Νίκος Δένδιας: H «Ατζέντα 2030» και η μεταρρύθμιση στον τομέα της Υγείας

Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, ανέφερε κατά την ομιλία του στην Ολομέλεια της Βουλής,  κατά τη συζήτηση επί του Σχεδίου Νόμου «Ρύθμιση υγειονομικών θεμάτων των Ενόπλων Δυνάμεων και λοιπές διατάξεις», ότι όταν διανεμηθούν οι νομοτεχνικές βελτιώσεις, θα φανεί ότι θέματα που είχαν συζητηθεί είχαν ληφθεί υπ’ όψιν, και αναφέρθηκε κυρίως στο άρθρο 63 του νόμου, το οποίο συγκέντρωσε πάρα πολλές παρατηρήσεις. Εξήγησε ότι εκεί είχαν γίνει εκτεταμένες επεμβάσεις, αλλά αυτό θα μπορούσαν να το δουν μετά. Δήλωσε ότι θα έκανε μία γενική τοποθέτηση για τα θέματα της Άμυνας και μετά μία τοποθέτηση για το ζήτημα του συγκεκριμένου νομοθετήματος, για το οποίο, ακούγοντας τους συναδέλφους εισηγητές, είχε την εντύπωση ότι ορισμένα θέματα δεν είχαν γίνει κατανοητά.

Περνώντας στο γενικό, συμφώνησαν όλοι ότι η χώρα αντιμετωπίζει πρόκληση ασφάλειας και η Πολιτεία, η Κυβέρνηση, έχει την ευθύνη να δώσει μία απάντηση σε αυτήν, την οποία έδωσε με αυτό που ονομάζεται «Ατζέντα 2030». Ανέφερε ότι μπορεί να κατηγορηθούν για πάρα πολλά πράγματα και να τους ασκηθεί κριτική, καθώς ουδείς είναι αλάνθαστος, αλλά όχι για μη ολιστική προσέγγιση. Είπε σύντομα ότι ξεκίνησαν με το νομοθέτημα που ψήφισε η Εθνική Αντιπροσωπεία για το Ελληνικό Κέντρο Αμυντικής Καινοτομίας (ΕΛΚΑΚ), το οποίο ήδη λειτουργεί. Παρεμπιπτόντως, κατηγορήθηκαν ότι ο παρών Νόμος προβλέπει πάρα πολλές εκτελεστικές πράξεις, όπως και το ΕΛΚΑΚ. Δήλωσε ότι θα καταθέσει στα πρακτικά πόσες από αυτές είχαν εκδοθεί, τονίζοντας ότι μόνο δύο από αυτές που προβλέπονταν δεν είχαν εκδοθεί ακόμα και θα εκδίδονταν ελπίζω μέσα στον επόμενο μήνα.

Μετά από το ΕΛΚΑΚ πήγαν όπως ήταν λογικό στη Δομή Δυνάμεων, στις συγχωνεύσεις των στρατοπέδων και των μονάδων. Μετά από αυτές, πήγαν για πρώτη φορά στην ιστορία του νέου ελληνικού κράτους σε 20ετές εξοπλιστικό (12 συν 8 χρόνια) για να υπάρχει μια διαυγής εικόνα πού πηγαίνει η χώρα. Επίσης, σε νέο μισθολόγιο το οποίο είχε ήδη ανακοινωθεί και θα ψηφιζόταν από την Εθνική Αντιπροσωπεία. Συζητούσαν εκείνη την ημέρα τα θέματα υγείας που συνδυάζονται με την ποιότητα ζωής των στελεχών, μετά το μισθολογικό. Αμέσως μετά επεξεργάζονταν και θα έφερναν υπό την κρίση τους τα θέματα που αφορούν τη θητεία, την εφεδρεία, την καριέρα των στελεχών, και την εθελοντική στράτευση των γυναικών. Θεώρησε ότι ήταν η πλήρης ατζέντα και δήλωσε ειλικρινά ότι δεν θυμόταν ποτέ, οποιαδήποτε κυβέρνηση, να προσέγγισε οποιοδήποτε θέμα, όχι τόσο μεγάλης σημασίας, με μια απόλυτα ολιστική προσέγγιση βήμα-βήμα, καθαρά-καθαρά από την αρχή, εξηγώντας κάθε βήμα που έκανε.

Και βεβαίως δόθηκαν και υπάρχουν σε αυτό το νομοθέτημα, και θα έρθουν επίσης μετά ως κυβερνητική τροπολογία, οι εγγυήσεις διαφάνειας τις οποίες είχε υποσχεθεί στην Επιτροπή Εξοπλιστικών για τα θέματα του εξοπλιστικού. Δήλωσε, όπως και την προηγούμενη μέρα, ότι ήταν πάντοτε έτοιμος να δεχθεί οποιαδήποτε επιπλέον πρόταση που τείνει προς τη διαφάνεια, από κόμματα της αντιπολίτευσης ή φορείς, μέσα στο πλαίσιο της λογικής. Διότι δεν διεκδικούσε με κανένα τρόπο, ούτε το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, ούτε η κυβέρνηση, την απόλυτη γνώση της απόλυτης αλήθειας. Και επειδή η χώρα είχε πληρώσει ακριβά τα θέματα διαφθοράς στα εξοπλιστικά, πρέπει αυτό να το αποφύγουν. Όταν ζητούσαν το υστέρημα της κοινωνίας για να διασφαλίσουν την ασφάλεια της πατρίδας, πρέπει προφανώς να διασφαλίζουν ότι αυτό το υστέρημα πηγαίνει εκεί που πρέπει.

Ξεκαθάρισε ότι ούτε ο ίδιος διεκδικούσε γνώση επιλογής συγκεκριμένου τύπου όπλου έναντι άλλου, για να είναι συνεννοημένοι. Διεκδικούσε την πολιτική ευθύνη μιας συνολικής κατεύθυνσης την οποία εξέθετε. Από κει και πέρα, την πρόταση των όπλων την είχε η φυσική ηγεσία και την επιλογή των όπλων την είχε κατ΄ αρχήν ως γνώμη η Επιτροπή Εξοπλιστικών και το ΚΥΣΕΑ μετά.

Θέλησε επίσης να κάνει άλλη μία δήλωση, γιατί υπήρχε ένας ευρύς διάλογος για τα θέματα των ΑΣΣΥ, των υπαξιωματικών. Και εκεί θα έρθει μια πλήρης προσέγγιση, η οποία θα συνιστά αναβάθμιση και την οποία μελετούσαν, δεν θα συνιστά υποβάθμιση. Παρεμπιπτόντως, η υποβάθμιση ήταν αυτό που συνέβαινε εκείνη την ημέρα. Η προσέγγιση αυτή θα συνιστούσε αναβάθμιση, στην κατεύθυνση της εκπλήρωσης δύο βασικών ρόλων που έχουν σε όλους τους προηγμένους στρατούς στον κόσμο: τον διοικητικό ρόλο και τον ρόλο των χειριστών των προϊόντων της εξελιγμένης τεχνολογίας, που σιγά-σιγά αποκτά ο Στρατός. Και βεβαίως θα υπήρχε και μισθολογική προσέγγιση σε όλα αυτά, και είχε εξηγήσει ότι αρχή τους ήταν ότι ο μισθός και ο βαθμός δεν θα είναι ανάλογα. Ανέφερε ότι είχε ειπωθεί κατά τη συζήτηση στην επιτροπή από κάποια συνάδελφο ότι έδιναν βαθμούς γιατί δεν μπορούσαν να δώσουν χρήματα. Αντέτεινε ότι αυτό δεν ήταν μια σοβαρή προσέγγιση. Έπρεπε να πετύχουν βελτίωση των μισθολογικών απολαβών και το έκαναν ήδη, αλλά με υγιείς όρους, όχι με όρους να μοιράζουν «καθρεφτάκια» σαν να απευθύνονταν σε ιθαγενείς κατά την ανακάλυψη ηπείρων, αλλά με καθαρές συζητήσεις.

Για την Τουρκία και τη συμμετοχή της στον αμυντικό σχεδιασμό της Ευρώπης, είχε τοποθετηθεί επανειλημμένως, όπως και την προηγούμενη μέρα. Δήλωσε ότι ήταν απλό και αυτή ήταν η θέση της Κυβέρνησης: το ευρωπαϊκό οικοδόμημα δεν είναι μια συμμαχία, είναι κάτι άλλο, κατά την ταπεινή του γνώμη το πιο περήφανο εγχείρημα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Είναι χώρος δημοκρατίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δικαιωμάτων των γυναικών. Η άμυνα είναι άμυνα του εγχειρήματος, όχι άμυνα χώρου ή χώρων. Και την άμυνα ενός εγχειρήματος που έχει καθαρό αξιακό πλαίσιο, οριζόμενο μέσα στις συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν μπορούν παρά να την αναλαμβάνουν χώρες οι οποίες συνυπογράφουν το πλαίσιο. Δεν μπορούσαν να το κάνουν χώρες που δεν έχουν δημοκρατία, που δεν προστατεύουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, που δεν προστατεύουν τα δικαιώματα των γυναικών, που δεν υπάρχει κράτος δικαίου. Ρώτησε πώς θα το έκαναν αυτές οι χώρες. Άρα, αν η Ευρώπη θέλει να συμμετάσχουν σε αυτή την προσπάθεια τρίτες χώρες, αυτές βεβαίως να συμμετάσχουν υπό τον όρο του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Μόνον έτσι, αλλιώς δεν γινόταν. Αυτή ήταν η κυβερνητική θέση και δεν ήταν μια θέση «α λα καρτ» που αφορούσε την Τουρκία, αλλά αφορούσε οποιονδήποτε.

Ερχόμενος τώρα στα ζητήματα του νομοθετήματος, δήλωσε ότι εμείς το θεωρούσαν ένα ακόμα τμήμα της μεταρρυθμιστικής προσπάθειας και όχι μια εμβαλωματική παρέμβαση που λύνει ορισμένα ζητήματα. Ανέφερε ότι είχε ειπωθεί ότι υπήρξε «αντίθεση» κλπ. Ο ίδιος παρατήρησε, διαβάζοντας και τα πρακτικά για το διάστημα που δεν ήταν παρών, ότι από τα 80 άρθρα του νομοθετήματος, παρατηρήσεις εξεφράσθησαν μόνο για τα 20. Εξ αντικειμένου λοιπόν θεώρησε ότι στα υπόλοιπα 60, δηλαδή στο 75% του νομοθετήματος, υπάρχει συμφωνία.

Όμως, ήρθε και στην ευρύτερη αντίληψη. Ανέφερε ότι είχε ειπωθεί πριν από συναδέλφους, νομίζω όλους τους συναδέλφους, ως πρόβλημα το γνωστό δίπολο που ταλανίζει τον δημόσιο τομέα: έλλειψη χρημάτων, έλλειψη προσωπικού. Και με αυτή τη γωνία προβλήθηκε η τοποθέτησή τους πάνω στο νομοθέτημα. Κύριοι συνάδελφοι, αυτό ήταν λάθος και προσπάθησε να τους προειδοποιήσει και κατά την διαδικασία της Επιτροπής. Δήλωσε ότι ήταν λάθος, δεν είχαν αυτό το πρόβλημα που έχουν οπουδήποτε αλλού. Εξήγησε ότι «Πρόβλημα προσωπικού, υποστελέχωση» δεν υπήρχε εκεί. Μάλιστα σε πολλές κατηγορίες υπήρχε μεγάλη υπερστελέχωση. Κατέθεσε στα πρακτικά τις συνολικές θέσεις γιατρών: είχαν σε όλο το σύστημα 80% στους γιατρούς, στα νοσοκομεία είχαν 84%, στους νοσηλευτές είχαν 94%, στις θέσεις οποιασδήποτε ειδικότητας που είναι υπαξιωματικοί είχαν 95%. Και εκεί τώρα, ζήτησε να ακούσουν το ενδιαφέρον: ρώτησε πού είχαν 183% στον δημόσιο τομέα. Στους κτηνιάτρους!

Ζήτησε στοιχεία, γιατί όταν το είδε εξεπλάγη, και ανέφερε ότι οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις διαθέτουν 549 σκυλιά, 6 άλογα και 10 γεράκια. Προς εξυπηρέτησή τους είχαν 158 κτηνιάτρους, 183% πάνω από την προβλεπόμενη οργανική σύνθεση. Είχαν 174% ψυχολόγους. Είχαν 122% πλήρωση θέσεων στους φαρμακοποιούς. Ρώτησε πριν πώς θα μπορέσουν να υπηρετήσουν τα φαρμακεία νυκτός. Τόνισε ότι είχαν πληρότητα θέσεων 122%, και για να έχουν αριθμό, υπήρχαν 180 φαρμακοποιοί για 11 φαρμακεία. Ρώτησε σοβαρά αν δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν αυτά τα φαρμακεία και το βράδυ, απαντώντας ότι βεβαίως μπορούσαν. Είχαν 115% στους οδοντιάτρους. Τα κατέθετε στα πρακτικά, στη διάθεσή τους. Και ζήτησε να προσέξουν αυτό το προσωπικό, καθώς και τις πληρότητες ασθενών που τους είχε πει προηγουμένως: 55% στο 401, 38% στο 404, 62% στο Ναυτικό Νοσοκομείο που ήταν «πρωταθλητής».

Στους κτηνιάτρους, αν λάμβαναν υπόψη τους ότι είχαν 6 άλογα, είπε απευθυνόμενος σε έναν συνάδελφο, πρέπει να είναι 20-30 κτηνίατροι ανά άλογο. Ανέφερε ότι είχε ειπωθεί περίπου, και του είχε κάνει εντύπωση, με ένα αρνητικό πρόσημο η προσπάθεια των στελεχών του υγειονομικού των Ενόπλων Δυνάμεων να συμπαρασταθούν στο ΕΣΥ στα υπόλοιπα προβλήματά του, δηλαδή στην πραγματικότητα στην ελληνική κοινωνία. Ο ίδιος θα καταθέσει έναν χάρτη με το προσωπικό: με πράσινο οι οδηγοί ΕΚΑΒ, με κίτρινο οι γιατροί και με ανοιχτό μπλε οι στρατιωτικοί γιατροί σε όλη την Ελλάδα. Αυτή ήταν η προσφορά του υγειονομικού των Ενόπλων Δυνάμεων στην ελληνική κοινωνία αποτυπωμένη σε χάρτη. Ρώτησε αν θεωρούσαν ότι μπορούσε να αντέξει η ελληνική κοινωνία αν αύριο το πολύ όλα αυτά αποσυρθούν. Υπήρχαν 294 πληρώματα ΕΚΑΒ, 64 οπλίτες γιατροί, 31 στρατιωτικοί γιατροί. Με αυτή τη στελέχωση και πάλι υπήρχαν καθυστερήσεις όσον αφορά τα ραντεβού, καθυστερήσεις εβδομάδων. Ρώτησε γιατί συνέβαινε αυτό. Για έναν απλό και βασικό λόγο, είπε, και για αυτό το λόγο υπήρχε αυτό το νομοθέτημα μπροστά τους: διότι πάσχει το σύστημα, όχι ως προς την ποιότητα της ιατρικής υπηρεσίας καθεαυτής, καθώς είχαν εξαιρετικούς γιατρούς, αλλά πώς λειτουργούσε.

Περνώντας στα οικονομικά, ρώτησε αν γνώριζαν ότι 82 γιατροί υπηρετούσαν παραδείγματος χάριν σε επιτελεία. Ρώτησε γιατί χρειαζόταν 82 γιατροί για διοικητικές υπηρεσίες. Ανέφερε ότι ο κος Παναγιωτόπουλος, όπως το είχε πει και μπροστά του και το έλεγε και ενώ δεν παρίστατο, του είχε αφήσει ένα φάκελο με τον οποίο του διεκτραγωδούσε αυτό το οποίο έπρεπε να ασχοληθεί και το οποίο ο ίδιος είχε πει ότι δεν πρόλαβε να αντιμετωπίσει.

Περνώντας στα οικονομικά των νοσοκομείων, ανέφερε ότι είχαν εκφράσει και την αντίληψη ότι το πρόβλημα ήταν ότι δεν πληρώνονταν τα οφειλόμενα από τον ΕΟΠΥΥ και για αυτό υπήρχε το οικονομικό πρόβλημα. Δήλωσε ότι το πρόβλημα δεν ήταν αυτό. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν υπήρχε το παραμικρό οικονομικό σύστημα. Αναφέρθηκε στον προϋπολογισμό του 401 το 2024, λέγοντας ότι θα τους τον κατέθετε. Η πρόβλεψη εξόδων για τον χρόνο ήταν 34 εκατομμύρια ευρώ. Τον προηγούμενο χρόνο είχαν έξοδα 51 εκατομμύρια και τον επόμενο χρόνο προέβλεπαν ότι θα έχουν έξοδα 34 εκατομμύρια. Μετά τα έξοδα τους ήταν 53 εκατομμύρια. Και στα έσοδα από τον ΕΟΠΥΥ, έκαναν υπερεκτίμηση για να βγαίνει ο λογαριασμός: 57%, 40,4 εκατομμύρια με μέσο όρο των προηγουμένων ετών 23 εκατομμύρια. Και βέβαια έπαιρναν 17,4 εκατομμύρια. Δήλωσε ότι δεν υπήρχε κανένα λογιστικό σύστημα σοβαρό που να τους υποστηρίζει. Είχε ζητήσει δωρεά και είχε γίνει από το Ίδρυμα Νιάρχου, για να δημιουργηθεί ένα ενιαίο σύστημα, για να ξέρουν τι γινόταν.

Και τι γινόταν με τις δαπάνες του ΕΟΠΥΥ; Εδώ ήταν το πιο «ωραίο». Ο ΕΟΠΥΥ έδωσε το διάστημα 2020-2023 80,1 εκατομμύρια. Από αυτά όμως στα στρατιωτικά νοσοκομεία έμειναν τα 51,7, ενώ τα 28,4 πήγαν για εισφορές σε ταμεία. Ρώτησε αυτά ήταν που πλήρωσε ο ΕΟΠΥΥ, αυτά πήραν τα στρατιωτικά νοσοκομεία, αυτά πήγαν στα ασφαλιστικά ταμεία, από πού κι ως πού; Είπε ότι έψαξε να βρει από πού κι ως πού και θα τους το πει αμέσως για τα πρακτικά αν ήθελαν. Αναφέρθηκε στον Νόμο 913/2001, υπογραφή Άκης Τσοχατζόπουλος, κρυμμένο στην τελευταία σελίδα: «Προσόδους, λόγος παροχής υπηρεσιών και πάσης φύσεως διευκολύνσεων, εξυπηρετήσεων, της Πολεμικής Αεροπορίας σε τρίτους». Αυτή ήταν η διατύπωση με την οποία άρχισαν να περνάνε χρήματα από τον ΕΟΠΥΥ τότε στο ταμείο της Αεροπορίας και μετά γενικεύθηκε, χωρίς να υπάρχει καν νομική εξουσιοδότηση, και στα υπόλοιπα ταμεία. Για τα πρακτικά.

Ρώτησε αν μπορούσαν να τα μαζέψουν, για να συνεννοηθούν. Το πρόβλημα που αντιμετώπιζαν τα στρατιωτικά νοσοκομεία δεν ήταν αυτό το οποίο είχε αναλυθεί, δεν ήταν η έλλειψη προσωπικού και η έλλειψη χρημάτων, αλλά η πλήρης έλλειψη σοβαρού συστήματος διοίκησης, το οποίο να μπορούσε να επιτρέψει οι ιατρικές υπηρεσίες να έχουν την ανάλογη στήριξη. Αυτό ήταν το πρόβλημα, και επί λανθασμένης βάσεως έγιναν οι τοποθετήσεις. Αυτό επιχειρούσαν να θεραπεύσουν με αυτό το νομοθέτημα, καθώς οι συνάδελφοι είχαν ξεκινήσει με λάθος υπόθεση εργασίας.

Ήρθε τώρα γρήγορα σε αυτά τα οποία είχαν συζητήσει. Ρώτησε τι έλυναν εκεί. Έλυναν μια σειρά από θέματα: Ανορθολογική κατανομή προσωπικού. Είχε πει ότι είχαν το προσωπικό ήδη, όμως ρώτησε αν γνώριζαν ότι είχαν εφτά παιδιάτρους. Εφτά παιδιάτρους στο ΝΝΑ στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών. Ρώτησε τι κακό ήταν να έχεις εφτά παιδιάτρους, και απάντησε ότι δεν είχαν καν παιδιατρική κλινική. Και αυτούς τους παιδιάτρους δεν είχε δυνατότητα ο Υπουργός, ο όποιος Υπουργός, να τους μετακινήσει από το ΝΝΑ στο 401. Δεν μπορούσε με την υπάρχουσα νομοθεσία. Ρώτησε αν έβγαζε καμιά λογική όλο αυτό το σύστημα. Και όμως εκεί είχε ακούσει προηγουμένως ότι δεν μπορούσαν να πάρουν τους γιατρούς από τον φυσικό τους χώρο, λες και αν μετακινούσε έναν γιατρό από το 251 στο 401 δημιουργούνταν ζημιά στον γιατρό. Η απόσταση ήταν 500 μέτρα.

Χρειαζόταν λοιπόν ορθολογική διανομή προσωπικού. Χρειαζόταν για να γίνει αυτό διακλαδικότητα. Χρειαζόταν δυνατότητα να μετακινούνταν όταν χρειαζόταν γιατρό για να παράσχει ένα χρονικό διάστημα τις υπηρεσίες του σε ένα άλλο στρατιωτικό νοσοκομείο. Χρειαζόταν να βελτιώσουν την οικονομική διαχείριση και το έκαναν. Θεσμοθέτησαν ειδικό φορέα προϋπολογισμού σε κάθε νοσοκομείο για να κάνει σοβαρό προϋπολογισμό και σοβαρό απολογισμό. Δεν υπήρχαν όλα αυτά μέχρι τότε. Βελτίωναν τις παρεχόμενες υπηρεσίες. Διεύρυναν το ωράριο γιατί αυτό ήταν καθολική απαίτηση όλων, η διεύρυνση του ωραρίου. Και επίσης, επέτρεπαν στα στελέχη να έχουν πρόσβαση και σε μη στρατιωτικά νοσοκομεία και φαρμακεία. Κατέθετε καταρχήν τις τοποθετήσεις συνδικαλιστικών τους φορέων που τα ζητούσαν αυτά τα πράγματα και τα τρία στα πρακτικά.

Εξήγησε επίσης ότι τα φαρμακεία με το προσωπικό τους μπορούσαν να λειτουργήσουν. Ως προς τα υπόλοιπα δε, τη δυνατότητα να πηγαίνουν σε ιδιωτικά θεραπευτήρια, ζήτησε να τον συγχωρέσουν, ήθελε να το κατανοήσουν γιατί ο ίδιος το είχε ζητήσει από τα Επιτελεία και το δέχτηκε και αποτύπωνε τη βούληση εκεί. Αλλά ρώτησε αν θεωρούσαν ότι ήταν δεύτερης κατηγορίας οι στρατιωτικοί και δεν έπρεπε να έχουν τη δυνατότητα της επιλογής. Ρώτησε αν αυτό ήταν ιδιωτικοποίηση. Η δυνατότητα του ανθρώπου που έχει πρόβλημα υγείας να διαλέγει ο ίδιος ποιος θα του παράσχει τις υπηρεσίες και να μην τον υποχρέωνε κατ΄ ανάγκη να πάει στο στρατιωτικό νοσοκομείο, ρώτησε αν αυτό ήταν ιδιωτικοποίηση. Ό,τι θέλει θα κάνει, είπε. Τη δυνατότητα αυτή του ζήτησε και θεώρησε ότι ως Έλληνας πολίτης έπρεπε να την έχει όπως την έχει και κάθε άλλος δημόσιος υπάλληλος. Ρώτησε αν έπρεπε να του την κόψει για να μην κατηγορηθούν για ιδιωτικοποίηση.

Χάρηκε που συμφώνησαν στο Διακλαδικό Κέντρο Τραύματος. Χάρηκε που συμφώνησαν στη χορήγηση δελτίων ταυτότητας στους στρατιωτικούς. Ήρθε στους ΕΠΟΠ και τελείωσε με αυτό, γιατί έγινε μεγάλη συζήτηση, τα υπόλοιπα μπορούσε να τα πει και στη δευτερολογία του. Ρώτησε γιατί γινόταν η παράταση του χρόνου των ΕΠΟΠ. Καταλάβαινε ότι ο καθένας που τοποθετήθηκε είχε δεχθεί το λιγότερο 10 τηλεφωνήματα. Ο ίδιος δέχθηκε μερικές χιλιάδες τηλεφωνήματα. Ρώτησε αν θα μπορούσε να αγνοήσει την ανάγκη να αλλάξει αυτό και να μείνει στην παλιά ρύθμιση. Ρώτησε αν είχαν λόγο να πάρουν το πολιτικό κόστος, αυτό το οποίο έπαιρναν με αυτή την διάταξη. Ρώτησε γιατί το έκαναν. Ρώτησε αν ήταν κακοί άνθρωποι και όλοι οι άλλοι σε αυτή την αίθουσα ήταν καλοί άνθρωποι. Ρώτησε αν δεν είχαν συμφωνήσει, κύριες και κύριοι συνάδελφοι, να μείνουν 35 χρόνια οι ΕΠΟΠ. Ρώτησε αν δεν αύξαναν τον χρόνο παραμονής τους. Εάν δεν άλλαζαν τις αποστάσεις χρόνου, ρώτησε τι θα συνέβαινε. Απάντησε ότι θα συνέβαινε αυτό που είχε σχεδόν ήδη συμβεί. Ρώτησε αν γνώριζαν πόσοι στρατιώτες ΕΠΟΠ υπηρετούσαν εκείνη την ημέρα. Απάντησε ο ίδιος: 676. Θύμισε ότι στη λέξη ΕΠΟΠ εμπεριέχεται το Ο που σημαίνει οπλίτης. Είχαν, λοιπόν, 676 στρατιώτες. Ρώτησε πόσους επιλοχίες είχαν. 19.485.

Στη συνέχεια, ο κ. Δένδιας, απαντώντας στην Πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας κα Ζωή Κωνσταντοπούλου, σχετικά με τα όσα είχε υποστηρίξει για τη δικογραφία του δυστυχήματος των Τεμπών και για «μαγειρέματα» σχετικά με τη σύνθεση του Δικαστικού Συμβουλίου, ανέφερε ότι δεν θα μακρηγορήσει, εκπροσωπούσε όμως την Κυβέρνηση στην αίθουσα και ήταν υποχρεωμένος να τοποθετηθεί έστω και επί βραχύ επί δύο θεμάτων τα οποία αφορούσαν την Κυβέρνηση και είχαν ακουστεί.

Το πρώτο ήταν η ευθεία κατηγορία της συγκάλυψης για την υπόθεση των Τεμπών. Δήλωσε ότι ήταν και θεσμικά αλλά και προσωπικά υποχρεωμένος να αποκρούσει την κατηγορία. Εάν ήθελαν, είπε, υπήρχε μια πολύ μεγάλη και παλιά αρχή στη δικηγορία και στη νομική επιστήμη: «τίς ωφελείται;». Ο τελευταίος αυτή τη στιγμή, όπως είχε διαμορφωθεί το πολιτικό σκηνικό, που θα είχε όφελος από «συγκάλυψη» της υπόθεσης των Τεμπών, όσο και αν ακούγεται όχι προφανές, ήταν η Κυβέρνηση. Για την Κυβέρνηση, το να χυθεί απόλυτο φως στην υπόθεση των Τεμπών ήταν, αν ήθελαν, σαφής όρος, μην πει πολιτικής κυριαρχίας, μπορεί να πει και πολιτικής επιβίωσης. Η Κυβέρνηση πρέπει να πείσει την ελληνική κοινωνία, και αυτό πράττει, ότι θα χυθεί απόλυτο φως, όσο και αν η έκφραση «απόλυτο φως» πλέον θεωρείται συμβατική. Άρα, λοιπόν, απέκρουσε πλήρως την κατηγορία από οπουδήποτε και αν προερχόταν. Και είχε προέλθει από πολλά χείλη, ότι δήθεν επιχειρούσαν να προβούν σε συγκάλυψη.

Επίσης, νόμιζε ότι η κατηγορία υποτιμούσε τον ρόλο που μπορούσε αυτοβούλως να παίξει η ανεξάρτητη ελληνική Δικαιοσύνη. Και ήταν, επίσης, υποχρεωμένος να πει ότι ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο αν η ελληνική κοινωνία, αν οποιαδήποτε κοινωνία, πάψει να έχει εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Δεν μπορούσε να φανταστεί τι μπορούσε να αντικαταστήσει στη λειτουργία μιας κοινωνίας την πίστη ότι μπορούσε να αποδοθεί Δικαιοσύνη, ή, να το πει απλά, ότι ο πολίτης μπορούσε να βρει το δίκιο του. Πόσω μάλλον όταν αυτό το δίκιο ήταν 57 ανθρώπινες ζωές.

Η δεύτερη βαρύτατη κατηγορία, την οποία απέκρουσε, ήταν αυτή η οποία είχε ειπωθεί και αφορούσε την προσπάθεια επηρεασμού της συνείδησης των δικαστικών λειτουργών. Είχε την τιμή στη ζωή του, για εννιά μόνο μήνες, να είναι Υπουργός Δικαιοσύνης. Αυτό οδήγησε στο να πάψει πλέον να ασκεί δικηγορία επ΄ ακροατηρίω, διότι αισθανόταν άβολα ως πρώην πολιτικός προϊστάμενος να αγορεύει, ιδίως σε δικαστήρια όχι ανώτατα. Οι εννιά όμως μήνες του έδωσαν επαρκή αίσθηση της ποιότητας των Ελλήνων δικαστών. Θεώρησε λοιπόν ότι πρώτον, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν θα διανοείτο, καθώς αυτό δεν αφορά το γενετικό υλικό της Νέας Δημοκρατίας, να προβεί σε αυτά τα οποία περιγράφηκαν, έστω κι αν ηδύνατο. Και τα απέκρουσε απολύτως.

Όπως κι εκεί, βεβαίως, προσέτρεξε αλλά όφειλε να αποκρούσει την κατηγορία και εξ ονόματος των Ελλήνων δικαστών, διότι για να ισχύει αυτή η κατηγορία πρέπει να υπάρχουν δύο εμπλεκόμενοι, ο προτείνων και ο συζητών επί της πρότασης. Και αυτό επίσης δεν ήταν παραδεκτό και οδηγούσε πάλι εκεί που είχε πει προηγουμένως, στην έλλειψη εμπιστοσύνης της κοινωνίας απέναντι στη Δικαιοσύνη.

Ο κ. Δένδιας κατέληξε και δήλωσε εξ ονόματος της κυβέρνησης, την οποία εκεί εκπροσωπούσε, το αυτονόητο, έστω κι αν ακούγεται σύνηθες, ότι στην υπόθεση των Τεμπών, δηλαδή στην υπόθεση που η χώρα στο σύνολό της θρήνησε 57 νεκρούς, θα υπάρξει και απονομή Δικαιοσύνης και άπλετο φως, χωρίς την παραμικρή υπόνοια συγκάλυψης. Για να μπορέσει η χώρα να επουλώσει την πληγή, να θρηνήσει όπως θρηνεί τα θύματα με τον τρόπο που τους πρέπει, να αποκομίσει τα διδάγματα και να προχωρήσει μπροστά. Αυτή η Κυβέρνηση και το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας δεν προτίθενται να συγκαλύψουν οτιδήποτε.