Ο εγκλωβισμός του ΣΥΡΙΖΑ ανάμεσα στο hashtag (#) της ντροπής και τον Κουφοντίνα

«Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τόσες ιδεοληψίες και τάσεις που σε κάνει να νιώθεις ότι πλέον όταν τον επικρίνεις είναι…σαν να κλέβεις εκκλησία», μου έλεγε πρόσφατα έμπειρο πολιτικό στέλεχος της κεντροδεξιάς. Δεν ξέρω αν στην Κουμουνδούρου θα βγάλουν και δίσκο στο τέλος αλλά το μόνο σίγουρο είναι, ότι την ώρα που η κυβέρνηση τον τελευταίο μήνα βρίσκεται στα «σχοινιά» κάνουν ότι μπορούν για να αυτοπαγιδεύονται ή να επιτρέπουν στην κυβέρνηση να τους εγκλωβίζει.

Οι παγίδες πολλές, τα αναχρονιστικά ιδεολογήματα που χαϊδεύουν τα αυτιά στα στενά κομματικά ακροατήρια, αφηγήματα ερήμην της κοινωνίας για την κυβέρνηση και τον Μητσοτάκη. Που δεν είναι ούτε χούντα αλλά και ο πρωθυπουργός, μέχρι σήμερα, δεν έχει αποδειχθεί νεοφιλελεύθερο βαμπίρ που πίνει το αίμα των εργαζομένων. Και φυσικά δεν είναι παιδεραστής, ούτε η ΝΔ μια παράταξη που κυβέρνησε τη χώρα τόσα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση κόμμα παιδεραστών όπως έγραφε hashtag (#) της ντροπής που καταδίκασε με καθυστέρηση ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ο αντιπολιτευτικός λόγος του ΣΥΡΙΖΑ παρασύρεται υπό την απειλή της εσωκομματικής αντιπολίτευσης για μια σειρά από θέματα που τον εμφανίζουν καθηλωμένο σε παλαιοκομματικές ιδεοληψίες και σε διαφορά φάσης από τις ανάγκες της κοινωνίας. Γιατί όμως στη ΝΔ θεωρούν ότι η αντιπαράθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι «σαν να κλέβεις εκκλησία»; Γιατί δεν χρειάζονται και πολύ κόπο για να παρασύρουν τον ΣΥΡΙΖΑ να δίνει ιδεοληπτικές μάχες οπισθοφυλακής. Θέματα ασφάλειας και «νόμος και τάξη» που μόνο αφορίζει αλλά δεν προτείνει λύσεις με αποτέλεσμα να τον ταυτίζουν επικοινωνιακά με τους «μπαχαλάκηδες».

Ο τελευταίος μήνας είναι ενδεικτικός με την κυβέρνηση να στριμώχνεται από την αντιπολίτευση αλλά στο τέλος ο ΣΥΡΙΖΑ να κάνει το κρίσιμο λάθος και να σώζει την «παρτίδα» για λογαριασμό του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η Κουμουνδούρου διαθέτει υπεροπλία στα σοσιαλ, έχει αντανακλαστικά και στον ανταρτοπόλεμο κερδίζει μάχες αλλά δεν έχει στρατηγική και όριο με αποτέλεσμα να μην δείχνει στην τελική πολιτική μάχη με τους «τακτικούς στρατούς» ότι διαθέτει εναλλακτική και ρεαλιστική αντιπρόταση.

Για παράδειγμα, με την υπόθεση της Ικαρίας ο Πρωθυπουργός δέχθηκε ισχυρό πλήγμα στη αφήγημα του, με τον ΣΥΡΙΖΑ να πλαγιοκοπεί την κυβέρνηση. «Το ρίσκο των διαδηλώσεων», οι υπερβολικοί χαρακτηρισμοί στελεχών του για κορωνογλέντι στην Ικαρία, για πρωθυπουργό «ταξιδιώτη» και τελικά η συζήτηση να καταλήγει στην ΕΡΤ. Ενώ ο «αγώνας» θα έληγε με συντριβή για την κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ άλλαξε γήπεδο και έδωσε την ευκαιρία στον αντίπαλο να πετύχει κι αυτός μερικά τέρματα και να τον ισορροπήσει με μικρές απώλειες. Και να προβληθούν στη συνέχεια οι αντιφάσεις της Αξιωματικής αντιπολίτευσης  που κατηγορεί την κυβέρνηση για τη μη τήρηση των μέτρων και τον συνωστισμό στα ΜΜΜ αλλά συμμετέχει σε συγκεντρώσεις.

Η υπόθεση Λιγνάδη πρέπει να διδάσκεται στις σχολές επικοινωνίας πως ένα πολιτικός περίπατος εξελίσσεται σε δύσκολη πολιτική μάχη. Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε το πλεονέκτημα στην υπόθεση Μενδώνη που ανάγκασε ακόμα και στελέχη της ΝΔ να παίρνουν αποστάσεις και να ζητούν την παραίτηση της αλλά μετά ήρθε ο εγκλωβισμός του από την υπερβολή κάποιον στελεχών και του χυδαίου κλίματος να συνδεθεί το όνομα του Πρωθυπουργού με τα κυκλώματα παιδεραστίας. Το επικοινωνιακό γύρισε κι από «κατήγορος» αναγκάστηκε να απολογείται, ότι δεν είναι τρολ του διαδικτύου και ότι δεν έχει καμία σχέση με ό,τι διακινείται στο διαδίκτυο. Ενώ η πολιτική διάσταση της υπόθεσης Λιγνάδη και οι ευθύνες χειρισμού της Μενδώνη ήταν «βούτυρο στο ψωμί» της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ξαφνικά κάποιος αποφάσισε στον αντιπολευτικό της λόγο να καταγγελθεί μια ύποπτη συνωμοσία συγκάλυψης με πρωταγωνιστή τον πρωθυπουργό. Δηλαδή μια προσπάθεια να πειστούν οι πολίτες ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης καλύπτει κυκλώματα παιδεραστίας! Μετά η μπάλα χάθηκε όταν σε ρόλο ντεντέκτιβ βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ έκαναν ερωτήματα και άφηναν υπονοούμενα. Αλλά προέκυψαν και αντιφάσεις, όταν ο εκπρόσωπος του κόμματος κ. Ηλιόπουλος καταγγέλλει την κ. Μενδώνη ότι αναλαμβάνει καθήκοντα ντεντέκτιβ και ανακριτή που χαρακτηρίζει τον Λιγνάδη επικίνδυνο.

Την ίδια ώρα ο κ. Ραγκούσης στη Βουλή εγκαλεί την κυβέρνηση γιατί «δεν έχει διαταχθεί κατ’ οίκον έρευνα κατά τη διάρκεια σύλληψης του κ. Λιγνάδη, με αποτέλεσμα να μην έχουν κατασχεθεί όλα τα ηλεκτρονικά πολύ κρίσιμα αντικείμενα». Η Μενδώνη δεν είναι ντεντέκτιβ σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά ο Μητσοτάκης όφειλε ως αστυνόμος Μπέκας να δώσει εντολή για κατ’ οίκον έρευνα στο σπίτι Λιγνάδη;

Αλλά το ίδιο συμβαίνει και σε μια σειρά από θέματα όπως με τον Κουφοντίνα και τα όσα συμβαίνουν στα Πανεπιστήμια.    

Αλλά και τα επεισόδια στο ΑΠΘ εγκλωβίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς έγινε αυτό που ζητούσε στη Βουλή, οι πρυτανικές αρχές να καλούν την αστυνομία και όχι να συσταθεί κάποιο ειδικό σώμα για να λυθούν τα προβλήματα στους Πανεπιστημιακούς χώρους. Γιατί λοιπόν ο Πρύτανης είναι αντιδημοκρατικός;

Την ώρα, λοιπόν που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει στριμώξει την κυβέρνηση για την υπόθεση Λιγνάδη ανοίγει με ένταση το θέμα Κουφοντίνα, καθώς δεν υπάρχει βουλευτής ή πρώην Υπουργός του που να μην έχει ανεβάσει στα σόσιαλ την συμπαράσταση του, λες και δίνουν τα διαπιστευτήρια τους. Για να δεχτούν τις βαριές κατηγορίες από τη ΝΔ που κάνουν λόγο για «πληρεξούσιους δικηγόρους του Κουφοντίνα»

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η Ελληνική Δημοκρατία δεν  πρέπει εκδικείται και ούτε να αφήσει να πεθάνει ένας απεργός πείνας. Ωστόσο και πάλι απολογούμενος βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ που τον κατηγορούν οι αντίπαλοι του, «αυτοί που θέλουν να πεθάνει ο Κουφοντίνας, δεν είναι αυτοί που θέλουν να τιμωρηθεί, είναι αυτοί που τον θεωρούν πολιτικό κρατούμενο, παρακαλούν να συμβεί το μοιραίο για να κάψουν την Αθήνα κι ενοχλήθηκαν που η πολιτεία έρχεται να τον σώσει».

«Στρατηγική με τακτικούς ελιγμούς είναι ο πιο σίγουρος δρόμος για τη νίκη. Τακτικοί ελιγμοί χωρίς στρατηγική, είναι ο θόρυβος πριν την ήττα». Το παραπάνω συμπέρασμα του κινέζου θεωρητικού της στρατηγικής Σουν Τζου αντανακλά την κατάσταση που επικρατεί στον ΣΥΡΙΖΑ.

• ΑΠΘ
• Δημήτρης Λιγνάδης
• Ικαρία
• Κυριάκος Μητσοτάκης
• Λίνα Μενδώνη
• ΣΥΡIZA