Μου θες και έργα υποδομής ρε γκάφαλε, ενώ δεν έχεις καν δρόμο…

Καθίστε τώρα αγαπητές αναγνώστριες και αγαπητοί αναγνώστες να σας πω μια ιστορία για τα γκαφάλια (τοπική διάλεκτος) της Δυτικής Θεσσαλίας, τα γκαφάλια της Καρδίτσης και των Τρικάλων. Μια ιστορία απολύτως απαραίτητη για να καταλάβετε τι συμβαίνει σε μια περιοχή ξεχασμένη κι από το Θεό τον ίδιο κι ας ακούμε κατά καιρούς από τους κάθε λογής αρμόδιους ότι συντελούνται ψηφιακά θαύματα στα σοκάκια της…

Πάμε λοιπόν με το μεγάλο βάσανο το δικό μας. Το δρόμο που ξεκινάει από τη Λαμία, περνάει από το Δομοκό, συνεχίζει Καρδίτσα και καταλήγει Τρίκαλα. Μια διαδρομή πραγματική καρμανιόλα, τρόμος και φόβος κάθε οδηγού, το πόσα θύματα έχουμε θρηνήσει από αυτοκινητιστικά τον τελευταίο μισό αιώνα δεν μπορείτε να το φαντασθείτε. Ακόμη θυμάμαι τον συμμαθητή μου τον Κώστα (ας τον πούμε Κώστα) να φτάνει ένα πρωί στο σχολείο συντριμμένος γιατί η αδερφή του, ένας άγγελος πραγματικός και παιδί διαμάντι, είχε σκοτωθεί σε τράκο στις στροφές του Δομοκού. Πιο πολλοί και πιο πολλές έχουνε παραδώσει πνεύμα εκεί πάνω, παρά στο περιβόητο πέταλο του Μαλιακού. Αλλά δεν το μάθατε ποτέ, γιατί είμαστε βλαχαδερά και οι δικές μας οι ζωές δεν μετράνε και τόσο πολύ…

Τέλος πάντων επί Σημίτη δεν είδαμε προκοπή γιατί το χρήμα το έριξε στο Λεκανοπέδιο της Αττικής, παραέξω δεν καταλάβαινε τι έτρεχε. Άλλαξε ύστερα η κυβέρνηση, αναθαρρήσαμε, είπαμε άντε μήπως γίνει κάτι και για εμάς τα κορόιδα. Και κάνει μια τρίπλα ο άρχων της Λαρίσης ο Σουφλιάς και αφήνει ξερό τον άρχοντα της Καρδίτσης τον Σιούφα και παίρνει όλο το χαρτί, το παπέλι, το ντουλά των έργων και φτιάχνει την εθνική οδό Αθηνών-Λαρίσης μια κουκλίτσα σκέτη, να οδηγάς και να χαίρεσαι. Κι εμείς της Δυτικής Θεσσαλίας κάτσαμε πάλι στο παγωτό…

Περνάει ο καιρός, ξαναλλάζουν οι κυβερνήσεις, κάτι αρχίζει να γίνεται, αλλά πιο αργά κι από το τσούκου τσούκου μπολ του Μαρκαριάν. Κι έρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ και το παίρνει πάνω του ο Σπίρτζης και λέει «εγώ θα τον κανονίσω τον δρόμο». Τον κοιτάμε εμείς, υποψιασμένοι από τους μερακλήδες τους προηγούμενους, «πρώτα θα το δούμε κι ύστερα θα το πιστέψουμε». Άμα έχεις φάει σότο τόσες φορές, πώς να μην φυλάς τα ρούχα σου;

Κι όμως τα κατάφερε ο κυρ Χρήστος! Στο χρονοδιάγραμμα μέσα, παρέδωσε τη διαδρομή από Δομοκό ως Τρίκαλα, αυτοκινητόδρομο κανονικό, στα μάτια μας δεν πιστεύαμε, Γερμανία ρε φίλε. Εννοείται ότι πάτησε στην προετοιμασία των προηγούμενων και εννοείται ότι δεν την έστρωσε την άσφαλτο με τα χεράκια του, τα ξέρουμε αυτά, αλλά αυτό που είπε ότι θα κάνει το έκανε και στην ώρα του μάλιστα. Έχει μια σημασία…

Και βγαίνει κατόπιν και λέει «πάμε τώρα να φτιάξουμε και τη διαδρομή Λαμία-Δοκομός». Δεν πρόκαμε, ήρθαν οι εκλογές, έπεσε ο ΣΥΡΙΖΑ, δημοκρατία έχουμε, γιατί όχι; Στη θέση του ανέλαβε ο Καραμανλής του Αχιλλέως, «μην αγχώνεστε παλικάρια μου, ο δρόμος θα είναι έτοιμος το 2021». Μάλιστα; Μάλιστα!
Έρχεται το 2021, πουθενά δρόμος. Φταίει η πανδημία, θα είναι έτοιμος το 2022.
Έρχεται το 2022, πουθενά δρόμος. Φταίει η δημοσιονομική κόπωσις, θα είναι έτοιμος το 2023.
Έρχεται το 2023, πουθενά δρόμος. Μάλλον θα έφταιγε η απλή αναλογική…

Κι έτσι ξεμείναμε με μια διαδρομή καμιά τριανταριά χιλιόμετρα, με τρεις λωρίδες παρακαλώ, η μισή δυο λωρίδες από εδώ και μία από εκεί και η άλλη μισή μία λωρίδα από εδώ και δύο από εκεί. Χωρίς μπάρες, χωρίς διαχωριστικά, χωρίς ΛΕΑ, χωρίς καν ένα πάρκινγκ να κρυφτείς σε περίπτωση θεομηνίας. Και περνάνε και νταλίκες!

Να είναι χειμώνας γαμώ την τρέλα μου, να πέφτουν καλαπόδια, να πηγαίνει μπροστά σου η νταλίκα σαπέρα σαδώθε, να γλιστράει το ασυντήρητο οδόστρωμα και να προσπαθείς εσύ να μη χάσεις την ψυχραιμία σου και τη μπάλα. Αξία ανεκτίμητη, αναμφιβόλως…

• αυτοκινητόδρομος
• Θεσσαλία
• Κακοκαιρία «Daniel»
• καρδίτσα
• τρίκαλα