Δημοσίευση: ’
Μπράβο Νίκο μπορούμε ακόμα να πιστεύουμε εμείς οι «ρομαντικοί» …
Όταν στο τηλεοπτικό πλατό έχεις έναν πρωθυπουργό σε μια πολύ κρίσιμη για την χώρα μας περίοδο τα βλέμματα είναι στραμμένα πάνω του.
Όταν στο τηλεοπτικό πλατό έχεις έναν πρωθυπουργό σε μια πολύ κρίσιμη για την χώρα μας περίοδο τα βλέμματα είναι στραμμένα πάνω του. Ο δημοσιογράφος καθόλου δεν απασχολεί τους τηλεθεατές εκτός και εάν καταφέρει να εκνευρίσει το τηλεοπτικό κοινό με όσα δεν ρωτάει!
Βλέπετε συνηθισμένοι από τις «στημένες» συνεντεύξεις απέναντι σε πρωθυπουργούς, -που ήξεραν εάν όχι τις ερωτήσεις- το γενικό πλαίσιο (για να το πω κομψά) που θα κινηθεί η συνέντευξη, δεν υπήρχε καμιά έκπληξη σε όλους εμάς που από επαγγελματική διαστροφή παρακολουθούσαμε ένα οικτρό θέαμα.
Τις εποχές των «παχιών αγελάδων», των οποίων ο λογαριασμός πληρώνεται σήμερα, οι εξαγγελίες παροχών ήταν αναπόσπαστο κομμάτι αυτών των συνεντεύξεων.
Σε περιόδους οικονομικής κρίσης οι «δεσμεύσεις» για το τέλος των μνημονίων ήταν αυτό που θα ήθελε να ακούσει κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνας.
Θεωρώ πως πλέον η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού δεν πιστεύει τις υποσχέσεις του πολιτικού μας συστήματος ,και βλέπει όχι απλά με καχυποψία αλλά και εχθρότητα τους δημοσιογράφους των ΜΜΕ.
Αυτή η «εχθρότητα» τείνει να εξελιχθεί σε μίσος αφού μέρος του πολιτικού συστήματος φορτώνει τα δικά του λάθη και αστοχίες στις πλάτες όσων επιτελούν το καθήκον τους.
Το «άγχος» μου πριν την συνέντευξη ήταν πως ο Νίκος Χατζηνικολάου όσο ευφυής και καταξιωμένος και εάν είναι θα έπεφτε στην παγίδα του «δέους» που νιώθουν κάποιοι όταν έχουν απέναντί τους έναν πρωθυπουργό.
Ο επαγγελματισμός του θα τον οδηγούσε σε μια κακώς νοούμενη «ευγένεια» απέναντι στον καλεσμένο του. Μια «ευγένεια» που σε αποτρέπει από το να επιμένεις όταν ο άλλος απλώς αρνείται να σου απαντήσει και υπεκφεύγει επειδή δεν έχει κάτι θετικό να σου πει!
Θα περιοριζόταν σε κλισέ ερωτήσεις , θα δεχόταν ως «απαντήσεις» τις αοριστίες και την «δημιουργική ασάφεια» που χρησιμοποιούν όσοι δεν έχουν επιχειρήματα και στο τέλος θα «δικαίωνε» όλους όσους δικαιολογημένα πολλές φορές κατηγορούν το «σινάφι» μας για σχέσεις διαπλοκής που επιβάλλουν στην καλύτερη περίπτωση «αφωνία» κάθε φορά που ένας πολιτικός (ο οποιοσδήποτε) μας κοροϊδεύει κατάμουτρα υποτιμώντας την νοημοσύνη μας.
Ευτυχώς ο Νίκος Χατζηνικολάου χθες χρησιμοποιώντας και την «βοήθεια του κοινού» (ερωτήσεις τηλεθεατών από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης) δεν έκανε μια απλή διεκπεραίωση, ούτε δημόσιες σχέσεις.
Επέμενε στο να πάρει απαντήσεις , δεν χαρίστηκε, σεβάστηκε αλλά δεν «φοβήθηκε» το θεσμικό ρόλο του Αλέξη Τσίπρα και κέρδισε έναν ακόμη τηλεθεατή σε παρόμοιες μελλοντικές του συνεντεύξεις.
Όσοι θεωρούν πως έκανε απλώς το καθήκον του, ας αναλογιστούν παρόμοιες συνεντεύξεις με άλλους συναδέλφους που είχαν απέναντί τους πρωθυπουργούς στο μακρινό παρελθόν.
Και λέω στο μακρινό, γιατί από ότι φαίνεται η οικονομική κρίση εκτός από τα πολλά αρνητικά (τεράστια ανεργία κ.α ) που έφερε στον κλάδο και της δημοσιογραφίας είχε και θετικές επιπτώσεις.
Μια από αυτές είναι πως πλέον οι ερωτήσεις των πολιτών και σε τέτοιες τηλεοπτικές συνεντεύξεις (το απέδειξε χθες ο Νίκος Χατζηνικολάου) δεν καταλήγουν στον κάλαθο των αχρήστων εγγράφων προς ανακύκλωση.
Για να ακριβολογούμε αφού η τεχνολογία έχει προχωρήσει, δεν καταλήγουν στα «σκουπίδια» του υπολογιστή μας.
Μετά από την κατάλληλη επεξεργασία (γιατί ως λαός μιλάμε καλά τα «γαλλικά») γίνονται «όπλο» στα χέρια του δημοσιογράφου που τις χρησιμοποιεί και τις ερωτά στον συνεντευξιαζόμενο.
Για όλα τα παραπάνω νομίζω πως αξίζει ένα μπράβο στον Νίκο Χατζηνικολάου, όχι γιατί έκανε καλά την «δουλειά» του, αλλά γιατί μας έβαλε πάλι στο τρυπάκι να πιστεύουμε εμείς οι «ρομαντικοί» πως ασκούμε λειτούργημα.
Και καλό είναι να το θυμόμαστε αυτό κάθε μέρα ,γιατί κάποιοι συνάδελφοί μας δεν μπορούν να αμφισβητήσουν ούτε να κάνουν «ενοχλητικές» ερωτήσεις σε «ηγέτες» άλλων κρατών.
Πριν γίνουμε λοιπόν (ελπίζω πως δεν θα γίνουμε ποτέ) Βόρεια Κορέα ή Βενεζουέλα ας ρωτάμε ελεύθερα με σεβασμό στο θεσμό αλλά όχι με «δέος» ,τον πολιτικό ηγέτη «μικρό» ή «μεγάλο» που έχουμε απέναντί μας.
Γιατί τελικά από ότι φαίνεται για κάποιους (δυστυχώς και στην Ελλάδα) ένας αρχηγός κράτους μετατρέπεται αυτομάτως σε «ηγέτη» ανάλογα με το πόσους συμπατριώτες του έχει δολοφονήσει!
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr