Μπα… θέλει ο Παππάς, αλλά θέλει ο Αλέξης; – Ο  Πολάκης, από την άλλη, δεν μάσησε τα λόγια του – Ωραία ατμόσφαιρα… με μαλλιοτράβηγμα Ντόρας, Ζωής και Όλγας  – Είναι αργά για δάκρυα, κυρία ΕΣΗΕΑ

Στο ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται πως άνοιξε νέο κεφάλαιο — ή καλύτερα, νέο… παράρτημα “πολιτικής ερμηνείας σχέσεων”. Γιατί άλλο “σύμπλευση” κι άλλο “επιστροφή στο λιμάνι”.

Η Πολιτική Γραμματεία είπε συντριπτικό “ναι” στην εισήγηση του Σωκράτη Φάμελλου για “συμπόρευση” με τον Αλέξη Τσίπρα, αφήνοντας στο περιθώριο τη γραμμή “αντιπαράθεσης” που υποστηρίζει η πλευρά Πολάκη. Και μέσα σε αυτό το “ναι”, ξεχώρισε και ο Νίκος Παππάς — που είπε τη μεγάλη κουβέντα: πως η δήλωση Φάμελλου μετά την παραίτηση Τσίπρα ήταν “ενδεδειγμένη”.

Με απλά λόγια; Ο Παππάς θέλει να συμπορευτεί με τον Τσίπρα. Το ερώτημα όμως είναι αν ο Τσίπρας θέλει να συμπορευτεί με τον Παππά. Γιατί μπορεί ο Νίκος να σήκωσε σημαία συντροφικότητας, αλλά απ’ το Φάληρο μέχρι το Ζάππειο οι κακές γλώσσες λένε πως ο Αλέξης κρατάει αποστάσεις ασφαλείας – πολιτικές και συναισθηματικές.

Ο Παύλος Πολάκης, από την άλλη, δεν μάσησε τα λόγια του: μίλησε για κίνηση που διασπά τον ΣΥΡΙΖΑ, επιμένοντας πως “αντικειμενικά η παραίτηση του Αλέξη διασπά και αδυνατίζει το κόμμα”. Πιο απλά, το βλέπει σαν διαζύγιο, όχι σαν “ανανεωμένο συμβόλαιο σχέσης”.

Ο Σωκράτης Φάμελλος, στην έναρξη της συνεδρίασης, έσπευσε να ρίξει λίγο “νερό στο κρασί” του εσωκομματικού δράματος, λέγοντας πως η παραίτηση Τσίπρα “δεν μπορεί να θέτει το κόμμα σε αντιπαραθετική σχέση μαζί του”. Κοινώς, να κρατήσουμε τα προσχήματα, παιδιά, μέχρι να δούμε πού το πάει ο πρώην.

Από την Κουμουνδούρου, λοιπόν, βγαίνει το μήνυμα της ενότητας. Από την πλευρά Πολάκη, ακούγεται το αντίθετο. Και κάπου στη μέση, ο Νίκος Παππάς κάνει το πρώτο βήμα προς τον Αλέξη.
Το αν θα του κρατήσει το χέρι ο πρώην πρόεδρος ή απλώς θα του χαμογελάσει… από μακριά, είναι άλλη ιστορία.

Ωραία ατμόσφαιρα…

Παραλίγο να ΄χουμε και μαλλιοτραβήγματα στην Διάσκεψη των Προέδρων στη Βουλή. Ποιος ήταν ο πρωταγωνιστής; Ελάτε τώρα, θέλει και ρώτημα; Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, φυσικά.

Είπε ο πρόεδρος της Διάσκεψης οτι πρέπει να μπεί κόφτης στις ομιλίες για να μην παρατραβάνε σε μήκος χρόνου οι συνεδριάσεις, συμφώνησαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης και τότε έγινε το σώσε. Πετάγεται η Ζωή και τα ΄κανε λίμπα. Επιτέθηκε εναντίον της Ντόρας Μπακογιάννη για το γνωστό ατύχημα εξω από την Βουλή και για την Siemens, εκείνη γύρισε το πρόσωπό της και την κοίταξε αυστηρά, και η Ζωή…τράβηξε κινητό για να την φωτογραφήσει.
Αντέδρασε η Ολγα Γεροβασίλη λέγοντας οτι δεν είναι δυνατόν «να βγάζουμε φωτογραφίες μέσα στη Διάσκεψη», αλλά η Κωνσταντοπούλου, απτόητη, της είπε: «Τέτοια είσαι και συ. Τους καλύπτεις».

Είδε κι απόειδε η Μπακογιάννη και χαρακτήρισε την Ζωή υστερική. Η οποία στο περιστύλιο της Βουλής μίλησε για… «φασιστική πρωτοβουλία της κυβέρνησης, με την ανοχή της αντιπολίτευσης που ρίχνει νερό στον μύλο της λογοκρισίας»…

Τώρα, από πού κι ως πού ο κόφτης, δηλαδή το να μην μακρηγορούν οι ομιλητές, και τους πιάνει το ξημέρωμα, είναι λογοκρισία και…φασιστική πρωτοβουλία, τι να σας πούμε; Σηκώνουμε ψηλά τα χέρια.

Και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι επικαλεστούμε την κοινή λογική…

“Είναι αργά για δάκρυα, κυρία ΕΣΗΕΑ”

Είναι αργά για δάκρυα, κυρία ΕΣΗΕΑ. Γιατί τώρα που θυμηθήκατε τη “σύγχυση ρόλων” στα ΜΜΕ, το καράβι της δημοσιογραφίας έχει προ πολλού βουλιάξει — κι εσείς απλώς κρατάτε το σωσίβιο της ηθικολογίας.

Η Ένωση, που άλλοτε αποτελούσε θεματοφύλακα της δεοντολογίας και της ανεξαρτησίας του Τύπου, έχει εδώ και καιρό χάσει τη μπάλα. Με τις αποφάσεις της διοίκησης απαξιώθηκε το ίδιο το επάγγελμα: μπήκαν από την πίσω πόρτα “διάφορα φρούτα της τηλεόρασης”, influencers, “παρουσιαστές” της πίστας και “ρεπόρτερ” της φραπέ-κατηγορίας, που δεν ξεχωρίζουν το δελτίο ειδήσεων από το δελτίο καιρού.

Την ίδια ώρα, οι πραγματικοί δημοσιογράφοι —οι άνθρωποι που ψάχνουν, ερευνούν και παλεύουν για να σταθεί η ενημέρωση όρθια— ζουν με μισθούς ντροπής, χωρίς συλλογικές συμβάσεις, χωρίς καμία εξασφάλιση της ανεξαρτησίας τους, χωρίς πλάτη από την Ένωση που θα ’πρεπε να τους στηρίζει.

Κι όταν τα τηλεοπτικά προγράμματα γέμισαν με “ενημέρωση” τύπου ριάλιτι, με “πανελίστες” να σχολιάζουν θέματα πολιτικής και αστυνομικούς να παριστάνουν τους ρεπόρτερ, η ΕΣΗΕΑ κοιτούσε αλλού. Τώρα, ξαφνικά, στέλνει επιστολές στους διευθυντές Ειδήσεων για να τους θυμίσει ότι ο ρόλος του δημοσιογράφου δεν είναι ίδιος με του ειδικού, του αστυνομικού ή του παπά.

Σωστά, κύριοι. Απλώς το θυμηθήκατε δέκα χρόνια αργότερα, όταν πια το κοινό έχει μάθει ότι ενημέρωση είναι το πάνελ «τουτί φρούτι».

Η δημοσιογραφία δεν πέθανε σήμερα. Πεθαίνει σιγά-σιγά κάθε μέρα που η ΕΣΗΕΑ σιωπά.
Κάθε φορά που δεν υπερασπίζεται τους επαγγελματίες, κάθε φορά που δεν αντιδρά στις μαύρες λίστες, στις πιέσεις, στα “έτοιμα ρεπορτάζ” που υπαγορεύονται από κυβερνητικά γραφεία.

Η επιστολή σας, κυρία ΕΣΗΕΑ, διαβάζεται σαν επίλογος — όχι σαν αφύπνιση.
Και, όπως λένε στα ρεπορτάζ, αν χρειάζεται τίτλος:  “Είναι αργά για δάκρυα. Η ενημέρωση χάθηκε, κι εσείς στείλατε επιστολή.”

• BLACK BOOK
• Αλέξης Τσίπρας
• Παύλος Πολάκης