Ο αυτοεγκλωβισμός του Ανδρουλάκη

Ο Νίκος Ανδρουλάκης στην προσπάθεια να ξεφύγει από τις συμπληγάδες του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ ανεβάζει πολύ ψηλά τον πήχη μιας κυβέρνησης συνεργασίας. Προσπαθεί να πετάξει την μπάλα στην εξέδρα για να μην απαντήσει στο δίλημμα με ποιον θα πάει, εάν χρειαστεί, με τον Τσίπρα ή τον Μητσοτάκη. Δηλώνει ότι μπορεί να δώσει κυβέρνηση ακόμη και η πρώτη κάλπη με την απλή αναλογική υπό τον όρο βέβαια ότι δεν θα είναι πρωθυπουργός ούτε ο Τσίπρας ούτε ο Μητσοτάκης.

Αυτή η στρατηγική όμως έχει το ρίσκο να πέσει ο ίδιος στην παγίδα που υποτίθεται ότι στήνει για τους αντιπάλους του. Αφού συζητάμε με βάση υποθετικά σενάρια γιατί να αποκλείσουμε και αυτό: Ο Τσίπρας ή ο Μητσοτάκης να δεχθεί να μην είναι πρωθυπουργός αλλά υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα είναι ούτε ο Ανδρουλάκης ο οποίος θα κληθεί να προτείνει κάποιο άλλο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, για παράδειγμα τον Βενιζέλο ή τον Λοβέρδο ή τον Σκανδαλίδη κα. Αλήθεια θα δεχόταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝ.ΑΛ; Μια τέτοια κίνηση ρελάνς θα τον έφερνε σε δύσκολη και εξαιρετικά αμήχανη θέση.

Το δια ταύτα όμως είναι ότι όλα αυτά κινούνται στη λογική του «να είχαμε να λέγαμε». Σε μια κυβέρνηση συνεργασίας, όπως συμβαίνει και στις περισσότερες χώρες της ΕΕ που έχουν πολυκομματικές κυβερνήσεις, πρωθυπουργός είναι ο αρχηγός του πρώτου κόμματος. Όπως και στην Γερμανία καγκελάριος είναι ο Σολτς δεν είναι ο αρχηγός ούτε των Ελεύθερων Δημοκρατών, ούτε των Πρασίνων που συγκροτούν τον κυβερνητικό συνασπισμό μαζί με τους σοσιαλδημοκράτες.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιμένει στην αυτονομία για να μην ξαναπάθει το ΠΑΣΟΚ το στραπάτσο του 2015 όταν έπεσε στο 4,68% μετά την συγκυβέρνηση με τη ΝΔ. Βέβαια η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ ήδη είχε αρχίσει. Στις εκλογές του Μαίου του 2012 κατέρρευσε από το 43,9% (2009) στο 13,18% και στις επαναληπτικές του Ιουνίου στο 12,28%. Αντίθετα η ΝΔ από το 33,5% (2009) έπεσε στο 18,85% τον Μάιο του 2012 αλλά τον Ιούνιο του 2019 επανέκτησε το μεγαλύτερο μέρος των εκλογικών δυνάμεων της φτάνοντας στο 29,65%.

Δεν ήταν η συγκυβέρνηση αλλά το αμαρτωλό παρελθόν για το οποίο το ΠΑΣΟΚ τιμωρήθηκε σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τη ΝΔ. Ο στρουθοκαμηλισμός υπονομεύει την προοπτική και η αυτοκριτική είναι προϋπόθεση για την αυτογνωσία και τον σχεδιασμό της επόμενης μέρας.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θέλει αυτοδυναμία και το δηλώνει ευθαρσώς. Ο Αλέξης Τσίπρας αντιλαμβάνεται ότι είναι πιο δύσκολο το εγχείρημα της αυτοδυναμίας για τον ίδιο και προτάσσει την προοδευτική διακυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝ.ΑΛ παρά με τον πρώην σύντροφο του Γιάνη Βαρουφάκη. Άλλωστε πρέπει να βγουν και τα …κουκιά που θα δώσουν τους 151 βουλευτές για να πάρει ψήφο εμπιστοσύνης η κυβέρνηση.

Το τι θα κάνει – ή θα αναγκαστεί να κάνει – τελικά το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝ.ΑΛ θα το δείξουν οι κάλπες. Όλα αυτά όμως έχουν να κάνουν με τις καρέκλες. Η ουσία είναι ότι ο Ανδρουλάκης έξι μήνες μετά την εκλογή του στην προεδρία του κινήματος συνεχίζει να ασχολείται με το περιτύλιγμα και όχι με το περιεχόμενο. Πως θα στήσει τον μηχανισμό. Πως θα ονομάσει το κόμμα. Πως θα ξαναφέρει τον πράσινο ήλιο. Δεν μας έχει πει ακόμη ούτε πως εννοεί αυτήν την «σοσιαλδημοκρατική» κυβέρνηση που οραματίζεται, ούτε ποιο είναι το πρόγραμμα του, ούτε καν ποια είναι τα στελέχη εκείνα από την δική του γενιά των 40άρηδων, τα οποία θα μπορούσαν αύριο να είναι υπουργοί σε μια κυβέρνηση συνεργασίας.

Τα φοβικά σύνδρομα τον ακολουθούν. Κινείται σε προστατευτικό περιβάλλον μην τυχόν τσαλακωθεί. Εάν όμως δεν αποκτήσει το αίσθημα της αυτοπεποίθησης που χρειάζεται για να παρουσιάσει τα διαπιστευτήρια που θα του προσδώσουν μια κυβερνησιμότητα, θα είναι κολλημένος σε χαμηλές πτήσεις. Το θαύμα θα το πετύχει μόνο εάν δείξει ότι ο βασιλιάς δεν είναι γυμνός. Γι αυτό και έχει πολύ δρόμο ακόμη μπροστά του μέχρι να αποδείξει ότι η προσδοκία που δημιούργησε δεν θα αποδειχθεί πομφόλυγα.

• αυτοδυναμία
• Νίκος Ανδρουλάκης
• ΠΑΣΟK