Ο Διονύσης Σαββόπουλος μου είπε την μεγαλύτερη ροκ εν ρολ αλήθεια

Υπάρχουν συναντήσεις που κρατούν λίγα λεπτά, αλλά η σφραγίδα τους μένει για πάντα. Για μένα, αυτή η συνάντηση έγινε το 2007, λίγο πριν κυκλοφορήσει ο αλησμόνητος «Σαμάνος», ο δίσκος-συνεργασία του Διονύση Σαββόπουλου με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Οι δυο τους εμφανίζονταν τότε ζωντανά στο Polis Theater.

Μεγάλωσα με τα τραγούδια του Διονύση Σαββόπουλου. Ήταν, και παραμένει, ένα τεράστιο κεφάλαιο στη μουσική μου παιδεία. Τον είχα παρακολουθήσει ζωντανά δεκάδες φορές, σχεδόν τελετουργικά. Παρόλα αυτά, ποτέ δεν είχα τολμήσει να τον πλησιάσω. Πάντα με κρατούσε πίσω μια ανεξήγητη συστολή, ένας σεβασμός που γινόταν διακριτικότητα. Ποτέ δεν πήγαινα στα παρασκήνια μετά τις συναυλίες, παρόλο που είχα τόσα να τον ρωτήσω.

Η παράδοση αυτή έσπασε απρόσμενα στην πρεμιέρα τους στο Polis.

Όλα ξεκίνησαν από τη συνομιλία μου με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, με τον οποίο μας συνδέει χρόνια φιλία. Αρχίζω να του εξιστορώ κάπως αμήχανα τα περί της συστολής μου, της αγάπης μου για τον Σαββόπουλο και όλα τα σχετικά. Ο Θανάσης, με την ευγένεια που τον χαρακτηρίζει, χαμογελά και με μπάζει κατευθείαν στα παρασκήνια.

EUROKINISSI

Εκεί, ο Διονύσης Σαββόπουλος. Φιλικότατος, ζεστός, έσπασε τον πάγο αμέσως, λες και με περίμενε. Ο χρόνος ήταν λίγος, η στιγμή συμπυκνωμένη. Μία ερώτηση πρόλαβα να του κάνω, αυτή που με «έτρωγε» για χρόνια και αφορούσε τη μουσική πραγματικότητα γύρω μας.

«Γιατί η μουσική είναι πλέον τόσο προβλέψιμη και flat, κύριε Σαββόπουλε;» τον ρώτησα.

Περίμενα μια ανάλυση για τη δισκογραφία, την τεχνολογία, την έμπνευση. Η απάντησή του, όμως, ήταν μια βολίδα που χτύπησε κατευθείαν στο κέντρο. Μια φράση που παραμένει για μένα η μεγαλύτερη ροκ εν ρολ αλήθεια που ειπώθηκε ποτέ:

«Το 1969, στο Καλοκαίρι της Αγάπης, ένας κιθαριστής έπαιζε το σόλο του για να αλλάξει τον κόσμο»… Κιθαριστής, παρακαλώ, και όχι κιθαρίστας.

Δεν χρειάστηκε να πει τίποτα άλλο. Μέσα σε δεκαπέντε λέξεις, μου είχε εξηγήσει τη διαφορά μεταξύ της τέχνης ως πρόθεση και της τέχνης ως προϊόν. Μου εξήγησε γιατί η μουσική έπαψε να είναι «επικίνδυνη».

Καλό του ταξίδι στη μεγάλη θάλασσα του ουρανού.