«Ναι αλλά με αστερίσκους» από τον Μητσοτάκη: Συμμετοχή των «13» του Τραμπ – Κέρδη για τη ΝΔ, μεγάλη κόπωση για το ΠαΣοΚ και … η «χρυσή δημοφιλία» της Καρυστιανού – Ο Βενιζέλος προσγειώνει Τσίπρα

Στη Σύνοδο Κορυφής, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσπάθησε να ισορροπήσει σε ένα από τα πιο λεπτά διπλωματικά σχοινιά των τελευταίων μηνών: από τη μία, η ένταση που έχει προκαλέσει ο Ντόναλντ Τραμπ με τις απαιτήσεις του προς την Ευρώπη για τη Γροιλανδία· από την άλλη, η ανάγκη της ΕΕ να δείξει ότι δεν λειτουργεί σε καθεστώς πανικού.

Ο πρωθυπουργός εμφανίστηκε με διάθεση «ήρεμης πυγμής» και έβγαλε από το συρτάρι μια συμβιβαστική πρόταση που, όπως λένε οι γνωρίζοντες, συζητήθηκε παρασκηνιακά αρκετές ώρες πριν φτάσει στα μικρόφωνα. Η Ελλάδα λέει «ναι» στο να συμμετάσχουν οι 13 χώρες στο Συμβούλιο Ειρήνης που προτείνουν οι ΗΠΑ, αλλά μόνο για την «επόμενη ημέρα» στη Γάζα. Ούτε για Γροιλανδία, ούτε για παγκόσμια ανακατανομή ισχύος, ούτε για νέο υπερ-οργανισμό τύπου «ΟΗΕ 2.0» υπό την ομπρέλα του Τραμπ.

Παραπολιτικά, το μήνυμα είχε αποδέκτες και στις Βρυξέλλες και στην Ουάσιγκτον: η Αθήνα συμμετέχει, αλλά δεν δίνει λευκή επιταγή. Πιο απλά: «Ερχόμαστε, αλλά όχι για όλα – μόνο για όσα συμφωνήσαμε».

Στην υπόθεση της Γροιλανδίας, ο Μητσοτάκης έσπευσε να χαιρετίσει τον «διάδρομο εκτόνωσης» που άφησε ανοιχτό ο Τραμπ, επιμένοντας όμως ότι η ΕΕ σωστά έδειξε ενότητα δίπλα στη Δανία. Μεταξύ των γραμμών, πέρασε και η ελληνική ενόχληση για την απόπειρα της Ουάσιγκτον να ανοίξει νέες σφαίρες επιρροής στον Αρκτικό Κύκλο χωρίς να διαβάσει το καταστατικό του… ΝΑΤΟ.

Το ενδιαφέρον όμως βρίσκεται στο πώς χειρίστηκε ο Μητσοτάκης το Συμβούλιο Ειρήνης: ούτε κατά μέτωπο σύγκρουση με τον Τραμπ, ούτε όμως και άνευ όρων αποδοχή. Μια πρόταση που επιτρέπει στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες να δείξουν σοβαρότητα χωρίς να τραβήξουν κι άλλο το σχοινί.

Πολιτικό σχόλιο: η Ελλάδα παρουσιάζεται ως δύναμη σταθερότητας – σε μια στιγμή που οι ευρωατλαντικές σχέσεις μοιάζουν με καζάνι έτοιμο να «σφυρίξει». Και το παραπολιτικό ψιθυρίζεται ήδη στα πηγαδάκια: η Αθήνα θέλει να φαίνεται παρούσα, αλλά όχι να γίνει «υποκατάστημα» του νέου διεθνούς σχεδίου του Τραμπ.

Metron Analysis: Μικρά κέρδη για τη ΝΔ, μεγάλη κόπωση για το ΠαΣοΚ – Και στο βάθος… η «χρυσή δημοφιλία» της Καρυστιανού

Η τελευταία μέτρηση της Metron Analysis για το MEGA μοιάζει με πολιτικό θερμόμετρο που δείχνει δύο παράλληλες πραγματικότητες: από τη μία, μια κοινωνία που ζητά αλλαγή με ποσοστά άνω του 60%. Από την άλλη, μια Νέα Δημοκρατία που, παρά τη φθορά, εξακολουθεί να κινείται ανοδικά – κυρίως επειδή η αντιπολίτευση αδυνατεί να βρει βηματισμό.

Η ΝΔ ανεβαίνει στο 22,3% στην πρόθεση ψήφου και στο 28,5% στην εκτίμηση, διατηρώντας καθαρό προβάδισμα. Το ΠαΣοΚ, αντίθετα, γράφει νέα πτώση στο 9,8% (12,5% στην εκτίμηση), ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει το κατήφορο αγγίζοντας πλέον το 3% – επίπεδα που παραπέμπουν περισσότερο σε πολιτικό απολίθωμα παρά σε κόμμα εξουσίας. Στο μπλοκ των μικρότερων κομμάτων, η Πλεύση Ελευθερίας και η Ελληνική Λύση κινούνται με μικρές απώλειες, διατηρώντας ωστόσο αξιοσημείωτη παρουσία.

Το πραγματικό παραπολιτικό ενδιαφέρον όμως βρίσκεται αλλού: στην Καρυστιανού. Με 16% «πολύ πιθανό» και 17% «αρκετά πιθανό» να τη στηρίξουν, εμφανίζει εκλογικό αποτύπωμα μεγαλύτερο από κόμματα που υπάρχουν δεκαετίες. Και το πιο σημαντικό: συγκεντρώνει 50% θετικές γνώμες, ποσοστό που ούτε οι εν ενεργεία αρχηγοί ούτε οι πρώην πρωθυπουργοί μπορούν να πλησιάσουν. Οι Τσίπρας και Σαμαράς καταγράφουν υψηλά ποσοστά απόρριψης (66% και 72% αντίστοιχα), στοιχείο που δείχνει ότι τα παλιά «brand names» δεν συγκινούν στο τρέχον πολιτικό κλίμα.

Στο μέτωπο της αξιολόγησης κυβέρνησης–αντιπολίτευσης, η εικόνα παραμένει σκληρή: η κυβέρνηση συνεχίζει να συγκεντρώνει υψηλές αρνητικές κρίσεις σε καθημερινότητα, θεσμούς και οικονομία. Παρ’ όλα αυτά, σημειώνει μια ήπια βελτίωση: οι θετικές γνώμες αγγίζουν το 25% και ο Κυριάκος Μητσοτάκης σταθεροποιείται στο 27%. Το ΠαΣοΚ και ο Νίκος Ανδρουλάκης παραμένουν εγκλωβισμένοι σε αρνητικές αξιολογήσεις που ξεπερνούν το 79%.

Το μήνυμα είναι σαφές: η κυβέρνηση δεν κερδίζει επειδή πείθει, αλλά επειδή οι απέναντι δεν μπορούν να πείσουν. Και την ίδια ώρα, ένα υπό διαμόρφωση κεντρώο-αντισυστημικό ρεύμα, με αιχμή την Καρυστιανού, αποσπά προσοχή, περιέργεια και… καθαρά καλύτερες επιδόσεις από όλους τους παλιούς παίκτες.

Το εκλογικό σκηνικό παραμένει ρευστό. Αλλά προς το παρόν, το μόνο με πραγματική φορά ανόδου δεν είναι κόμμα. Είναι πρόσωπο. Και αυτό, πολιτικά, αξίζει ιδιαίτερη σημειολογία.

Ο Βενιζέλος «μετράει» Τσίπρα και Καρυστιανού: Χαμηλές πτήσεις για τον έναν, άγνωστη εξίσωση η άλλη

Στο στούντιο της εκπομπής  «15 λεπτά» με τον Γιώργο Παπαχρήστο στα «Νέα». ο Ευάγγελος Βενιζέλος έκανε αυτό που ξέρει καλά: πολιτική αποτύπωση χωρίς φιλτραρίσματα. Και τοποθέτησε τον πήχη εκεί όπου –κατά την άποψή του– βρίσκεται σήμερα η χώρα: σε μια συνθήκη «μη διακυβερνησιμότητας». Οχι γιατί δεν υπάρχουν κυβερνήσεις, αλλά γιατί δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις να κάνουν σοβαρή δουλειά. Απουσία συναίνεσης, απουσία κοινού πλαισίου συζήτησης, και –όπως είπε– μια κυβέρνηση που επί επτά χρόνια επιλέγει συστηματικά τη σύγκρουση αντί της εθνικής στρατηγικής.

Ο Βενιζέλος, πάντα λάτρης της θεσμικής συμμετρίας, έριξε τα βέλη του και προς τα κόμματα: «Η κοινωνία υποεκπροσωπείται» είπε, περιγράφοντας μια κρίση αντιπροσώπευσης που δεν επιτρέπει πολιτική κινητοποίηση γύρω από τα πραγματικά ερωτήματα. Το πολιτικό σύστημα μιλάει μόνο του, για τον εαυτό του, και κυρίως μεταξύ του.

Και κάπου εκεί ήρθε και το παραπολιτικό ζουμί. Για τον Αλέξη Τσίπρα, ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ εμφανίστηκε μάλλον ψυχρός: «Δεν το βλέπω να απογειώνεται» το εγχείρημα. Ενα σχόλιο που ακούστηκε σαν διακριτική υπενθύμιση ότι τα πολιτικά brands κάποτε ξεθωριάζουν, όσο κι αν στη δημοσκοπική επιφάνεια μοιάζουν ανθεκτικά.

Για τη Μαρία Καρυστιανού, ο τόνος άλλαξε: όχι κριτικός, αλλά επιφυλακτικός. «Δεν γνωρίζω ποια αντίληψη περί πολιτικής θα υιοθετήσει», είπε, δείχνοντας ότι ακόμη και οι έμπειροι αναλυτές δεν έχουν «χαρτογραφήσει» το φαινόμενο. Αναγνώρισε όμως δύο στοιχεία: ότι το ακροατήριό της βρίσκεται στις αντισυστημικές δυνάμεις και ότι όσοι παραδοσιακά κινούνται σε αυτό το πεδίο… ανησυχούν. Και όχι άδικα, αν κρίνει κανείς από τη δυναμική που φαίνεται να σχηματίζει.

Με μια δόση ειρωνικής ακρίβειας, ο Βενιζέλος πρόσθεσε ότι είναι άλλο να είσαι «συμπαθής περίπτωση» στον δημόσιο λόγο και άλλο να περνάς από την κοινωνία των πολιτών στη σκληρή πολιτική κρίση. Θύμισε μάλιστα το κυπριακό παράδειγμα με τον Φειδία, αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι κοινωνίες –όταν μπουν σε λειτουργία απόδρασης από το σύστημα– μπορεί να εκφραστούν απρόβλεπτα.

Το μόνο βέβαιο: ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είδε δύο νέα πολιτικά project. Το ένα χωρίς φτερά. Το άλλο με φτερά, αλλά άγνωστο αν είναι για πτήση ή για θόρυβο.

• Αλέξης Τσίπρας
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Ντόναλντ Τραμπ