«Να αναλαμβάνεις ευθύνη είναι το πρώτο, το δεύτερο είναι να αλλάζεις», ή, όταν φεύγεις για να μη χαθείς

Δεν είναι όλες οι σχέσεις γραμμικές. Κάποιες δεν λυγίζουν για να σπάσουν, αλλά για να μεταμορφωθούν. Και δεν είναι απαραίτητα το τέλος όταν χρειάζεται να πάρεις απόσταση. Ίσως να είναι η αρχή ενός άλλου είδους φροντίδας.

Η αληθινή αγάπη δεν φαίνεται μόνο στα καλά. Φαίνεται και όταν τα πράγματα μπερδεύονται, όταν αναγνωρίζεις ότι κάτι πρέπει να αλλάξει, όχι στον άλλον, αλλά μέσα σου. Και τότε, η απόφαση να φύγεις για λίγο δεν είναι παραίτηση. Είναι δέσμευση. Στο να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Πιο καθαρός. Πιο αληθινός. Να είσαι, όχι μόνο αυτός που αγαπά, αλλά κι αυτός που μπορεί να κρατήσει αυτή την αγάπη χωρίς να τη βαραίνει.

Όταν αγαπάς αληθινά κάποιον, δεν θες να πονάει. Δεν του φορτώνεις τις δικές σου πληγές. Δεν του ζητάς να περιμένει ενώ εσύ παλεύεις χωρίς να πηγαίνεις πουθενά. Κάνεις το δύσκολο βήμα να φύγεις, μόνο και μόνο -ίσως- για να επιστρέψεις, αν και όταν, με κάτι που αξίζει.

Και είναι τελικά αυτή η αγάπη που δεν επιμένει να κρατηθεί με το ζόρι, που μπορεί να γίνει κάτι μεγαλύτερο. Πιο ώριμο. Πιο ακριβές. Πιο κοντά σε αυτό που θέλουμε να είναι οι σχέσεις: μια κοινή πορεία όπου ο ένας δεν αναιρεί τον άλλον, αλλά έμπρακτα τον στηρίζει. Όχι μέσα στον φόβο, αλλά στην ελευθερία.

Ο χρόνος δεν είναι πάντα απειλή. Μπορεί να γίνει σύμμαχος. Όχι για να ξεχάσουμε, αλλά για να θυμηθούμε βαθύτερα. Να καταλάβουμε τι έχει σημασία. Να δούμε τι μπορούμε να γίνουμε, ώστε αν ξανασυναντηθούμε, να είμαστε δύο άνθρωποι που δεν κουβαλούν πια το βάρος του παλιού, αλλά φέρουν το φως του καινούργιου.

Και είναι αλήθεια πως δεν φταίνε πάντα εξίσου και οι δύο. Κάποιες φορές ο ένας κουβαλά τα πιο βαριά σύννεφα. Μα αν υπάρχει αγάπη, ο άλλος δε φεύγει από την καρδιά σου. Η αγάπη δεν μεταφράζεται μόνο σε κοινή καθημερινότητα. Μπορεί να γίνει μια εσωτερική δέσμευση: να μη θες να πονάει ο άλλος, να ευχηθείς να είναι καλά, ακόμη κι αν δεν είναι πια δίπλα σου.

Και τότε, η απομάκρυνση δεν είναι εγκατάλειψη, ούτε παραίτηση ή άδειασμα. Είναι σεβασμός. Είναι αγώνας. Είναι ο πιο βαθύς τρόπος να αγαπάς: αφήνοντας χώρο για να επουλωθεί ό,τι έχει ραγίσει. Δίνοντας χρόνο, αν ο χρόνος είναι αυτό που χρειάζεται για να μην αναπαραχθούν τα ίδια λάθη. Κι ας πονάς που δεν μπορείς να παρίστασαι φυσικά για να τον φροντίζεις, ας πονάς που τώρα δεν μπορείς να έχει γνώση αλλά ούτε και συμμετοχή στις μικρές ή μεγάλες σκέψεις του. Ο πόνος αυτός είναι το τίμημα και η διαχείριση του η ευθύνη.

Όσοι έχουν αγαπήσει αληθινά, ξέρουν: δεν είναι πάντα τα λόγια, οι υποσχέσεις ή οι πράξεις που κρατούν μια σχέση ζωντανή. Είναι η αλήθεια. Είναι η ανάληψη της ευθύνης. Είναι η δύναμη να κοιτάξεις τον εαυτό σου κατάματα και να πεις «Δεν ήμουν εκεί όπως έπρεπε. Αλλά μπορώ να γίνω αυτό που αξίζει η αγάπη μας». Γιατί μόνο όταν μπορούμε να προσφέρουμε ασφάλεια πρέπει να ζητάμε την αγάπη.

Κι αν κάποτε η ζωή τους φέρει ξανά κοντά, τότε δε θα είναι οι ίδιοι. Θα είναι δύο άνθρωποι που πέρασαν μέσα από ακόμη ένα από τα σκοτάδια που απλόχερα δίνει η ζωή, μα με την αγάπη άσβεστη. Κι αυτό, ίσως, είναι το πιο όμορφο δώρο που μπορούν να κάνουν ο ένας στον άλλον.

Και μέχρι τότε, αν υπάρχει αγάπη, εκεί θα μείνει. Ήσυχη. Καθαρή. Ζωντανή.

• αγάπη
• ανάληψη ευθύνης
• ευθύνη
• ζευγάρια
• Σχέσεις