Μνήμη Τεμπών: Ένα χρόνο μετά απ’ το έγκλημα

Όπως τα είχε γράψει ο ποιητής. Όπως ακριβώς τα είχε γράψει ο Σεφέρης:
«Κάποτε βλέπεις σε παρεκκλήσια, χτισμένα πάνω στις θρυλικές τοποθεσίες, τη σχετική περιγραφή του Ευαγγελίου γραμμένη αγγλικά και αποκάτω:
“THIS IS THE PLACE GENTLEMEN!”»

Έτσι είναι κυρίες, κύριοι και αγαπητά μου παιδιά.
Αυτός είναι ο τόπος του εγκλήματος, ο τόπος ο καταραμένος, ο ματωμένος, ο μπαζωμένος.
Στα Τέμπη, στην καρδιά της Ελλάδας, δυο βήματα απ’ τις σήραγγες, κόκκαλα, θρύψαλα, σίδερα και πλαστικά.
Συν 57 ψυχές μετρημένες, ταξιδεύουν πέρα απ’ τα σύννεφα και πέρα απ’ τη θλίψη, ένθα ουκ έστι πόνος.
Πόνεσαν μια φορά εκείνο το μοιραίο βράδυ και από τότε ο σπαραγμός ανήκει στους ζωντανούς.

Να ξυπνάς το πρωί και ν’ αναρωτιέσαι για ποιο λόγο άραγε η ζωή να συνεχίζεται.
Να κοιτάς στον καθρέφτη και να βλέπεις ποιόν;
Εσένα ή τον αγαπημένο σου ή την αγαπημένη σου ή το παιδί σου ή τον αδερφό σου;
Το σπλάχνο σου.
Και κάθε μέρα να ξεκινάει και να τελειώνει με την αγωνία για δικαιοσύνη. Με τον αγώνα να βρεθεί επιτέλους η αλήθεια. Με τη φωτιά να σε καίει από μέσα, τσιγαρόχαρτο να γίνεσαι, στάχτη στις στάχτες κι εσύ.
Περνούν οι νύχτες, τα δευτερόλεπτα βαριά στους λεπτοδείκτες, ζητώντας κάτι που να μη γίνεται ουρλιαχτό κι οφθαλμαπάτη.

Ένα χρόνο αργότερα από το έγκλημα, η πληγή δεν λέει να κλείσει.
Ένα χρόνο αργότερα από το έγκλημα, το δάκρυ δεν λέει να στερέψει.
Ένα χρόνο αργότερα απ’ το έγκλημα, ο πόνος εξακολουθεί να σε κόβει στα δυο.
“THIS IS THE PLACE GENTLEMEN!”

Το είπε κι ο ποιητής, εδώ είναι ο τόπος του θρήνου, εδώ είναι ο τόπος της θλίψης, εδώ είναι ο τόπος που η μοίρα γίνεται μαύρη και καταπίνει κάθε ελπίδα.
Εδώ είναι το σκοτάδι.
Στων χιλιομέτρων την ερημιά και στη σιωπή των χρονομέτρων, ακούγονται τώρα σειρήνες μεταγωγικά κι ασθενοφόρα.
Αλλά εγώ κι εσύ θα βρεθούμε σήμερα το πρωί στην πορεία. 
Αλλά εγώ κι εσύ θα κατεβούμε στο δρόμο να φωνάξουμε ότι όλα αυτά τα παιδιά δεν θα ξεχαστούν ποτέ.
Ποτέ, όσο υπάρχει μια αναπνοή στα στήθια.
Ποτέ, όσο χτυπάει ακόμη η καρδιά.
Ποτέ, όσο μπορεί να υψώνεται σφιγμένη η γροθιά.

Αυτό δεν μπορείτε να μας το πάρετε.
Αυτό δεν μπορείτε να μας το κλέψετε.
Αυτό δεν μπορείτε να μας το απαγορεύσετε, με όλους τους ποινικούς κώδικες του κόσμου.
Οπότε επιστροφή στην άσφαλτο, με τις σημαίες μας και τις φωνές μας.

Για τα παιδιά που ανέβηκαν στο νυχτερινό το τραίνο, να πάνε Σαλονίκη, να βγούνε στο κρύο το πρωινό, να πάρουν καφέ και μπουγάτσα.
Ζωή το λένε αυτό, μια καλημέρα, ένα κλείσιμο του ματιού. Να σε χαϊδεύουν οι ακτίνες του ηλίου, όπως ψάχνεις για ταξί και λεωφορείο, που ‘σαι ομορφιά μου, γέλα μου.
Αλλά ήτανε ψέμα.
Ήτανε παραμύθι.
Ήτανε βούρκος και έγκλημα.
Ένα έγκλημα στα Τέμπη, πριν από δώδεκα μήνες.
Άντε μάνα μου, άντε αδερφή μου, άντε γιέ μου.
Θα σε δω εκεί όπου οι δρόμοι δεν έχουν ονόματα και το φως δεν στερεύει ποτέ.
Όλοι και όλες στη συγκέντρωση, η κοροϊδία τελειώνει εδώ!

• δυστύχημα στα Τέμπη
• Τέμπη