Ντεγκρές και ξερός!

Προσφυγικό ήταν το οικόπεδο που πήρε η γιαγιά μου η Μίνα στα Τρίκαλα, προσφυγικό και το σπίτι μας.
Δωμάτιο στο δωμάτιο χτίστηκε, λαβύρινθος κανονικός η διαρρύθμιση, με εξωτερική τουαλέτα φυσικά.
Συν ένα δωμάτιο ξεχωριστό στην άκρη της αυλής, που το λέγαμε “το γραφείο”.
Εκεί ήταν η πλούσια βιβλιοθήκη του μπαμπά, φιλόλογος και αριστερός γαρ, εκεί έψαχνα κι εγώ ως πιτσιρικάς για θησαυρούς. Αυτά κάνουν τα μωρά, σκαλίζουν όλη την ώρα, ιδίως όταν δεν υπάρχει φράγκο στην οικογένεια για πιο χλιδάτες απολαύσεις.

Τέλος πάντων, οι δύο πιο σημαντικές ανακαλύψεις μου στο “γραφείο” ήταν κάτι κρυμμένοι δίσκοι του Θεοδωράκη που με όρκισαν οι γονείς να μην πω τίποτα σε κανέναν λόγω χούντας και ένα “βιβλιάριο απόρων κορασίδων” που έγραφε το όνομα της μάνας μου μέσα και είχε απέξω τη σφραγίδα της βασιλίσσης Φρειδερίκης.
Το πήρα, το πήγα κουνάμενος σεινάμενος στην Κουλίτσα, “τι είναι τούτο μαμά;” τη ρώτησα, το κοίταξε αυτή, γύρισε και μου είπε:
“Τίποτα δεν είναι Χρήστο μου, ντιπ τίποτα…”
Και το πέταξε στα σκουπίδια!

Κίνηση ανάλογη εκείνης του ελληνικού λαού, που αποφάσισε στο δημοψήφισμα του 1974 ότι πολλά χρόνια του είχαν κάτσει στο σβέρκο οι Γλύξμπουργκ και τους έστειλε μια βόλτα να πάρουν αέρα. Με συντριπτικό, μάλιστα, ποσοστό στο δημοψήφισμα, αν θυμάμαι καλά ο Κοκός δυνατή πλειοψηφία είχε κερδίσει μόνο στη Νότια Πελοπόννησο –δικαιολογημένη, αν σκεφτεί κανείς ότι εκτός από βασιλεύς ήταν επίσης και Δουξ του Μορέως. Νομίζω ότι είχε κάνει και μια θριαμβευτική συγκέντρωση στο Γύθειο με σημαίες και καραμούζες, αλλά νταξ ούτε στο google δεν καταδέχομαι να το ψάξω. Να μπεις στον κόπο για κάτι που αξίζει τον κόπο, όχι για τα έργα και τις ημέρες ενός κουφιοκέφαλου πλεημπόυ που νόμιζε ότι θα καθόταν η Ελλάδα να την βατέψει όπως βάτευε τις σταρ της μεγάλης οθόνης…

Και δεν κατάλαβε ποτέ, γιατί ήταν γερμαναράς ως το κόκκαλο, τις δύο μεγάλες σοφίες των Αμερικάνων:
* Τους νικητές όλοι τους αγαπάνε.
* Κανένας δεν γουστάρει όσους δεν ξέρουν να χάνουν.
Ο συγχωρεμένος ο Καραμανλής που είχε ζήσει τόσο νίκες όσο και ήττες και ωρίμασε εντυπωσιακά στην ξενιτιά, γνώριζε την αφέλεια του Κοκού και πόνταρε σ’ αυτή. Και μπορεί τυπικά να μην πήρε θέση στο δημοψήφισμα (αν και ο Αλέκος Φιλιππόπουλος επέμενε ότι επίτηδες επέλεξε το “σκατί” χρώμα για το φιλοβασιλικό ψηφοδέλτιο!), αλλά υπογείως το είχε στείλει το μήνυμα ότι δεν θα ανεχόταν άλλη συγκυβέρνηση με τη Φρειδερίκη. Και οι δεξιοί που είναι πολύ πιο γατόνια σε κάτι τέτοια από εμάς τους αριστερούς, δεν του χάλασαν το χατίρι. Άλλωστε δεν ήταν απλώς νικητής, καβάλα στ’ άλογο ήταν με το γαλάζιο 54 % που είχε αφήσει ξερή την αντιπολίτευση…

Και κάπως έτσι το έφαγε ο Κοκός το σφόλι και επειδή δεν στροφάριζε έκανε μουτράκια και κόνξες. Σαν τα παιδάκια που τάχα κρατάνε την αναπνοή τους μέχρι να αντικαταστήσει η μαμά το σπανακόρυζο με τηγανητές πατάτες, έτσι κι ο πάλαι ποτέ άναξ (ανεπανάληπτος, ξεκάθαρα, ο πρέσβης στην Κένυα!) όλο μίρλα και καντήφλα. Έφταιγε και η πενία, αναμφίβολα, αλλιώς είχε συνηθίσει ο δόλιος ρουφώντας το αίμα του ελληνικού λαού. Και πάλι καλά να λέμε που ο “διάδοχος” βγήκε ομορφόπαιδο, κυπαρίσσι και καρπερός και ξαναμπήκε η οικογένεια στα χοντρά λεφτά!
Ως εκ τούτου; Ως εκ τούτου, βγάλανε ελληνικά διαβατήρια και απέκτησαν ελληνικά επίθετα οι Γότθοι και έκλεισε το ματάκι η Νέα Δημοκρατία στο “βασιλικό” ακροατήριο μπας και τσουρνέψει καμιά ψήφο από Βελό και Λατινό. Ευγενής φιλοδοξία και μπροσθόβαρη, αλλά δεν τη βλέπω να φτουράει ιδιαιτέρως. Έχουν πονηρέψει πλέον οι ακροδεξιοί και μοιάζει λίγο δύσκολο να μπερδέψουν τα φύκια με τις μεταξωτές κορδέλες. Εκτός κι αν βγει σύσσωμη η γαλαζοαίματη οικογένεια και προτείνει ψήφο στη Νέα Δημοκρατία, τότε ναι, κάτι μπορεί να γίνει. Τους σκέφτεται, όμως, κανείς τους δόλιους τους ακροκεντρώους που θα πάθουν μπορνιόκο;

• Βασιλική οικογένεια
• Νέα Δημοκρατία
• Νικόλαος Γλύξμπουργκ
• Ντε Γκρες