Μονόδρομος η αναγνώριση Παλαιστινιακού Κράτους…

Το Ισραήλ, υπό την ταραγμένη και ασταθή κυβέρνηση Μπέντζαμιν Νετανιάχου ανακοινώνει άλλο ένα σχέδιο εκδίωξης Παλαιστινίων από την συνοικία Σεΐχ Τζαρά στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, ταυτόχρονα η Ισραηλινή αστυνομία εισβάλει στο Τζαμί Αλ Άκσα κατά τη διάρκεια μιας από τις πιο ιερές νύχτες ολόκληρου του έτους.
Είναι οι δυο αφορμές για να ξεσπάσουν συγκρούσεις στην Ιερουσαλήμ. Μόνο που αυτή τη φορά οι συγκρούσεις είναι διαφορετικές από τις προηγούμενες…

Οι Παλαιστίνιοι δείχνουν να μην είναι διατεθημένοι να επιστρέψουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Αισθάνονται ότι δεν χρειάζονται διαπραγματεύσεις με τους Ισραηλινούς αλλά οριστικές λύσεις. Θεωρούν ότι τα τελευταία 30 χρόνια, οι διαπραγματεύσεις το μόνο που τους επέφερε ήταν η διατήρηση της κατοχής.

Οι Παλαιστίνιοι κουβαλάνε πόνο και παράπονο, νιώθουν ολομόναχοι, εγκαταλελειμμένοι και ότι δεν έχουν κανέναν να νοιαστεί γι’ αυτούς. Οι Παλαιστίνιοι δεν βασίζονται πλέον στους Άραβες που πρόσφατα συνθηκολόγησαν με το Ισραήλ (Συμφωνία Αβραάμ) και δεν εμπιστεύονται κανέναν διαμεσολαβητή.

Ακόμη και με τους Αιγύπτιους είναι δύσπιστοι οι οποίοι εκδήλωσαν ήδη την πρόθεσή τους να αναλάβουν διαμεσολαβητικό ρόλο για την εκτόνωση της έντασης.

Οι Παλαιστίνιοι και ιδίως η Χαμάς θεωρούν ότι οι γενικές συνθήκες ευνοούν για δράση τους!

Το Ισραήλ είναι πολιτικά και εσωτερικά αδύναμο. Η ισραηλινή κοινωνία είναι πιο πολωμένη και διχασμένη από ποτέ, όπως φαίνεται από τις τέσσερις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις.

Οι Παλαιστίνιοι ποντάρουν στη διεθνή πίεση υποχρεώνοντας το Ισραήλ να συμβιβαστεί και να συμφιλιωθεί με την ιστορική αλήθεια ότι δεν μπορεί να συνεχίσει να καταπιέζει ανθρώπους με ισχυρή εθνική συνείδηση όπως είναι οι Παλαιστίνιοι. Το βασικό επιχείρημα είναι ότι το Ισραήλ καταπατώντας την παλαιστινιακή γη και μεταφέροντας εποίκους σ’ αυτήν δεν αποτρέπει αλλά υποδαυλίζει τις συγκρούσεις.

Το Ισραήλ επιβάλλει μια de facto κατάσταση στη Μέση Ανατολή που παραπέμπει στη Νότια Αφρική και το απαρτχάιντ.

Η B’Tselem, μια ισραηλινή οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τον περασμένο Ιανουάριο δημοσίευσε μια έκθεση που επέκρινε το Ισραήλ ότι είναι κράτος απαρτχάιντ. Το Human Rights Watch έκανε το ίδιο τον περασμένο μήνα. Το Ισραήλ δεν μπορεί πλέον να διατηρεί τον διαχωρισμό υπό συνθήκες νέου απαρτχάιντ.

Διεθνώς για το Ισραήλ γίνεται όλο και πιο δύσκολο να υπερασπιστεί τη θέση του. Παρά τις ρουκέτες της Χαμάς, που οι περισσότερες πέφτουν στον «γάμο του Κουτρούλη», ο κόσμος εξετάζει τώρα τη βασική αιτία της βίας και δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσει ότι για το Ισραήλ οι εντάσεις στην περιοχή είναι «επάγγελμα».

Ακόμη και στις ΗΠΑ, που το εβραϊκό λόμπι είναι πανίσχυρο, η υποστήριξη προς το Ισραήλ φαίνεται ασταθής. Για πρώτη φορά βλέπουμε μέλη του Κογκρέσου, κυρίως Δημοκρατικούς, να επικρίνουν το Ισραήλ
ενώ μέχρι πρότινος ήταν δεδομένη η υποστήριξη του Ισραήλ σε όλα τα μέτωπα. Ο Ned Price, εκπρόσωπος του Στέιτ Ντηπάρτμεντ, έδειξε σύγχυση την περασμένη βδομάδα όταν ένας δημοσιογράφος τον ρωτούσε επανειλημμένα εάν οι Παλαιστίνιοι έχουν δικαίωμα αυτοάμυνας.

Γίνεται σαφές ότι θα ήταν καλύτερο για το Ισραήλ να κοιτάξει το μέλλον παρά να προσπαθήσει να υπερασπιστεί μια αδικαιολόγητη θέση. Ωστόσο, ποιο μπορεί να είναι το μέλλον του Ισραήλ και των παιδιών του;
Το Ισραήλ για να διατηρήσει όσα μπόρεσε να χτίσει τα τελευταία 73 χρόνια, θα πρέπει να κάνει έναν αξιοπρεπή διακανονισμό με τον γείτονά του για τον τερματισμό της κατοχής.

Οι Παλαιστίνιοι χρειάζονται μια τελική απόφαση από τους Ισραηλινούς, μια αποφασιστική αναγνώριση ενός παλαιστινιακού κράτους και τερματισμό της κατοχής.
Το Ισραήλ ανησυχεί για την ασφάλεια, αλλά η διατήρηση 4,6 εκατομμυρίων Παλαιστινίων κάτω από τον αντίχειρα δεν θα εξαφανίσει αυτές τις ανησυχίες. Αντίθετα, η κατοχή αποτελεί σημείο εκκίνησης βίας κατά των πολιτών του Ισραήλ.

Το Ισραήλ μπορεί να σώσει τα παιδιά του και να εξασφαλίζει ένα ειρηνικό μέλλον γι’ αυτά, εάν λάβει σωστές και τολμηρές αποφάσεις σήμερα.

• ΗΠΑ
• Ισραήλ
• Παλαιστίνη
• συγκρούσεις
• Χαμάς