «εθελοντών» που θύμιζε περισσότερο κερκίδα ποδοσφαιρικού αγώνα παρά τις βαρετές πολιτικές συγκεντρώσεις. Και μάλιστα, αγαπητοί μου και με καπνογόνα! Άλλωστε, τι είναι μια συνάντηση με απλούς πολίτες αν δεν υπάρχουν καπνογόνα για να ζεστάνουν το κλίμα, έτσι;

Όπως μου είπε ένας βουλευτής που βρέθηκε εκεί, «Εδώ έχει παλμό, έχει απλούς ανθρώπους! Στην εκδήλωση του Τσίπρα ήταν μαυσωλείο, κομματικοδίαιτοι και στελέχη που παλεύουν με τις αράχνες». Πράγματι, το κλίμα στον Ταύρο ήταν διαφορετικό – γιορταστικό, με τον Κασσελάκη να ενθουσιάζει τους συγκεντρωμένους και να τους θυμίζει πως το συνέδριο «είναι ζήτημα δημοκρατίας» και πως «μόνο το συνέδριο αποφασίζει τους υποψηφίους προέδρους».

Και εδώ αρχίζει το σενάριο να θυμίζει λίγο από τον Λουκ Σκάιγουοκερ στο Star Wars  στη μάχη ενάντια στη σκοτεινή πλευρά της Δύναμης. Η δημοκρατία τελικά αντεπιτίθεται με τη νίκη των Επαναστατικών Δυνάμεων, που χάρη στη γενναιότητα και την αυταπάρνηση του Λουκ, καταφέρνουν να ελευθερώσουν τον γαλαξία από την καταπίεση της Αυτοκρατορίας. Τώρα να ο γαλαξίας του ΣΥΡΙΖΑ θα απελευθερωθεί από την κατπίεση των «87» αυτό είναι άλλο σενάριο με ίντριγκα, δολοπλοκία, πισώπλατές μαχαιριές και μεθοδεύσεις.

Μόνο που αυτή τη φορά, η βάση του κόμματος δεν κρατάει φωτόσπαθα, αλλά λουλούδια και πανό με συνθήματα όπως «Στέφανε, θυμήσου, η βάση είναι μαζί σου». Τώρα, αν θα γίνει η επανάσταση και αν θα κερδίσει το συνέδριο, μένει να το δούμε. Προς το παρόν, όμως, το μόνο που μένει να αναρωτηθούμε είναι αν ο Κασσελάκης θα προλάβει να κερδίσει το συνέδριο πριν βγει η νέα σεζόν του Game of Thrones στην Κουμουνδούρου.

Τσίπρας: Κοιμάται κι ονειρεύεται…

Ξύπνιος είναι ο άνθρωπος και αρκετά δραστήριος. Αλλά στα όνειρά του βλέπει νέο κόμμα της Κεντροαριστεράς, με τον ίδιο σε κεντρικό ρόλο. Όχι, παιδάκι μου, δεν τον ενδιαφέρει ούτε να κοουτσάρει κάποιο από τα τεμάχια του ΣΥΡΙΖΑ ούτε να είναι ο ίδιος αρχηγός σ΄αυτό το νέο κόμμα. Τότε, τι; Ακούστε:

Ονειρεύεται κάτι ευρύτερο. Με Συριζαίους, Πασόκους, Κεντρώους κ.α. που θα φτιάξουν κόμμα, θα εκλέξουν αρχηγό αλλά πριν από τις εθνικές εκλογές θα προτείνουν υποψήφιο πρωθυπουργό τον ίδιο. Τον Τσίπρα!

Που θα εμφανιστεί ενωτικός και ως παράκλητος θα δεχθεί την πρόταση για την πρωθυπουργία. Ελπίζει δηλαδή ότι αυτό το νέο κόμμα θα ταράξει τα νερά και θα κάνει μπάμ, ειδικά όταν ανακοινωθεί ότι ο Τσίπρας έχει αποδεχθεί την πρόταση να είναι υποψήφιος πρωθυπουργός.

Ωραίο όνειρο, έτσι; Δεν ξέρουμε, μπορεί να του βγει του ανθρώπου, αλλά ξέρετε τι λέει η λαϊκή ρήση; Ότι ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται. Πάντως, το προσπαθεί.

Φάνηκε με την εκδήλωση για την ακρίβεια και την Ανάπτυξη, στα οποία βέβαια κανείς δεν έδωσε σημασία, γιατί τα καπέλωσε η ομιλία Τσίπρα και οι αναφορές του στην ανάγκη να γίνει κάτι στον ευρύτερο προοδευτικό χώρο κατά το πρόσφατο παράδειγμα της Γαλλίας.

Το θέμα έχει ψωμί. Γιατί εκεί στο ΠΑΣΟΚ δεν είναι βέβαιο ότι θα κυλήσουν ειρηνικά τα πράγματα. Το γινάτι του Δούκα-κακό πράμα η συντριβή- και οι πρώτες σπόντες με το καλημέρα εναντίον του Ανδρουλάκη δεν είναι για καλό. Και μάλλον θα υπάρξει συνέχεια.

Όχι, δεν ξεχάσαμε τη ΝΔ. Μπορεί να μην την ενδιαφέρει τόσο τι γίνεται στα Κεντροαριστερά μιτάτα, αλλά τώρα με τα αναζωπυρωμένα Σαμαρικά-μιλάμε για προεόρτια μεγάλης σύγκρουσης- ούτε ψύλλος στην κόρφο της.

Αναμείνατε στο ακουστικό σας. Το HARD TALKS φοράει το κράνος του και κατευθύνεται στα πεδία των μαχών. Να είστε εδώ…

Χαμός στην Επιτροπή Δεοντολογίας: Μπουζούκια, απαρτίες και αμφισβητήσεις – Καλωσήρθατε στο ΣΥΡΙΖΑ Show!

Η Επιτροπή Δεοντολογίας του ΣΥΡΙΖΑ φλέγεται, και η Κουμουνδούρου είναι στο πόδι. Δεν φτάνει που διαρρέεται ότι η επιτροπή ούτε απαρτία είχε ούτε αρμοδιότητα, τώρα η πλειοψηφία των Κασσελακικών μένει μετέωρη, βλέποντας την ηγεσία να αμφισβητεί τη δυνατότητα της επιτροπής να αποφασίσει για τη θεματολογία του Συνεδρίου. Έτσι, η σύγχυση συνεχίζεται, με τη σημερινή συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου να αναβάλλεται. Και κάπου ανάμεσα στις πολιτικές μανούβρες, έρχεται το κερασάκι στην τούρτα: το Συνέδριο θα γίνει σε έναν χώρο που θυμίζει κάτι από άλλες εποχές… ένα πρώην μπουζουκτσάδικο. Και όπως τα καλά μπουζουκτσάδικο έτσι και το συνέδριο θα «ανοίξει» με Παρασκευή απογευματινή, Σάββατο και θα κλείσει Κυριακή να δεν γίνει καρεκλάδικο….

Γεραπετρίτης, ο «παραμυθάς της Διπλωματίας» 

Αγαπητοί αναγνώστες, καλωσορίστε τον Γιώργο Γεραπετρίτη, τον παραμυθά της εξωτερικής πολιτικής, που έχει μια μοναδική ικανότητα να ξεχνάει… επιλεκτικά. Ναι, ναι, ο ίδιος που υποστήριξε ότι όταν ανέλαβε το ΥΠΕΞ, το Κυπριακό δεν υπήρχε στην ατζέντα του ΟΗΕ. Τι κι αν υπήρξε η Άτυπη Πενταμερής Διάσκεψη στη Γενεύη υπό τον ΓΓ του οργανισμού; Τι κι αν το Κυπριακό ήταν πάντα παρόν στη διεθνή σκακιέρα με τις τριμερής (Ελλάδα-Κύπρος- Αίγυπτος και Ισραήλ); Σημασία έχει πως, κατά τον παραμυθά μας, όλα ξεκινούν από τότε που αυτός ανέλαβε τα ηνία. Ξεχνάει, βέβαια, ότι πριν από αυτόν υπήρχε ένας ονόματι Νίκος Δένδιας, που είχε κάνει όλη τη «βρώμικη δουλειά», φροντίζοντας να κρατάει το Κυπριακό ψηλά στην ατζέντα και να συντηρεί τις διπλωματικές γραμμές με πρέσβεις και όχι… συμβούλους καφετέριας.

Αλλά δεν τελειώνουμε εκεί. Ο κ. Γεραπετρίτης αποφάσισε να μας ρίξει ακόμη μια βόμβα, εκφράζοντας τη λύπη του που δεν ολοκληρώθηκε η συμφωνία του 2002 στη Μαδρίτη. Αυτή, δηλαδή, που οι καραμανλικοί βλέπουν ως κόκκινο πανί, αφού νομιμοποίησε τις γκρίζες ζώνες που η Τουρκία χρησιμοποιεί σήμερα για τις διεκδικήσεις της. Να τα ακούει αυτά ο Δένδιας που είχε καταφέρει να κρατήσει το «καράβι» σταθερό στα εθνικά θέματα. Αλλά ο παραμυθάς μας δεν σταματά εδώ. Το επικίνδυνο είναι πως με τέτοιες δηλώσεις, ο Γεραπετρίτης όχι μόνο δείχνει πόσο «αδιάφορος» είναι για την ιστορία του Κυπριακού, αλλά προκαλεί και έναν εσωκομματικό εμφύλιο στη Νέα Δημοκρατία. Και όπως λέει και το ρητό: «Η πολιτική είναι το θέατρο όπου οι ήρωες ξεχνάνε τα σενάρια τους, αλλά οι θεατές θυμούνται τα πάντα». Και ο Δένδιας μάλλον δεν έχει ξεχάσει τίποτα.

Ο Τσίπρας ως «Ρομπέν των Δασών» της ακρίβειας: Η λήθη δεν θα  τον σώσει 

Ο Αλέξης Τσίπρας, στα 50 του, φαντάζεται πως θα γίνει ο νέος Ρομπέν των Δασών της ακρίβειας. Ελπίζει ότι μιλώντας «υπεύθυνα» για την οικονομία, όλοι θα ξεχάσουμε ότι το 2015 έκλεβε από το… μέλλον μας για να πληρώνει τα χρέη του παρόντος. Αλλά, όπως έλεγε και ο Γκέοργκ Βίλχελμ Φρίντριχ Χέγκελ, «Οι άνθρωποι μαθαίνουν από την Ιστορία μόνο ότι δεν μαθαίνουν τίποτα». Και στην περίπτωση του Τσίπρα, η ιστορία είναι πολύ πρόσφατη για να ξεχαστεί.

Στον Πειραιά, λοιπόν, ο Ρομπέν των Δασών του ΣΥΡΙΖΑ επέστρεψε στον τόπο του εγκλήματος – στην οικονομία. Ναι, εκεί που το 2015 έλεγε πως θα λύσει όλα μας τα προβλήματα με ένα άρθρο και έναν νόμο, επιστρέφει για να μας σώσει από την ακρίβεια. Και το ίδρυμα «Αλέξης Τσίπρας» έγινε η αρένα όπου οι ειδικοί έπαιξαν το ρόλο του «σαπόρτ» στην παράσταση του αδιαμφισβήτητου σταρ. Όπως ο Γιώργος Χουλιαράκης, που μας είπε ότι η ελληνική οικονομία πρέπει να μεγεθυνθεί. Μπράβο, captain obvious! Ήταν όμως μια καλή ευκαιρία για τον Τσίπρα να φορέσει ξανά τη στολή του ήρωα των φτωχών και να μας μιλήσει για τις δυνάμεις της αγοράς που συγκεντρώνουν το χρήμα στα χέρια των πλουσίων. Μην ξεχνάμε, όμως, ότι και το Mission Impossible έχει βγάλει αμέτρητα σίκουελ, αλλά το σενάριο παραμένει πάντα το ίδιο.

Κι εμείς τι κάνουμε; Εμείς θυμόμαστε. Θυμόμαστε τα κατορθώματα του 2015, το Game of Thrones που έγινε στον ΣΥΡΙΖΑ και τις περιπέτειες της ελληνικής οικονομίας που πνίγηκε στα capital controls και τη στασιμοχρεοκοπία – μια λέξη που θα άρεσε πολύ στον Βαγγέλη Βενιζέλο. Ο Τσίπρας μπορεί να νομίζει πως η λήθη είναι στο πλευρό του, αλλά η πραγματικότητα είναι αμείλικτη: τα σενάρια του παρελθόντος τον έχουν κάνει αξέχαστο.

ΣΥΡΙΖΑ: Ένας εμφύλιος χωρίς τέλος

Αν νομίζετε πως το δράμα τελειώνει εδώ, κάνετε λάθος. Η μάχη των συνέδρων στον ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει το Hunger Games: μόνο που αντί για τόξα και βέλη, έχουμε ψηφοφορίες και εσωκομματικές ίντριγκες. Οι «87» και η πλευρά Κασσελάκη δίνουν τη μάχη τους για τον έλεγχο του κόμματος, με 3.000 συνέδρους να γεμίζουν νυχτερινά κέντρα όπως άλλοι γεμίζουν στάδια για συναυλίες. Είναι σαν σκηνή από τον Gladiator: οι μονομάχοι πολεμούν για την επιβίωση, αλλά ο Κασσελάκης μοιάζει να έχει το πάνω χέρι. Οι οργανώσεις σε αναβρασμό, το παρασκήνιο καυτό και η μάχη για τον έλεγχο του ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει πιο συναρπαστική κι από το τελευταίο επεισόδιο του *Succession*.

Ο Κασσελάκης ως φαβορί και οι εθελοντές του Ρομπέν

Αλλά το πραγματικό σόου ανήκει στον Στέφανο Κασσελάκη. Με το site «odikosmassyriuza» να πηγαίνει σφαίρα, οι εθελοντές του Κασσελάκη έχουν ξεπεράσει κάθε προσδοκία – με 18.000 άτομα εγγεγραμμένα και 4.000 έτοιμους να μπουν στη μάχη. Ο Λουκ Σκάιγουοκερ βρήκε τον στρατό του. Και όσο ο Κασσελάκης προετοιμάζεται για την απόλυτη επικράτηση, οι αντίπαλοί του καταλαβαίνουν πως το φαβορί είναι ξεκάθαρο. Ακόμη κι αν προσπαθούν να τον αποκλείσουν, ο Κασσελάκης προχωρά ακάθεκτος.

Τηλεφωνήματα και πολιτικές κωμωδίες

Και ενώ οι εθελοντές του Κασσελάκη γεμίζουν τα γραφεία, ο Βερναρδάκης φαίνεται να συμμετέχει σε μια από τις πιο παράδοξες στιγμές της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Πήραν τον άνθρωπο τηλέφωνο, 15 μήνες μετά την εξαφάνισή του από το κόμμα, για να ψηφίσει στην πρόταση μομφής. Είναι σαν να βγαίνει από μια πολιτική κωμωδία των αδερφών Κοέν: εξαφανισμένοι σύντροφοι, παλιές φιλίες, και ξαφνικές επιστροφές για να ρίξουν τον πρόεδρο.

Και όπως θα έλεγε και ο Γκράουτσο Μαρξ: «Αυτές είναι οι αρχές μου, και αν δεν σας αρέσουν… έχω κι άλλες». Στον ΣΥΡΙΖΑ, αυτή η φράση φαίνεται να ταιριάζει γάντι.

Έτσι, αγαπητοί αναγνώστες, η παράσταση συνεχίζεται. Ο Τσίπρας ως Ρομπέν των Δασών, ο ΣΥΡΙΖΑ σε εμφύλιο και ο Κασσελάκης έτοιμος να γίνει ο πρωταγωνιστής της επόμενης πράξης. Στον ελληνικό πολιτικό θίασο, οι ρόλοι αλλάζουν, αλλά το σενάριο παραμένει το ίδιο: δράμα, κωμωδία και λίγη φαντασία για το τι μπορεί να έρθει μετά. Μείνετε συντονισμένοι για την επόμενη σκηνή!

Ο Παύλος Γερουλάνος και η αφωνία της πολιτικής

Προχωράμε στον Παύλο Γερουλάνο, ο οποίος – και εδώ βάζουμε τα σοβαρά μας – υποβλήθηκε σε εγχείρηση στις φωνητικές του χορδές και υποσχέθηκε να επιστρέψει πιο δυνατός. Μήπως αυτό το διάλειμμα του δίνει την ευκαιρία να σκεφτεί καλύτερα τα λόγια του όταν επιστρέψει στη Βουλή; Μάλλον. Άλλωστε, όπως θα έλεγε και ο Σουν Τσου στο Η Τέχνη του Πολέμου: «Η σιωπή είναι πιο δυνατή από τις φωνές». Οπότε, Παύλο, πάρε τον χρόνο σου. Στην ελληνική πολιτική σκηνή, κανείς δεν θα βιαστεί να σε διακόψει – άλλωστε, οι περισσότεροι έχουν ήδη αρκετά να πουν.

Η αλήθεια είναι υποκειμενική (ή Όχι;)

Κι ενώ οι φωνητικές χορδές του Παύλου ξεκουράζονται, ο Παύλος Μαρινάκης αποφάσισε να σχολιάσει τις απόψεις των «πρώην» γαλάζιων για τα ελληνοτουρκικά. «Εμείς ακούμε τις απόψεις όλων», είπε, «αλλά η δουλειά μας είναι να λέμε την αλήθεια στους πολίτες». Λίγο Matrix, λίγο Blade Runner, η ερώτηση παραμένει: Ποια είναι η αλήθεια; Μήπως οι πρώην πρόεδροι ζουν σε έναν άλλο κόσμο, όπου η πραγματικότητα είναι προσαρμοσμένη στις δικές τους εμπειρίες; Και αν ναι, τότε πού σταματά η αλήθεια και αρχίζει η φαντασία;

Στην τελική, όπως στο έργο “Η Όπερα της Πεντάρας” του Γερμανού συγγραφέα Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Ποιος θα πιστέψει εμένα αντί για τα μάτια του;» Στην πολιτική, τα μάτια (και οι δημοσκοπήσεις) μπορεί να μην λένε πάντα την αλήθεια, αλλά σίγουρα σε αφήνουν να δεις το τσίρκο σε όλο του το μεγαλείο.

Ολγα Κεφαλογιάννη: Πολιτική και… reality show

Και από το πολιτικό δράμα, πάμε στο κοινωνικό. Η Όλγα Κεφαλογιάννη φαίνεται πως ζει το δικό της προσωπικό *Keeping Up with the Kardashians*. «Γάμος σε δημόσια θέα, και τώρα διαζύγιο επίσης σε δημόσια θέα», σχολίαζαν χθες οι «γαλάζιοι» βουλευτές στη Βουλή. Μάλιστα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που ενοχλούνται με το γεγονός ότι η προσωπική της ζωή έχει μετατραπεί σε τηλεοπτικό σίριαλ. Και όπως φαίνεται, αυτό κάνει μεγαλύτερο κακό στην κυβέρνηση από όσο θα ήθελαν να παραδεχτούν. Σε αυτό το reality, το πολιτικό κόστος μοιάζει να είναι ο πραγματικός «πρωταγωνιστής».

Για αυτά και άλλα πολλά αγαπημένοι αναγνώστες των Hard talks μέχρι την επόμενη φορά να θυμάστε ό,τι, η πολιτική ευθύνη είναι σαν το ζεϊμπέκικο: κάποιοι το χορεύουν με πάθος, ενώ άλλοι σκοντάφτουν στον ρυθμό.

• Hard Talks
• Αντώνης Σαμαράς
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Στέφανος Κασσελάκης