Δημοσίευση: ’
NASA: Η επιστροφή στη Σελήνη – Από το Apollo ως το Artemis – Οι θεωρίες συνωμοσίας και η απάντηση στους μύθους
Το πλήρωμα του Artemis II επιστρέφει τα ξημερώματα, μα το νεράκι της συνωμοσιολογίας έγινε ωκεανός
Το πλήρωμα του Artemis II επιστρέφει τα ξημερώματα, μα το νεράκι της συνωμοσιολογίας έγινε ωκεανός
2019, 50 χρόνια από τη στιγμή που ο Neil Armstong αναφωνεί «The Eagle Has Landed» βρίσκομαι στο ομορφότερο μπαρ του κόσμου, συμμετέχοντας σε μια συζήτηση για την προσελήνωση, τη χαμένη ευκαιρία της εξερεύνησης του Διαστήματος μετά τον Ψυχρό Πόλεμο και τις θεωρίες συνωμοσίας. Η θλιβερή μου διαπίστωση; Η πεποίθηση πως ο άνθρωπος δεν έχει πατήσει στη Σελήνη και πως οι προσεδαφίσεις των landers του προγράμματος Apollo ήταν σκηνοθετημένες, είναι βαθιά ριζωμένη στη συνείδηση ακόμα και καλλιεργημένων ανθρώπων.
Apollo_11_moonwalk_montage_720p~orig
Δεν έχει «πώς» και «γιατί». Λίγο η άγνοια την όλης φάσης που λέγεται Διάστημα, λίγο η… βιαστική ενασχόληση με ένα ζήτημα που δεν πουλάει, λίγο η «γοητεία» του ανορθολογισμού, φτάσαμε σε ένα σημείο στο οποίο συναντούμε ευφυείς ανθρώπους να «χειροκροτούν τη συνεργασία της NASA με τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του Χόλιγουντ». Το νεράκι της συνωμοσιολογίας έγινε ωκεανός και ελέω Πάσχα και αρκετών ωρών ελεύθερου χρόνου, είναι ιδανική η ευκαιρία να παρουσιάσουμε την αλήθεια. Σαν το φως του Ήλιου, που όταν «λούζει» τη Σελήνη δεν διαχέεται παντού, ακριβώς γιατί δεν υπάρχει ατμόσφαιρα.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή και σας υπόσχομαι πως δεν θα αναρωτηθώ «Αν ήταν στημένο, οι Σοβιετικοί γιατί δεν ξεμπρόστιασαν τη NASA;»
Apollo, η αρχή της Γνώσης
Το πρόγραμμα Apollo (1961-1972) δεν υπήρξε απλώς ένας πολιτικός ελιγμός στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου, αλλά μια τιτάνια επιστημονική επιχείρηση που απέδωσε πρωτογενές υλικό και δεδομένα, τα οποία εξακολουθούν να αποτελούν τη βάση της σύγχρονης πλανητολογίας. Η συνολική συλλογή 382 κιλών (842 λίβρες) σεληνιακών πετρωμάτων και εδάφους κατά τη διάρκεια των έξι επανδρωμένων προσσεληνώσεων (Apollo 11, 12, 14, 15, 16, 17) μετέβαλε ριζικά την κατανόησή μας για τη δημιουργία και την εξέλιξη του ηλιακού συστήματος.
Η σημασία των δειγμάτων και ο «Ωκεανός Μάγματος»
Η ανάλυση των πετρωμάτων που επέστρεψαν οι αστροναύτες αποκάλυψε ότι η Σελήνη σχηματίστηκε σε κατάσταση υψηλής θερμοκρασίας, γεγονός που οδήγησε στη διατύπωση της θεωρίας του «Ωκεανού Μάγματος».
Σύμφωνα με αυτήν, καθώς η Σελήνη ψυχόταν, ελαφρύτερα ορυκτά, όπως ο ανορθοσίτης (anorthosite), επέπλευσαν στην επιφάνεια σχηματίζοντας τον εξωτερικό φλοιό, ενώ βαρύτερα ορυκτά βυθίστηκαν στο εσωτερικό.
Αυτή η διαδικασία κρυστάλλωσης εξηγεί τη σύνθεση των υψιπέδων της Σελήνης, τα οποία αποτελούνται κυρίως από ανορθοσίτη, ένα πέτρωμα που βρέθηκε σε μεγάλες ποσότητες κοντά στον κρατήρα Spook κατά την αποστολή Apollo 16.
Apollo 16 – NASA
Η ύπαρξη των δειγμάτων αυτών αποτελεί μια από τις ισχυρότερες αποδείξεις της αυθεντικότητας των αποστολών. Τα πετρώματα αυτά έχουν ηλικία έως και 4,5 δισεκατομμύρια έτη, όντας κατά 200 εκατομμύρια έτη παλαιότερα από τα αρχαιότερα γνωστά πετρώματα της Γης.
Επιπλέον, η χημική τους σύσταση παρουσιάζει απόλυτη ταύτιση με τα δείγματα που συλλέχθηκαν αργότερα από το ανεξάρτητο σοβιετικό πρόγραμμα Luna, αποκλείοντας κάθε πιθανότητα κατασκευής τους σε γήινα εργαστήρια.
NASA – Φωτογραφία του LUNA από το Lunar Reconnaissance Orbiter
Το ALSEP και οι λέιζερ – ανακλαστήρες
Πέρα από τη συλλογή δειγμάτων, οι αστροναύτες εγκατέστησαν στην επιφάνεια το Πακέτο Επιστημονικών Πειραμάτων (ALSEP – Apollo Lunar Surface Experiments Package). Τα όργανα αυτά περιλάμβαναν σεισμόμετρα για την ανίχνευση σεληνιακών σεισμών και πτώσεων μετεωριτών, ανιχνευτές ηλιακού ανέμου και το πείραμα Laser Ranging Retroreflector (LRRR).
O LRRR αποτελείται από ειδικά κάτοπτρα που αντανακλούν ακτίνες λέιζερ πίσω στη Γη, επιτρέποντας στους επιστήμονες να μετρούν την απόσταση Γης-Σελήνης με ακρίβεια χιλιοστών.
Το γεγονός ότι αυτά τα όργανα λειτουργούσαν για δεκαετίες μετά την ολοκλήρωση των αποστολών, και οι ανακλαστήρες χρησιμοποιούνται ακόμη και σήμερα από διεθνή αστεροσκοπεία, συνιστά αδιάσειστο τεκμήριο της φυσικής παρουσίας του εξοπλισμού στη Σελήνη.
NASA – JPL
Η γέννηση και η εξάπλωση της συνομωσιολογίας για τη Σελήνη
Παρά τον τεράστιο όγκο δεδομένων και όπως δυστυχώς προανέφερα, μια μερίδα του κοινού εξακολουθεί να πιστεύει ότι οι προσεληνώσεις ήταν μια καλοστημένη απάτη.
Οι θεωρίες αυτές, όλως παραδόξως, δεν ξεκίνησαν το 1969 μα πρωτοεμφανίστηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 1970, τροφοδοτούμενες από τη γενικότερη δυσπιστία προς την κυβέρνηση των ΗΠΑ μετά το σκάνδαλο Watergate και τον πόλεμο του Βιετνάμ. Ο Bill Kaysing θεωρείται ο «πατέρας» της συνομωσιολογίας για τη Σελήνη.
Στο βιβλίο του “We Never Went to the Moon” (1976), υποστήριξε ότι η πιθανότητα επιτυχούς προσσελήνωσης είχε υπολογιστεί σε μόλις 0,0017% και ότι ήταν πολύ ευκολότερο για τη NASA να σκηνοθετήσει το γεγονός σε στούντιο παρά να το πραγματοποιήσει. Ο Kaysing επικαλέστηκε «οπτικές ανωμαλίες» στις φωτογραφίες, οι οποίες έκτοτε αποτελούν τη βάση των περισσότερων συνομωσιολογικών ισχυρισμών.
Η εξάπλωση αυτών των ιδεών ενισχύθηκε σημαντικά το 2001, όταν το, γνωστό στους Τραμπαρίφες και μη, τηλεοπτικό δίκτυο Fox πρόβαλε το ντοκιμαντέρ “Conspiracy Theory: Did We Land on the Moon?”, το οποίο συγκέντρωσε όλα τα γνωστά επιχειρήματα των αρνητών, προκαλώντας μια νέα γενιά σκεπτικισμού.
Αξίζει μάλιστα να τονιστεί ότι δημοσκοπήσεις που διενεργήθηκαν μεταξύ 1994 και 2009 έδειξαν ότι ένα ποσοστό μεταξύ 6% και 20% των Αμερικανών, καθώς και υψηλότερα ποσοστά στη Βρετανία (25%) και τη Ρωσία (28%), αμφισβητούν την αυθεντικότητα των αποστολών.
Η αλήθεια και μόνο η αλήθεια – Κανένα ερωτηματικό
Με τη βοήθεια της γνώσης, του ελεύθερου πνεύματος, μιας φίλης φυσικού, ενός φίλου αστροφυσικού, της βιβλιοθήκης μου και 20-25 πηγών στις οποίες ανέτρεξα για το check, μπαίνουμε στην αρένα των αρνητών, flat-earthers και λοιπών περίεργων. Κάθε «ανωμαλία» που επισημαίνουν οι «σκεπτικιστές» έχει μια πλήρως λογική και επιστημονικά τεκμηριωμένη εξήγηση.
Η κυματιστή σημαία των ΗΠΑ
Ένα από τα πιο διαδεδομένα επιχειρήματα είναι ότι η αμερικανική σημαία φαίνεται να «κυματίζει», κάτι που θεωρείται αδύνατο χωρίς ατμόσφαιρα. Η αλήθεια είναι ότι η σημαία ήταν σχεδιασμένη με μια οριζόντια τηλεσκοπική ράβδο στο πάνω μέρος της για να παραμένει τεντωμένη και ορατή.
Ο «κυματισμός» που παρατηρείται στα βίντεο προκαλείται αποκλειστικά από τις κινήσεις των αστροναυτών καθώς προσπαθούσαν να περιστρέψουν τον ιστό για να τον στερεώσουν στο σκληρό σεληνιακό έδαφος.
Στο κενό της Σελήνης δεν υπάρχει ατμοσφαιρική τριβή για να σταματήσει την κίνηση ενός αντικειμένου. Έτσι, όταν ο αστροναύτης αφήνει τον ιστό, η σημαία συνεχίζει να ταλαντώνεται σαν εκκρεμές για αρκετό χρόνο πριν η εσωτερική τριβή του υφάσματος και η παραμόρφωση του μετάλλου απορροφήσουν την ενέργεια. Οι στατικές φωτογραφίες δείχνουν «ρυτίδες» στο ύφασμα επειδή η σημαία ήταν διπλωμένη σε μικρό χώρο κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, δίνοντας την ψευδαίσθηση της κίνησης.
Ο Buzz Aldrin τοποθετεί τη σημαία των ΗΠΑ στη Θάλασσα της Ηρεμίας – Neil Armostrong/NASA
-Γιατί δεν φαινόταν αστέρια;
-ΓΙΑΤΙ ΗΤΑΝ ΜΕΡΑ!
Η απουσία των αστεριών στις φωτογραφίες προβάλλεται συχνά ως απόδειξη… σκηνοθεσίας. Η εξήγηση είναι καθαρή και ξάστερη: Οι προσσεληνώσεις έγιναν κατά τη διάρκεια της σεληνιακής ημέρας. Η επιφάνεια της Σελήνης και οι λευκές στολές των αστροναυτών αντανακλούν έντονα το ηλιακό φως. Για να μην «καούν» οι φωτογραφίες από την υπερέκθεση, οι κάμερες Hasselblad ρυθμίστηκαν με μικρό διάφραγμα και γρήγορη ταχύτητα κλείστρου. Υπό αυτές τις συνθήκες, το αμυδρό φως των μακρινών αστέρων δεν επαρκεί για να καταγραφεί στο φιλμ.
Είναι το ίδιο φαινόμενο που συμβαίνει στη Γη όταν φωτογραφίζουμε ένα φωτισμένο αντικείμενο τη νύχτα: Το φόντο εμφανίζεται απόλυτα μαύρο, παρόλο που ο ουρανός είναι γεμάτος αστέρια. Οι αστροναύτες ανέφεραν ότι μπορούσαν να δουν αστέρια μόνο μέσα από τα οπτικά συστήματα των οργάνων πλοήγησης ή όταν βρίσκονταν στη σκιά της σεληνιακής ακάτου.
Apollo 15 – Ο David Scott στην επιφάνεια της Σελήνης – NASA
Οι σκιές και οι πολλαπλές πηγές φωτός
Οι συνομωσιολόγοι ισχυρίζονται ότι οι σκιές που δείχνουν σε διαφορετικές κατευθύνσεις υποδηλώνουν τη χρήση προβολέων σε στούντιο. Ωστόσο, στη Σελήνη η κύρια πηγή φωτός είναι ο Ήλιος, αλλά υπάρχουν και δευτερεύουσες πηγές: Το φως που αντανακλάται από τη Γη, από την ίδια τη σεληνιακή επιφάνεια και από τον εξοπλισμό των αστροναυτών, οι οποίοι και δεν έφτασαν εκεί όπως τους γέννησε η μάνα τους.
Σκέψου το ως εξής: Στέκεσαι στην στραπατσαρισμένη επιφάνεια της Σελήνης. Η ανομοιόμορφη κατάσταση (λόφοι, κρατήρες, ανώμαλο έδαφος) παραμορφώνει τις σκιές. Λόγω του φαινομένου της προοπτικής του σημείου φυγής, παράλληλες γραμμές σε τρισδιάστατο χώρο φαίνονται να συγκλίνουν όταν αποτυπώνονται σε δισδιάστατη επιφάνεια, ειδικά όταν χρησιμοποιείται ευρυγώνιος φακός.
Επιπλέον, αν υπήρχαν πολλοί προβολείς, κάθε αντικείμενο θα έπρεπε να ρίχνει πολλές σκιές, κάτι που δεν παρατηρείται σε καμία φωτογραφία.
Apollo 11 – Ο Neil Armostrong φωτογραφίζει τη σκιά του – NASA
«Γιατί το lander δεν άφησε κάτω κρατήρα;»
Disclaimer: Η συγκεκριμένη ερώτηση, πολλές φορές δεν γίνεται εκ του πονηρού. Το όχημα προσεδάφισης αποσπάται από το αντίστοιχο τροχιακό. Ο κινητήρας καθόδου θα έπρεπε να έχει σκάψει έναν τεράστιο κρατήρα στη σκόνη. Ή μήπως όχι;
Στο κενό τα καυσαέρια του πυραύλου διαστέλλονται ταχύτατα αμέσως μόλις βγουν από το ακροφύσιο, σε αντίθεση με την ατμόσφαιρα της Γης που τα περιορίζει σε μια στενή δέσμη. Η πίεση που ασκούσε ο κινητήρας στο έδαφος κατά την επαφή ήταν μόνο 1,5 psi, πολύ λιγότερη από αυτή που ασκεί το πέλμα ενός ανθρώπου.
Η σκόνη απομακρύνθηκε οριζόντια, αποκαλύπτοντας το σκληρό υπόστρωμα του ρεγόλιθου, αλλά δεν υπήρχε αέρας για να την «σηκώσει» σε σύννεφα, έτσι έπεσε αμέσως πίσω στην επιφάνεια με βαλλιστική τροχιά. Επίσης, οι αστροναύτες έκλειναν τον κινητήρα λίγο πριν την επαφή, μόλις οι αισθητήρες στα πόδια της ακάτου άγγιζαν το έδαφος, μειώνοντας περαιτέρω την επίδραση στην επιφάνεια.
Οι ζώνες Van Hallen και η ακτινοβολία
Οι σκεπτικιστές υποστηρίζουν ότι οι ζώνες ακτινοβολίας που περιβάλλουν τη Γη θα ήταν θανατηφόρες για τους αστροναύτες. Η επιστημονική πραγματικότητα είναι ότι η επικινδυνότητα εξαρτάται από το χρόνο έκθεσης. Τα Apollo διέσχισαν τις ζώνες αυτές με μεγάλη ταχύτητα, παραμένοντας εντός τους για λιγότερο από δύο ώρες. Η δόση ακτινοβολίας που έλαβαν ήταν περίπου 1 rem, ποσό συγκρίσιμο με μια ιατρική ακτινογραφία και πολύ κάτω από τα όρια ασφαλείας.
Αντί επιλόγου
Το γεγονός πως ο άνθρωπος επιστρέφει σήμερα στη Σελήνη, είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων. Πρώτον, ο Ψυχρός Πόλεμος τελείωσε, και η Διαστημική Κούρσα χαμήλωσε ταχύτητα λόγω της έλλειψης ανταγωνισμού. Τώρα όμως που το Διάστημα αποδεικνύεται επικερδές, όλοι πατάνε γκάζι.
Δεύτερο και σπουδαιότερο, η NASA μετά το πρόγραμμα Apollo και τις μεγάλες αποστολές στο εξωτερικό Ηλιακό Σύστημα, αντί να κάνει το μεγάλο επανδρωμένο ταξίδι προς τον Άρη, αποφάσισε να εστιάσει στη δημιουργία ενός Διαστημικού Σταθμού.
Τα υπόλοιπα είναι μια πικρή ιστορία, που αν συνέβαινε διαφορετικά, ο άνθρωπος θα είχε ήδη πατήσει στον Κόκκινο Πλανήτη από το 2020, σε μία πανάκριβη, επικίνδυνη και συνάμα φαντασμαγορική διαστημική αποστολή.
ολες οι ειδησεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο Newpost.gr