Νταξ, τουρισμό έχουμε. Λεφτά αφήνουν;

Που θα πάει ο ρεπόρτερ Ξανθάκης; Πλαταμώνα θα πάει!

Από σαράντα ημερών που με πήρε η μάνα μου και με βούτηξε στα καταγάλανα νερά της Πιερίας, δυσκολεύομαι να ξεφύγω απ’ τη γοητεία τους. Εννοείται ότι έχω περάσει κι από Κυκλάδες και από Βορειοανατολικό Αιγαίο (αχ, Μυτιλήνη!) και από Ιόνιο και από Σαμοθράκη στο Ιερό των Μεγάλων Θεών, ως και κάτω απ’ το αυλάκι έφτασε η χάρη μου, να δείτε τον ρεπόρτερ να γιορτάζει το Πάσχα στη Μάνη με κάτι παραπάνω από πυροτεχνήματα ανά χείρας και να μην το πιστεύετε. Αλλά στο τέλος, πάντα Πλαταμώνα ξαναγυρνάω.

Εκεί, λοιπόν, όταν ήμουνα πιτσιρικάς άνοιξε ταβερνείο στο κέντρο του χωριού, στη “βόλτα” επάνω, ένας γνωστός μου Τρικαλινός. Κομπλέ με μεζέδες, σούβλες και λαδερά, πάρε κόσμε να χορτάσεις. Κι επειδή σέρβιρε ένας συμμαθητής μου απ’ το λύκειο, πέρναγα κι εγώ να του κάνω παρέα που και που. Κι έβλεπα τους δικούς μας να περιδρομιάζουν εξοχικά, κοντοσούβλια και κλέφτικα, ενώ οι “γκοσποντίν” απ’ τη Γιουγκοσλαβία (αγαπημένος τόπος διακοπών τους ο Πλαταμώνας και τότε και τώρα) περιορίζονταν σε φασολάκια, γεμιστά και μελιτζάνες τηγανιτές. Μετρημένο γαρ το μπάτζετ τους, ενώ οι Έλληνες και οι Ελληνοπούλες καλά τη βγάζανε έστω κι αν δεν κολυμπούσαν στο χρήμα. Μέρες δημοκρατίας γινόσαντε αυτά, το σημειώνω, μη σπεύσει κάνας κύριος καθηγητής να υμνήσει τη χούντα και το πόσο “κοντά μας έφερε στη Δύση”…

Τέτοια στα σέβεντις και πάμε τώρα στα τουέντις, που έχουμε γίνει όλοι Γιούγκοι. “Κάτσε Χρηστάρα να στα πω”, έδωσε προ μηνός ανταπόκριση από Πλαταμώνα ο φίλος μου ο Βαγγέλης που του δάνεισα το διαμερισματάκι μου να περάσει τρεις μερούλες στο φιλήδονο θέρετρο. “Οι πάντες κυκλοφοράνε με καφέ στο χέρι, με τοστάκι, με τυρόπιτα, με κομμάτι πίτσα. Κι άμα κάθονται, μην περιμένεις καμιά παραγγελία τύπου γεύμα της Μπαμπέτ. Ίσα ίσα να μην μας πάρει στο βραστό το γκαρσόνι και να μη γελάνε οι διπλανοί, όπως γελάγανε κάποτε με τους ξένους που μοιραζόσαντε μια χωριάτικη στα τρία. Άντε και κάνα παγωτό για το παιδί, να χαρεί λιγάκι και να μην κοιτάει στο στόμα τα άλλα τα μωρά…”

Τέτοια συμβαίνουν σε έναν νορμάλ τουριστικό προορισμό της μαμάς πατρίδας, από αυτούς μάλιστα που δεν τους λείπουν ούτε οι ημεδαποί ούτε οι αλλοδαποί. Καθότι, όπως έγραφαν προ εβδομάδων και τα “Νέα”:

“Τα στοιχεία από την Τράπεζα της Ελλάδος είναι ξεκάθαρα: Έρχονται περισσότεροι ταξιδιώτες από το εξωτερικό, αλλά αφήνουν λιγότερα χρήματα. Οι ταξιδιωτικές εισπράξεις αυξάνονται μεν, αλλά μόνο επειδή αυξάνονται οι αφίξεις, αφού η μέση δαπάνη ανά ταξίδι μειώνεται αισθητά”.
Πάνω κάτω τα ίδια κατέγραψε και προχτεσινό ρεπορτάζ του τηλεοπτικού ΣΚΑΪ, που είδε πλήθη περιηγητών με μισόκλειστο το φερμουάρ της πορτοφόλας.

Κοινώς, έρχονται τα τουριστάκια, έρχονται και τα ελληνάκια, αλλά το χέρι στην τσέπη δεν πολυμπαίνει. Ακούω τον φίλο μου τον Αποστόλη, που σερβίρει στον Πλαταμώνα και μου τα είπε χτες μέσω τηλεφώνου:

“Ρε άρχοντα, τι περιμένεις ακριβώς να παραγγείλουν; Αφού από τις δεκαπέντε του μηνός μετράνε και τα πενηνταράκια για να τη βγάλουν καθαρή χωρίς να μπούνε μέσα. Πόσα νομίζεις ότι τους μένουν για να δώσουν στο ψάρι, στο ποτό, στη σούβλα; Έχουν ακριβύνει και όλα, όσο και να περιορίσεις το κέρδος δεν βγαίνει το μαγαζί αν δεν ανεβάσει τις τιμές. Κι άμα τις ανεβάσεις δεν έρχονται ή έρχονται και προσπαθούν να τη βγάλουν με τα ψέματα”!
Ελλάδα 2.0 με δυο λόγια, η πιο όμορφη χώρα του κόσμου αρκεί να μην διατηρείς φιλοδοξίες ότι θα απολαύσεις τα κάλλη της τη συνοδεία εδεσμάτων…

• Οικονομία
• Πλαταμώνας
• τουρισμός